ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ

Γενικευμένη αυτοδιάθεση ονομάζεται το πολιτικό αίτημα να είναι ο κάθε κοινωνικός άνθρωπος ελευθερόφρων, αυτοπροαίρετος, αυτεπίτακτος και αυτεξούσιος, να απολαμβάνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις τα πολιτικοθεσμικά και οικονομικοκοινωνικά μέσα που τον καθιστούν ικανό να μετέχει στον ιστορικά κατακτημένο βαθμό ελευθερίας και στην πολιτισμική ακεραιότητα της ιστορικής ολότητας.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

ΑΚΕΠ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ

Στρατηγικός σκοπός του ΑΚΕΠ είναι η δημιουργία των υποκειμενικών προϋποθέσεων για την σύσταση του επαναστατικού κόμματος.

Το επαναστατικό κόμμα υποστατώνει στο πολιτικό εποικοδόμημα το αίτημα της κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας και το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης.

Το επαναστατικό κόμμα είναι η ενότητα, ο πολιτικός συντονισμός των δυνάμεων που μπορούν και από την κοινωνική τους θέση οφείλουν να καταστήσουν τις ιδέες της επανάστασης υλική δύναμη.

Το επαναστατικό κόμμα είναι η αναγκαία συνθήκη για την διαμόρφωση ενός κινήματος εξουσίας ικανού να καταργήσει το οικονομικοκοινωνικό σύστημα που θεμελιώνεται στην μισθωτή εργασία και στην εκμετάλλευση του εμπορεύματος εργατική δύναμη.

Το ΑΚΕΠ πιστεύει πως στις μετακαπιταλιστικές κοινωνίες θα απουσιάζει η εργατική τάξη, θα ηγεμονεύει ο πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός και η γενικευμένη αυτοδιάθεση θα είναι αρχή καθολική και απαραβίαστη.

Πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός ονομάζεται η πολιτική θεωρία που ενοποιεί, εμμεσοποιεί και εκδηλώνει τις αρχές της άμεσης οικονομικής και πολιτικής δημοκρατίας και την νομοτέλεια "στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του".

Γενικευμένη αυτοδιάθεση ονομάζεται το πολιτικό αίτημα να είναι ο κάθε κοινωνικός άνθρωπος ελευθερόφρων, αυτοπροαίρετος, αυτεπίτακτος και αυτεξούσιος, να απολαμβάνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις τα πολιτικοθεσμικά και οικονομικοκοινωνικά μέσα που τον καθιστούν ικανό να μετέχει στον ιστορικά κατακτημένο βαθμό ελευθερίας και στην πολιτισμική ακεραιότητα της ιστορικής ολότητας.

Στον καιρό μας, το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης νοηματοδοτεί και ορίζει την έννοια της κοινωνικής ελευθερίας και εκδηλώνει τους συνυφασμένους με την κοινωνική φύση του ανθρώπου πόθο και βούληση για ελευθερία στο σκοπό και τους στόχους της επανάστασης.

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης αφορά όλες τις κοινωνικές τάξεις, αφού όλες διέπονται από τους καθολικούς καταναγκασμούς του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Πρωτίστως, όμως, αφορά τις μη εκμεταλλεύτριες τάξεις και ιδίως την εργατική.

Στους προηγούμενους αιώνες οι κοινωνικές συνθήκες έθεσαν για λύση τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της αστικής αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, των ανθρώπινων και ατομικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών και ενέπνευσαν τους αγώνες ενάντια στην απολυταρχία, τον δεσποτισμό και την φεουδαρχία. Σήμερα, η οικουμενικότητα της παρακμής του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος αποκαλύπτει τα όρια, τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες των αιτημάτων και των κατακτήσεων των προηγούμενων αιώνων και καθιστά το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης αίτημα οικουμενικό και ιστορικά αναγκαίο.

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης δεν είναι πρωταρχικά εκτατικό αλλά πρωταρχικά εντατικό. Δεν ευαγγελίζεται την αυτοδιάθεση της κάθε ενικότητας μέσα από την κατάφαση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ούτε μέσα από την δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη μεταρρύθμιση του εποικοδομήματος που τις υπηρετεί, αλλά μέσα από την άρνηση και την διαλεκτική υπέρβασή τους.

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, σαν απείκασμα του μελλοντικού, σαν σχέδιο και σαν σκοπός, είναι η ετερότητα που πλοηγεί την ροϊκότητα του κοινωνικού Είναι, από το παρόν Είναι: «το βασίλειο της ανάγκης», στο αναγκαίο Άλλο: «το βασίλειο της ελευθερίας».

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, σε μορφή διαλεκτικής άρνησης, εμμεσοποιεί στο πεδίο της υποκειμενικότητας την αντίθεση-αντίφαση του δϊιστορικού νόμου της αναγκαίας αντιστοιχίας των παραγωγικών δυνάμεων προς τις σχέσεις παραγωγής και εγκαλεί, με την σύσταση του επαναστατικού κόμματος, τις μη εκμεταλλεύτριες τάξεις και κυρίως την εργατική σε συλλογικό υποκείμενο κοινωνικής απελευθέρωσης.

Η εργατική τάξη, οι μισθοσυντήρητοι, το πολυπληθέστερο τμήμα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, οι σημαντικότερες παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, ο φορέας του εμπορεύματος εργατική δύναμη, η προσδιοριστικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η άρνηση του κεφαλαιοκρατικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος, είναι η μόνη στην ιστορία της ανθρωπότητας μη εκμεταλλεύτρια τάξη που έχει την ιστορική δυνατότητα και την κοινωνική ικανότητα να είναι φορέας νέων, ανώτερων ποιοτικά, σχέσεων παραγωγής.

Η εργατική τάξη είναι –αναμφισβήτητα- η ηγέτιδα τάξη της επανάστασης, αφού με την κατάργησή της αφανίζονται οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και καταργείται ιστορικά το κεφαλαιοκρατικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα.

Το ιστορικό αίτημα έχει ήδη τεθεί: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Γκράμσι. Οι διαδικασίες για την ωρίμανση των συνθηκών της επίλυσης των προβλημάτων της ιστορικής περιόδου που διανύουμε έχουν ήδη αρχίσει.

Η Παρισινή κομμούνα, η Οκτωβριανή επανάσταση και ο Μάης του '68 είναι οι ιστορικοί φάροι που, μέσα από το ανθισμένο μονοπάτι των εμπειριών και των ιδεών τους, θα οδηγήσουν τους μισθοσυντήρητους και τους λαούς στον δρόμο της επανάστασης.

Σήμερα, η πραγματικότητα απέδειξε για μια ακόμη φορά πως ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός είναι κολοσσός με πήλινα πόδια.

Σήμερα, μετά την παταγώδη αποτυχία των μοντέλων του κρατισμού στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», μετά την παταγώδη αποτυχία των μοντέλων της μικτής οικονομίας και της σοσιαλδημοκρατίας, ήρθε να προστεθεί και η παταγώδης αποτυχία του φιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης.

Σήμερα, όπως αναφέρουν οι πάντα επίκαιροι Μαρξ-Ένγκελς στο μνημειώδες έργο τους, το «Μανιφέστο», οι καπιταλιστές και οι πολιτικο-ιδεολογικοί τους εκπρόσωποι μοιάζουν με μάγους που έχουν καλέσει δυνάμεις τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι πρωτοβουλίες για την σύσταση του επαναστατικού κόμματος αποτελούν ορατή κοινωνική και ιστορική ανάγκη.

Η παραπάνω θέση έχει διαμορφωθεί από την Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΠ μετά από εισήγηση-πρόταση του Αντώνη Χάλαρη, για να συμπεριλάβει στις πάγιες θέσεις του ΑΚΕΠ τις εξελίξεις από την γενική κρίση του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος.
Το ΑΚΕΠ γνωρίζει πως οι οργανωμένες δυνάμεις του δεν έχουν τα ποσοτικά και ιδίως τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να ασκηθούν τα καθήκοντα του επαναστατικού κόμματος.
Το ΑΚΕΠ γνωρίζει πως το επαναστατικό κόμμα δεν θα προκύψει απλά από την γραμμική ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη των δυνάμεών του, αλλά από την πολύπλευρη συμμετοχή και τις πρωτοβουλίες των πολιτικών δυνάμεων του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου.
***
Σχόλιο 1:

Το επαναστατικό κόμμα, επειδή υποστατώνει στο πεδίο της υποκειμενικότητας, στο πολιτικό εποικοδόμημα, την φυσικο-ιστορική αρνητικότητα των παραγωγικών δυνάμεων προς τις παρηκμασμένες σήμερα σχέσεις παραγωγής, μορφοποιεί την χωρικότητα του ιστορικού κενού και αποκτά τις ιδιότητες και τον τροπισμό του. Το ιστορικό κενό, προκαλώντας ανατάραξη της αυτοδύναμης φυσικο-ιστορικής κίνησης, ελκύει και αφανίζει δομικά το Παρόν, δημιουργεί το νέο και πληρούται. 

Το επαναστατικό κόμμα, επειδή εμφανίζει την αντανάκλαση της αντικειμενικής δυνατότητας να είναι το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, από μια χωρίς κοινωνική χωρικότητα πολιτικο-ιδεολογική ύπαρξη, υποστατή κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα, είναι το ιστορικό μέσον που εκδηλώνει την ουσία του σκοπού της κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας. Η ουσία αυτού του σκοπού είναι η προσδιοριστικότητα-άρνηση-έλξη που ενέχει δυνάμει το διαλεκτικό μέτρο και τη θεμελιώδη σχέση της μετακαπιταλιστικής αταξικής κοινωνίας· είναι η δύναμη που ωθεί τον σκοπό στα όριά του, στην ολοκλήρωσή του, στην υπέρβασή του· είναι η δύναμη που ωθεί τη σημερινή κοινωνία να περάσει «από το βασίλειο της ανάγκης, στο βασίλειο της ελευθερίας». Το «βασίλειο της ελευθερίας» είναι η αταξική μη-κρατική κοινωνία στην οποία ηγεμονεύει ο πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός και η γενικευμένη αυτοδιάθεση αποτελεί κανόνα καθολικό.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, χωρίς ύπαρξη επαναστατικού κόμματος η επανάσταση είναι ανέφικτη.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, η ένταξη στο επαναστατικό κόμμα και, οπωσδήποτε, η σύμπραξη στις πρωτοβουλίες σύστασής του είναι η θεληματική πράξη που μεταμορφώνει το κάθε συγκεκριμένο ατομικό υποκείμενο σε ιστορική προσωπικότητα, που μετουσιώνει το κάθε εξατομικευμένο υποκειμενικό βίωμα εναντιότητας στη σημερινή κοινωνία, σε εξατομικευμένο υποκειμενικό βίωμα της συνείδησης που ανακλά το Είναι και διαμορφώνει το Γίγνεσθαι.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, η στάση απέναντι στο επαναστατικό κόμμα ή στις πρωτοβουλίες σύστασής του διερμηνεύει, αξιολογεί και κατατάσσει ιστορικά κάθε άτομο, κάθε κοινωνική και πολιτική δύναμη.

Σχόλιο 2:

Στον καιρό μας η ευτυχία, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία βρίσκονται μόνο στον δρόμο της επανάστασης.
Σε εποχές που οι παραγωγικές σχέσεις έχουν παρακμάσει κι έχουν γίνει δεσμά στις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, η σήψη είναι καθολική.
Σε τέτοιες εποχές ακόμη και η ευμάρεια των κρατούντων δεν γίνεται ευημερία αλλά άχθος δυστυχίας, εκφυλισμός και εξαχρείωση.

Αν η ελευθερία νοείται σαν λαχτάρα της ανθρώπινης υποκειμενικότητας να υπερβεί πρακτικά τους καταναγκασμούς των υπερκείμενων νόμων και νομοτελειών της πραγματικότητας…, σαν δράση ενάντια σε κάθε αρχή, εξουσία, κοινωνικο-οικονομική δύναμη ή δομή που αντιπροσωπεύει την εκμετάλλευση, την καταστολή και την καταπίεση…, σαν υποκειμενική ικανότητα του ανθρώπου για εξουσία πάνω στην εξωτερική φύση, τις κοινωνικές νομοτέλειες και τον εαυτό του…, σαν θρίαμβος της υποκειμενικής βούλησης και δράσης να θέτει, να σχεδιάζει και να κατακτά στόχους που δεν αντιφάσκουν προς την αναγκαιότητα αλλά την εμπεριέχουν και την ξεπερνούν… τότε ο ακοίμητος πόθος του ανθρώπου για ελευθερία, αξιοπρέπεια, ευημερία, μορφοποιημένος στο αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, συνιστά το κατηγόρημα της επανάστασης, το κίνητρο κάθε αληθινού επαναστάτη. 

Η επανάσταση, η επαναστατική δράση σαν γεγονός που εξαντικειμενικοποιεί και υποστασιάζει πρακτικά την έννοια της κοινωνικής ελευθερίας, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας μονοσήμαντης αιτιοκρατικής νομοτέλειας, ούτε κάποιας βολονταριστικής και υποκειμενικής ικανότητας, αλλά απόρροια μιας καθολικής αλληλεξάρτησης των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών του κοινωνικού γίγνεσθαι που έρχεται να δημιουργήσει νέες, ανώτερες μορφές οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ελευθερίας.

Η χαρά του αισθήματος της ελευθερίας και η ευτυχία του να μετέχει κανείς σε μια δράση με υπερατομική λειτουργικότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα, εντάσσει τις κοινωνικές και πολιτικές πρωτοπορίες, τους εκλεκτούς της αιώνιας κίνησης, στην πολιτική περιοχή του κύρους των ιδεών της επανάστασης και οδηγεί σε ενότητα τις δυνάμεις της ελευθερίας και στην σύσταση του επαναστατικού κόμματος.

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

ΑΚΕΠ: Κόσσοβο - Καύκασος - Οικονομική κρίση

Πράγματι, όσοι συσχετίζουν το Κόσσοβο με τα γεγονότα της Γεωργίας έχουν δίκιο. Οπωσδήποτε η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας παραβιάζουν την διεθνή νομιμότητα -και αποτελούν έμπρακτη «αναίρεση» των συμφωνιών της Γιάλτας, θα προσθέσουμε εμείς… Πράγματι, οι εμπορικοί δρόμοι μεταφοράς πρώτων υλών, πετρελαίου, φυσικού αερίου και γενικά εμπορευμάτων έχουν πολλές φορές ίση, και αρκετές φορές μεγαλύτερη, γεωστρατηγική σπουδαιότητα από τις χώρες που παράγουν τις πρώτες ύλες και τις «πηγές» ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο, κάρβουνο κλπ).
Όμως, ο γραμμικός συσχετισμός της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου με τα γεγονότα της Γεωργίας ερμηνεύει τα διεθνή γεγονότα μηχανικο-ντετερμινιστικά. Και αυτό είναι λάθος.
Τα γεγονότα στη Γεωργία, την «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και την Ευρασία γενικότερα πρέπει να αναλύονται με βάση τον διαλεκτικό συσχετισμό των νόμων κίνησης της παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής και ανταλλαγής και της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του παγκόσμιου συστήματος.
Τα «παιχνίδια» της αυξομείωσης της τιμής του πετρελαίου, της πτώσης του δολαρίου και της χρηματοπιστωτικής κρίσης έχουν διαλεκτική σχέση με την άνοδο της τιμής των εμπορευμάτων, ιδίως των τροφίμων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν τρομακτικές ελλείψεις στην πρωτογενή παραγωγή και εισάγουν πάνω από το 50% των δημητριακών και των τροφίμων που απαιτούν οι ανάγκες του πληθυσμού τους.
Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αγγλία κλπ. έχουν ανεπτυγμένο πρωτογενή τομέα και κερδίζουν, από την συγκεκριμένη κατάσταση, μυθικές σχετικές υπεραξίες από την Ρωσία και την Κίνα κλπ, πράγμα που δρα ως αντίρροπη τάση στην νομοτελειακή πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, κυρίως στις ΗΠΑ.
Πέραν τούτου, οι θεληματικοί σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου των ΗΠΑ έχουν πρακτικό αντίκτυπο και βλάπτουν καίρια τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές τάξεις των λαών όλου του κόσμου, που καλούνται αυτές να σηκώσουν τα βάρη του ξεπεράσματος της σημερινής κρίσης του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
Επομένως, κατά την αντίληψή μας, τα τελευταία γεγονότα στην περιοχή του Καυκάσου πρέπει να αξιολογηθούν και από την πλευρά της -μη εμφανούς- σκοπιμότητας των ΗΠΑ να μεταφέρουν τον διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό και στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, πεδίο αναμφισβήτητης συντριπτικής υπεροχής τους, μέσω της τεχνητής κρίσης στους δομικούς παράγοντες της καπιταλιστικής παραγωγής.
Όλα αυτά, βεβαίως, αφορούν και την χώρα μας. Αδιάψευστος μάρτυρας τα διάφορα αντιλαϊκά νομοθετήματα της κυβέρνησης της ΝΔ και η συνέντευξη Καραμανλή στην ΔΕΘ.
Μανώλης Γρηγοριάδης
11/09/2008

ΑΚΕΠ: Καύκασος, θερμή ζώνη επιρροής και άσκησης πολιτικής δυνάμεως

Η σύγκρουση Ρωσίας – ΗΠΑ στην περιοχή του Καυκάσου είναι η κορυφή του παγόβουνου της διαμάχης των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης για ανακατανομή των σφαιρών επιρροής και τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και των εμπορικών δρόμων μεταφοράς τους.
Η de jure ανισχυροποίηση των συμφωνιών της Γιάλτας, που συνέβη με την ενοποίηση της Γερμανίας, την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, την κατάρρευση των κρατικοκαπιταλιστικών καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού» σοσιαλισμού, και η de facto αναίρεση του διπολισμού ΗΠΑ-Ρωσίας του Ψυχρού Πολέμου, διαμόρφωσαν συνθήκες πενταπολισμού στις παγκόσμιες σχέσεις κι έφεραν την υπερδύναμη των ΗΠΑ σε γεωπολιτική απόκλιση παραγόντων θέσης, που προσιδιάζει με την θέση της αυτοκρατορικής Αγγλίας τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η στρατιωτική ναυτική παρουσία της Ιαπωνίας στον Ινδικό Ωκεανό και την αραβική θάλασσα μετά το 2001, η επίσκεψη του Ιάπωνα Πρωθυπουργού Shinzo Abe στην έδρα του NATO τον Ιανουάριο του 2007 κλπ., που αναβαθμίζουν πολιτικοστρατιωτικά την Ιαπωνία, η υπογραφή Κοινής Δήλωσης Ρωσίας-Κίνας τον Ιούλιο 2005 για την "Διεθνή Τάξη στον 21ο αιώνα" με στόχο την εγκαθίδρυση πολυπολικής παγκόσμιας τάξης κλπ., και η στάση του γάλλο-γερμανικού άξονα στον πόλεμο του Ιράκ, στην Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, αποδελτιώνουν τις προθέσεις για τους ρόλους των Μεγάλων Δυνάμεων στο υπό διαμόρφωση πενταπολικό σύστημα συλλογικής ασφάλειας.
Η ένταξη της Αμπχαζίας και της Ν. Οσσετίας στο μετασοβιετικό Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας και η προοπτική ένταξής τους στην Ένωση Ρωσίας – Λευκορωσίας δημιούργησε στρατηγική επισφάλεια στους ενεργειακούς δρόμους της περιοχής που ελέγχονται από τις ΗΠΑ και ανέδειξε δυναμικά την πενταπολική διαμόρφωση των διεθνών σχέσεων και των υποσυστημάτων ασφάλειας, και στην περιοχή του Καυκάσου και στον κόσμο.
Οι πρωτοβουλίες του γάλλο-γερμανικού άξονα με τον Σαρκοζί και η ανάλογη στάση της Κίνας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης κλπ., υπονομεύουν με το «γάντι» την ηγεμονία των ΗΠΑ.
Ο εντεινόμενος ανταγωνισμός των καπιταλιστικών κέντρων δύναμης γίνεται μεσούσης της βαθιάς οικονομικο-πιστωτικής κρίσης του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος. Γίνεται ερήμην των λαών και των υπό εκμετάλλευση κοινωνικών τάξεων. Αναδεικνύει το πολιτικό κενό ιστορικοπολιτικής τάξης από την κρίση του πολιτικού επαναστατικού κινήματος που επήλθε με την διάλυση της Γ’ Διεθνούς κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι εμφανίζει, με αναγκαιότητα φυσικού φαινομένου, το «φάντασμα» της επανάστασης και τις επαναστατικές ιδέες της Α’ Διεθνούς και του «Μανιφέστου» ξανά πάνω από την Ευρώπη και τον κόσμο. Οι αρχές της παρισινής Κομμούνας, της Οκτωβριανής επανάστασης και του Μάη του ’68 είναι οι οδηγητικοί φάροι που, μέσα από το ανθισμένο μονοπάτι της επανάστασης, «οι λαοί θα υψώσουν την στέγη τους πιο ψηλά και από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας».
7/9/2008
Υποσημείωση:
Α) ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης αποτελείται από τις εξής χώρες: Ρωσία, Κίνα, Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, και περιλαμβάνει ως παρατηρητές Ιράν, Ινδία, Μογγολία, Πακιστάν. Ιδρύθηκε το 1996 ως πιθανό αντι-ΝΑΤΟ στην Ευρασία. Η επίλυση των συνοριακών διαφορών μεταξύ Κίνας-Ρωσίας πρέπει ν’ αναγνωσθεί υπό το πρίσμα της νέας αντι-status quo δυναμικής που αναπτύσσεται στην περιοχή αυτή.
Β) το μετασοβιετικό Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας αποτελείται από 7 πρώην σοβιετικές δημοκρατίες: Ρωσία, Αρμενία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν. Πολλές απ’ αυτές μετέχουν και στον Οργανισμό της Σαγκάης. Η φιλορωσική δυναμική που αναπτύσσεται στην Ουκρανία και τα γεγονότα στην Γεωργία πιστοποιούν την δυναμική επανάκαμψη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής στο διεθνές προσκήνιο.
Γ) η Γιάλτα μπορεί να φαίνεται μια παλιά ξεχασμένη ιστορία. Δεν είναι όμως έτσι. Τα γεγονότα που προηγήθηκαν της Γιάλτας και τα οποία αποτέλεσαν την προϋπόθεση αυτών των συμφωνιών, αλλά και τα γεγονότα που προέκυψαν από την υλοποίησή τους, επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και στην χώρα μας και στον κόσμο.
Π.χ. Γκαζέρτα, Λίβανος, Βάρκιζα και τα τόσα όσα επακολούθησαν μέχρι σήμερα.
Π.χ. διάλυση της Γ’ Διεθνούς. Η Διεθνής αντικαταστάθηκε από τις διασκέψεις όσων κομμουνιστικών κομμάτων βρίσκονταν στην επιρροή της Μόσχας. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Η επαναστατική θέση για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού αντικαταστάθηκε με τις ρεφορμιστικές θεωρίες «περί ειρηνικής συνύπαρξης» και «αντιπαράθεσης των δυο (δήθεν) διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων».
Σήμερα, η έλλειψη της Διεθνούς είναι εμφανής στον καθένα. Σήμερα, οι ιμπεριαλιστές τσακώνονται για την λεία τους ερήμην των λαών και των υπό εκμετάλλευση τάξεων που πλήττονται από την εντεινόμενη οικονομικο-πιστωτική και κοινωνική κρίση.
Υπό το πρίσμα, λοιπόν, αυτών των γεγονότων, οι ιδέες της Α’ Διεθνούς και του «Μανιφέστου», παρά τις αντιρρήσεις πολλών…, γίνονται πάλι επίκαιρες.

ΑΚΕΠ, Μανώλης Γρηγοριάδης

7/09/2008

www.akeppress.gr

ΑΚΕΠ: Αντώνης Χάλαρης- "Ιός"- Προβοκάτσια

Το Μεταμοντέρνο, ο iospress και η προβοκάτσια
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Το μεταμοντέρνο φιλοσοφικό ρεύμα είναι το ιδεολογικό εργαλείο της αστικής τάξης του ύστερου καπιταλισμού ενάντια στις επαναστατικές ιδέες και το ριζοσπαστικό πολιτικό κίνημα.
Στην μεταμοντέρνα κοινωνία, η εμπορευματοποιημένη μαζική κουλτούρα και η μεταμοντέρνα δημοσιογραφία που προβάλλεται από τα κυρίαρχα κέντρα και μέσα επιρροής, και που στοχεύει στον ευνουχισμό της κριτικής ικανότητας του πληθυσμού, έχει κοινωνική βάση το εκτεταμένο στρώμα διευθυντικών στελεχών –τους «γιάπηδες»- των οποίων η ιδεολογία, τα πολιτιστικά πρότυπα και ο τρόπος ζωής προβάλλεται ηγεμονικά.
Ειδικά, στο χώρο της τέταρτης εξουσίας, η μεταμοντέρνα δημοσιογραφία που ασκείται από διευθυντικά στελέχη μερίδας του Τύπου και των ΜΜΕ, από μεγαλοδημοσιογράφους και από δημοσιογραφικές ομάδες όμοιες με αυτήν του IOSPRESS της Ελευθεροτυπίας, είναι ο ιδεολογικός παράγων (δηλαδή η πρακτική έκφραση) του μεταμοντερνισμού στον τομέα της ενημέρωσης.
Η μεταμοντέρνα δημοσιογραφία αντιπαραθέτει την δύναμη στην αλήθεια. Αρνείται την ικανότητα και το δικαίωμα του υποκειμένου, συλλογικού ή ατομικού, στον αυτοπροσδιορισμό. Αρνείται την ικανότητα και το δικαίωμα του υποκειμένου «αναγνώστης, ακροατής, θεατής κλπ.» στην έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση.
Στην μεταμοντέρνα δημοσιογραφία η εικονικότητα αντικαθιστά την πραγματικότητα, η πληροφορία την γνώση.
Το μεταμοντέρνο φιλοσοφικό ρεύμα, στο βασικό φιλοσοφικό ερώτημα της σχέσης του Είναι και της Συνείδησης, αντιπαραθέτει την αντίληψη της ανικανότητας του υποκειμένου να γνωρίσει την πραγματικότητα, τον κόσμο και τον εαυτό του, την αντίληψη της ανικανότητας του υποκειμένου να αλλάξει μια πραγματικότητα που δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να γνωρίσει.
Το Μεταμοντέρνο κηρύττει τον θάνατο του υποκείμενου, τον θάνατο του επαναστατικού υποκείμενου, τον θάνατο της επανάστασης σαν διαδικασίας ποιοτικών αλλαγών της κοινωνίας και του κόσμου, κηρύττει ουσιαστικά το τέλος της ιστορίας… .
Για τους μεταμοντέρνους η μόνη λύτρωση από την τρομακτική πραγματικότητα, το μόνο ασφαλές λιμάνι, η μόνη δημιουργική καταφυγή βρίσκεται στο στέρεο παρελθόν. Το παρελθόν για τους μεταμοντέρνους δεν είναι η παράδοση –η σκυτάλη των παλαιότερων γενεών στις επόμενες-, είναι η αναπαλαίωση του παρόντος, είναι η εχθρότητα προς το μέλλον.
Το μεταμοντέρνο φιλοσοφικό ρεύμα, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι αναλυτές του Μεταμοντέρνου, θεμελιώνεται στις φιλοσοφικές αντιλήψεις του Νίτσε, του Φουκώ και της σχολής της Κοπεγχάγης.
Η κριτική του Νίτσε στο Διαφωτισμό και στο σύνολο των ιδεών και των ιδανικών που ο Διαφωτισμός εκπροσωπεί, και η αντίληψη του Φουκώ για την γνωστική ικανότητα του υποκειμένου, θεμελιώνουν την αντίληψη κάθε μεταμοντέρνου στοχαστή. Έννοιες όπως αυτές της αλήθειας, της νομοτέλειας, της ιστορίας κλπ., αντιμετωπίζονται από τον Λυοτάρ και τους μεταμοντέρνους στοχαστές με λυσσαλέα πολεμική κριτική στάση.
Το Μεταμοντέρνο σαν φιλοσοφικό πρόταγμα της αστικής τάξης πρωτοεμφανίστηκε στο Παρίσι μετά από τα γεγονότα του Μάη του ’68 και ανδρώθηκε κατά την δεκαετία του ’70 και μετέπειτα στις ΗΠΑ. Ουσιαστικά, το μεταμοντέρνο φιλοσοφικό ρεύμα είναι η απάντηση των οργανικών διανοούμενων της αστικής τάξης ενάντια στις επαναστατικές ιδέες και πρακτικές που γέννησε κι έφερε στο ιστορικό προσκήνιο η ένδοξη επανάσταση – εξέγερση του Μάη του ’68 στο Παρίσι. Ιδέες, όπως αυτές της άμεσης πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας και του ιστορικού αιτήματος της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, αποτελούσαν θανάσιμο κίνδυνο για τα καπιταλιστικά καθεστώτα της Δύσης, καθώς και για τα ολοκληρωτικά κρατικοκαπιταλιστικά καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού» σοσιαλισμού στην Ανατολή. Στους δρόμους του Παρισιού, για να καταπνίξουν την εξέγερση, δεν κατέβηκαν μόνο οι κρατικές δυνάμεις καταστολής του Ντε Γκώλ, αλλά και οι δυνάμεις του ΚΚ Γαλλίας υπό τον Μαρσαί που βρίσκονταν τότε στην επιρροή της Μόσχας. Οι ανίκητες ιδέες και οι πρακτικές που γέννησε ο ένδοξος Μάης στο Παρίσι αποτελούν και σήμερα θανάσιμη απειλή για τα εκμεταλλευτικά, διεφθαρμένα και σάπια καπιταλιστικά καθεστώτα. Αυτός είναι ο λόγος που ο αγώνας ενάντιά στις ιδέες του Μάη συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και πάθος από τους αστούς διανοούμενους και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής κοινωνίας,.
Στον καιρό μας, οι μεταμοντέρνοι στοχαστές είναι οι θεωρητικοί εισηγητές και οι φιλοσοφικοί θεμελιωτές της λεγόμενης αποτελεσματικής πολιτικής του εφικτού, της συνθηκολόγησης με τον καπιταλισμό και της παραίτησης από κάθε επαναστατική δράση και προοπτική. Για τον μεταμοντέρνο στοχαστή, πολιτικό, δημοσιογράφο κλπ., κάθε σχέδιο για το μέλλον, κάθε όραμα για επαναστατική αλλαγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, είναι ένας τρομακτικός κι επώδυνος εφιάλτης που πρέπει άμεσα και δραστικά να αντιμετωπιστεί και να εξοβελιστεί.
Η μεταμοντέρνα αυτή αντίληψη υπηρετήθηκε ακραιφνώς από την «εκσυγχρονιστική» πολιτική του Σημίτη και των οπαδών του, γι’ αυτό και υποστηρίχθηκε με θέρμη όχι μόνο από δημοσιογραφικά συγκροτήματα και μέσα που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και από μεταμοντέρνες εκδοχές του τύπου και των ΜΜΕ που πρόσκεινται στην ΝΔ. Η κλασσική σοσιαλδημοκρατική αντίληψη της αντίθεσης μητρόπολης-περιφέρειας (Σαμίρ Αμίν κλπ.), της αντίληψης για το συνεταιριστικό κίνημα και την αυτοδιοίκηση (Τζίλας, Μάρκοβιτς κλπ.) και της αντίληψης για αποκεντρωμένα υποκείμενα εξουσίας, μετασχηματίστηκε από την εκσυγχρονιστική μεταμοντέρνα πολιτική σε ειδικές, επιμέρους πολιτικές, ανεξάρτητες αρχές και σε αποκεντρωμένα αντιπαρατιθέμενα σημεία –όχι υποκείμενα. Η μεταμοντέρνα ορολογία των εκσυγχρονιστών δεν μπορεί να αναιρέσει, ούτε αναιρεί, την αναπαλαιωμένη και φονταμενταλιστική, μεσαιωνικού τύπου, τιμαριοποίηση της εξουσίας που εξέθρεψε την πιο αποκρουστική, την πιο διεφθαρμένη, την πιο αδιαφανή εκδοχή του φιλελεύθερου ατομοκεντρικού μοντέλου διακυβέρνησης.
Το ΑΚΕΠ είναι μια μικρή πολιτική δύναμη -από την άποψη των μελών, των οπαδών, των ψηφοφόρων και των μέσων που διαθέτει. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, οι φιλοσοφικές του αντιλήψεις και οι πολιτικές του απόψεις, το έφεραν σε αντίθεση με τους κυρίαρχους πολιτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίως όμως, οι πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις και πρακτικές του ΑΚΕΠ, το έφεραν σε αντίθεση με την μεταμοντέρνα φιλοσοφία, ιδεολογία και πολιτική που, μετά το γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, έγινε ηγεμονεύουσα στην ελληνική κοινωνία. Οι ιδέες και οι πρακτικές του ΑΚΕΠ, που μεταλαμπάδευαν στην ελληνική κοινωνία τις ιδέες και τις πρακτικές που γέννησε ο ένδοξος Μάης στο Παρίσι, ήταν το κόκκινο πανί για τους μηχανισμούς προπαγάνδας, υποστήριξης και προώθησης του «εκσυγχρονιστικού» και μεταμοντέρνου πολιτικο-ιδεολογικού ρεύματος. Οι ιδέες του Μάη ’68, που άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε μικρότερη επιτυχία, προωθούσε το ΑΚΕΠ, καθώς και η πρακτική της αφισοκόλλησης, της εφημερίδας τοίχου, των προκηρύξεων, των φυλλαδίων, των συνθημάτων κλπ, που αμφισβητούσαν την κυριαρχία των mainstream μέσων ενημέρωσης και στόχευαν στην διαμόρφωση ενός μηχανισμού αυτοδύναμης προβολής της επαναστατικής άποψης για την ιστορία, την κοινωνία και την πολιτική, έπρεπε άμεσα και δραστικά να αντιμετωπιστούν και να εξοβελιστούν.
Η δημοσιογραφική ομάδα IOSPRESS της Ελευθεροτυπίας είναι ένα κλασσικό παράδειγμα ενάσκησης της μεταμοντέρνας δημοσιογραφικής δεοντολογίας και πρακτικής. Η ομάδα αυτή, αν και αριστερών καταβολών, υποστήριξε και υποστηρίζει ένθερμα την πολιτική Σημίτη και τα «επιτεύγματά» της, ασκώντας μεταμοντέρνα πολεμική σε κάθε αντι-«εκσυγχρονιστική» πολιτική εκδοχή.
Σε περασμένες εποχές, η κίτρινη δημοσιογραφία και η φαιά προπαγάνδα χρησιμοποιούσε την γκεμπελική μέθοδο της αντιπαράθεσης του ψεύδους στην αλήθεια. Το ψεύδος έχει αναφορά στην αλήθεια, στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όμως που, η κίτρινη δημοσιογραφία και η φαιά προπαγάνδα την έκοβε και την έραβε στα μέτρα της, παραποιούσε δηλαδή το σημαινόμενο μέσα από την έντεχνη διαστρέβλωση του σημαίνοντος.
Ο μεταμοντέρνος κιτρινισμός, ενώ διατηρεί το γκεμπελικό ψεύδος ως τεχνική διαστρεβλώνοντας το σημαίνον, απαρνείται το σημαινόμενο, δεν το παραποιεί, το εξαφανίζει, το αντικαθιστά με την προσομοίωση, την εικονικότητα που με αυτήν προσδιορίζει, αναδεικνύει ή σπιλώνει ανάλογα με τα συμφέροντα που υπηρετεί, πολιτικές και κοινωνικές ομάδες, άτομα, φίλους, αντιπάλους κλπ.
Την τελευταία περίοδο, ο μεταμοντέρνος δημοσιογραφικός κιτρινισμός βάλλει ομαδόν ενάντια στα αυτόνομα και αντιεξουσιαστικά ριζοσπαστικά πολιτικά κινήματα, πρωτοβουλίες και ενέργειες, που αμφισβητούν πρακτικά την ηγεμονία του μεταμοντέρνου τρόπου σκέψης για τον Άνθρωπο, την κοινωνία, την ιστορία, την πολιτική, που αμφισβητούν πρακτικά τα πολιτιστικά πρότυπα των «γιάπηδων», της εμπορευματοποιημένης μαζικής κουλτούρας, που αμφισβητούν τον συμβιβασμό και την ενσωμάτωση.
Το ΑΚΕΠ είναι οργανικό κομμάτι του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου και γι’ αυτό, κατά την γνώμη μας, δέχτηκε και δέχεται τα μεταμοντέρνα πυρά της μεταμοντέρνας δημοσιογραφίας και ιδίως του IOSPRESS της Ελευθεροτυπίας, με έναν τρόπο και μια μέθοδο που έχει θεωρητική και πρακτική αξία να παρουσιαστεί, γιατί δεν αφορά μόνο το ΑΚΕΠ αλλά όλες τις εκδοχές του ριζοσπαστικού κινήματος της ελληνικής κοινωνίας.
Ο IOSPRESS, λοιπόν, ανέβασε στο διαδίκτυο δυο ιστοσελίδες που είναι εκτεταμένα αποσπάσματα ενός κειμένου του που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία το 1995. Με την πράξη του αυτή ο IOSPRESS έκανε την γνωστή στην μεταμοντέρνα μεθοδολογία «χρονοποίηση του χώρου», που αφανίζει την αιτιώδη σχέση χώρου-χρόνου-γεγονότος, πράξη που ξεπερνάει τα όρια της ευτέλειας, της ανηθικότητας και της προβοκάτσιας. Στις προαναφερόμενες ιστοσελίδες, τα υπερκείμενα όπως λέγονται στην γλώσσα του διαδικτύου, ο IOSPRESS:
1ον) προσομοιάζει το ΑΚΕΠ με το Λυκαβηττό. Για όσους δεν θυμούνται, ο Λυκαβηττός έγινε γνωστός στην ελληνική κοινωνία από τις αφισοκολλήσεις του. Τις αφίσες του Λυκαβηττού τις κολλούσε ένα γνωστό γραφείο του εμπορίου. Κανείς δεν έμαθε ποτέ ποιος ή ποιοι κρύβονταν πίσω από το Λυκαβηττό, ποιος ή ποιοι χρηματοδοτούσαν τις συγκεκριμένες αφισοκολλήσεις. Ο Λυκαβηττός δεν είχε γραφεία, δεν είχε τηλέφωνα, fax κλπ, αποτελούσε πράγματι ένα μυστήριο. Το ΑΚΕΠ, σε αντίθεση με το Λυκαβηττό, είναι μια πολιτική συλλογικότητα που κατά την περίοδο του 1995 που δημοσίευσε ο ΙΟΣ το εν λόγω κείμενο, είχε κατέλθει σε 4 εκλογικές αναμετρήσεις, τα εκλογικά του κέντρα βρίσκονταν στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας (Πανεπιστημίου, Σταδίου, Πατησίων κλπ), τα ψηφοδέλτια με τα ονόματα των υποψήφιων βουλευτών του βρίσκονταν σε όλα τα εκλογικά τμήματα της χώρας κλπ. Είχε γραφεία σε κεντρικό σημείο της Αθήνας με τεράστιες ταμπέλες. Στελέχη του είχαν παρουσιαστεί δεκάδες φορές από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ο Τύπος και ιδίως η Ελευθεροτυπία είχε δημοσιεύσει εκατοντάδες ανακοινώσεις του, είχε γράψει εκτεταμένα άρθρα για την δράση του κι είχε παρουσιάσει ολοσέλιδα ρεπορτάζ και φωτογραφίες για την δραστηριότητά του. Πέραν όλων αυτών, βασικό στέλεχος της ομάδας του ΙΟΥ, ο Τρίμμης που ήταν φοιτητής στην Βιομηχανική Πειραιά, γνώριζε προσωπικά πολλά κορυφαία στελέχη του ΑΚΕΠ που ήταν συμφοιτητές του, μεταξύ αυτών ήταν και δυο διατελέσαντες γενικοί γραμματείς της Κ.Ε. του ΑΚΕΠ.
2ον) προσομοιάζει την ηγεσία του ΑΚΕΠ με εγκληματίες του «λευκού κολάρου», αναρτώντας ένα κείμενο του γνωστού εγκληματολόγου δικηγόρου Βασίλη Καρύδη, που αναφέρεται στις ιδιότητες και στις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι εγκληματίες αυτοί για να ξεγελάσουν τα θύματά τους.
3ον) παρουσίασε την συνέντευξη ενός πρώην στελέχους του ΑΚΕΠ και της συζύγου του με τέτοιο τρόπο που δημιουργούσε βεβαιότητα στους αναγνώστες ότι η ηγεσία του ΑΚΕΠ ενασχολείτο με την πολιτική, όχι επειδή πίστευε στις ιδέες που πρόβαλλε το ΑΚΕΠ, αλλά για να εκμεταλλεύεται οικονομικά τα αφελή μέλη και στελέχη του κόμματος. Αυτό το πρώην στέλεχος ήταν ο άνθρωπος που τη συγκεκριμένη περίοδο, κατ’ εντολή του Ε.Γ. και της Κ.Ε. φύλαττε και κατέγραφε τα έσοδα του ΑΚΕΠ, και προέβαινε σε πληρωμές και κατέγραφε τα έξοδα του κόμματος. Κατά την προαναφερόμενη περίοδο, όταν έγινε έλεγχος των οικονομικών όπως ρητά ορίζει το καταστατικό του ΑΚΕΠ, το ταμείο που κρατούσε το συγκεκριμένο στέλεχος βρέθηκε αδικαιολόγητα ελλειμματικό, και η Κ.Ε. τον έθεσε σε διαθεσιμότητα μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος και να δοθούν οι κατάλληλες εξηγήσεις. Μάλιστα, επικεφαλής της επιτροπής που ανέλαβε τον έλεγχο ήταν ο αδερφός του. Ο μπαγάσας λοιπόν αυτός, για να σώσει τα προσχήματα, άσκησε μια αγωγή κατά του ΑΚΕΠ, απαιτώντας τα χρήματα τα οποία δήθεν είχε προσφέρει και είχε εμπιστευτεί στο ταμείο του Ε.Γ., δηλαδή στον εαυτό του. Για να δικαιολογήσει το πόθεν έσχες των χρημάτων ανέφερε σαν πηγή την οικογένειά του κλπ. Δικηγόρος του μάλιστα ήταν ο προαναφερόμενος εγκληματολόγος Βασίλης Καρύδης, ο οποίος ήταν σύμβουλος του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης ή, όπως ο ίδιος λέει, επιστημονικός συνεργάτης του. Και το λέμε αυτό για να δείξουμε ότι ο κ. Βασίλης Καρύδης είχε και την επιστημονική κατάρτιση αλλά και τα διωκτικά μέσα για να υποστηρίξει την αγωγή του πελάτη του. Για την ιστορία αναφέρουμε, πως τα όσα ανέφερε το πρώην στέλεχος του ΑΚΕΠ στην αγωγή του κατά του ΑΚΕΠ έχει αποδειχθεί αμετάκλητα ότι είναι κακόβουλα και ψευδή και με τρόπο που να αναδεικνύουν με παρρησία και βεβαιότητα το σπάνιο για την διεφθαρμένη εποχή μας ηθικό ανάστημα του πολιτικού κόμματος ΑΚΕΠ. Συγκεκριμένα, την ημέρα που δημοσιεύτηκε το άρθρο του ΙΟΥ στην Ελευθεροτυπία, η οικογένεια του πρώην στελέχους και ιδίως η μητέρα του, γυναίκα με σπάνιες ηθικές αρετές, εντιμότητα και αξίες, πήγε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής που διέμενε και σφράγισε για το γνήσιο της υπογραφής υπεύθυνη δήλωση που βεβαίωνε πως αυτά που ανέφερε η αγωγή του γιού της για το πόθεν έσχες των χρημάτων ήταν αναληθή. Η υπεύθυνη δήλωση με το ηθικό κύρος της μάνας παρεδόθη στο ΑΚΕΠ για δικαστική ή κατά βούληση χρήση. Το ΑΚΕΠ αφ’ ενός άσκησε μήνυση κατά του πρώην στελέχους του και αφισοκόλλησε την υπεύθυνη δήλωση της μάνας σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα από την πράξη αυτή του ΑΚΕΠ ήταν πραγματικά συγκλονιστικό. Ο Βασίλης Καρύδης επικοινώνησε με τον δικηγόρο του ΑΚΕΠ και ενώπιον της έδρας του ποινικού δικαστηρίου απέσυρε την μήνυση και κάλυψε εγγράφως τις ηθικές απαιτήσεις του ΑΚΕΠ, απαιτήσεις που είχαν ήδη υπερκαλυφθεί με την υπεύθυνη δήλωση του ιερού προσώπου της μάνας. Το πρώην στέλεχος του ΑΚΕΠ πλήρωσε τα δικαστικά έξοδα, ήρθε σε ρήξη με την οικογένειά του και έγινε συνεργάτης κορυφαίου στελέχους και υπουργού του ΠΑΣΟΚ. Το ΑΚΕΠ κι η ηγεσία του για ν’ αποτίσει φόρο τιμής στην οικογένεια και ιδίως στην μητέρα του πρώην στελέχους παραιτήθηκε της έγκλησης κατά του πρώην στελέχους του. Μετά τα γεγονότα αυτά, οι δημοσιογράφοι του ΙΟΥ, αλλά και πολλοί άλλοι κεκράκτες του μεταμοντερνισμού έμειναν «κεχηνότες και χάχακες».
Η μεταμοντέρνα μεθοδολογία στην παρουσίαση των γεγονότων του IOSPRESS και των ομοίων του, θυμίζει περιστατικό που συνέβη στο Λονδίνο και αναφέρεται μέχρι σήμερα με τη μορφή ανεκδότου: «Μητέρα πάει με το παιδί της στον ζωολογικό κήπο. Ξεφεύγει το παιδί από την προσοχή της και μπαίνει στο κλουβί με τα λιοντάρια. Ένα λιοντάρι αρπάζει το παιδί. Βουλευτής του Συντηρητικού κόμματος που βρίσκεται παρών στο περιστατικό ορμάει, σώζει το παιδί και πυροβολεί με το περίστροφό του το λιοντάρι. Την άλλη μέρα οι αντίπαλες εφημερίδες γράφουν: βουλευτής του Συντηρητικού κόμματος αρπάζει το φαγητό από το στόμα και τραυματίζει θανάσιμα αφρικανό μετανάστη!!».
Εδώ, πρέπει να αναφέρουμε ότι η ενέργειες του IOSPRESS δεν χαρακτηρίζουν τους υπόλοιπους δημοσιογράφους της Ελευθεροτυπίας. Στην Ελευθεροτυπία έχουν εργαστεί και συνεχίζουν να εργάζονται δημοσιογράφοι πρότυπα δεοντολογίας, αξιοπιστίας και εγκυρότητας.
Τέλος, πρέπει να τονιστεί με έμφαση πως οι μεταμοντέρνοι μηχανισμοί προπαγάνδας, όταν καταφέρονται ενάντια στο ριζοσπαστικό κίνημα με τρόπο ανάλογο της μεταμοντέρνας μεθοδολογίας του ΙΟΥ κατά του ΑΚΕΠ, διαπράττουν εγκληματικές πράξεις και παραβιάζουν δικαιώματα και ελευθερίες που διώκονται ποινικά και αστικά. Τα δικαιώματα αυτά δεν έχουν χαριστεί από κανέναν στο λαό, έχουν κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες πολλών γενεών. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να αντιμετωπίζονται, όχι μόνο από αυτούς που κάθε φορά βάλλονται από τους μεταμοντέρνους «αντιδιαφωτιστές» αλλά από το σύνολο του ριζοσπαστικού πολιτικού κινήματος.
Ο Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΠ
Μανώλης Γρηγοριάδης
30/8/2008
ΧΑΛΑΡΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ - IOSPRESS ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΛΑΡΗΣ - IOSPRESS ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Ο Αντώνης Χάλαρης του Πέτρου είναι ο νυν πρόεδρος του ΑΚΕΠ. Έχει γεννηθεί στην Ανάφη των Κυκλάδων, της επαρχίας Θήρας -δηλαδή σε τόπο εξορίας, οι δε γονείς του είναι αναγνωρισμένοι και παρασημοφορημένοι αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού και του αντιδικτατορικού αγώνα, κι έχουν υποστεί ποικίλες διώξεις για τη συμμετοχή τους στον αγώνα του λαού για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική απελευθέρωση.

Ο πατέρας του Αντώνη Χάλαρη, Πέτρος Χάλαρης, είναι ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Καισαριανής και καπετάνιος συντάγματος των Ανατολικών Συνοικιών Αθήνας, που διεξήγαγαν τις κύριες και ουσιαστικότερες επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ ενάντια στο Γερμανό κατακτητή, και τις κύριες και ουσιαστικότερες μάχες ενάντια στους Εγγλέζους του Σκόμπι και τους ταγματασφαλίτες γερμανοτσολιάδες. Ο Πέτρος Χάλαρης ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΔΑ και μετείχε ως υποψήφιος βουλευτής στην πρώτη κάθοδό της στις εκλογές στην περιοχή των Κυκλάδων. Ο Πέτρος Χάλαρης εργάστηκε μετεμφυλιακά σε θέσεις εμπιστοσύνης στις εφημερίδες ΑΥΓΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ και στις εφημερίδες του Αγροτικού Κόμματος, που εξέφραζαν την φωνή του τότε παράνομου ΚΚΕ, ενώ ταυτόχρονα ήταν καθοδηγητικό στέλεχος της ΕΔΑ στις Ανατολικές Συνοικίες της Αθήνας, και κυρίως στη Γούβα.

Η μητέρα του Αντώνη Χάλαρη, Αννουσώ Χάλαρη το γένος Σιγάλα, στρατολογήθηκε από νεαρής ηλικίας στις τάξεις του ΚΚΕ από την ηρωίδα Ηλέκτρα Αποστόλου, και είχε πλούσια αγωνιστική δράση στους αντιφασιστικούς και αντιδικτατορικούς αγώνες. Ήταν δε τέτοιες οι διώξεις που υπέστη, που προκάλεσαν τη διεθνή κατακραυγή και την παρέμβαση των τότε κυβερνήσεων της Σοβιετικής Ένωσης και της Σουηδίας, που θέλησαν να πάρουν υπό την προστασία τους τα τέσσερα παιδιά της, που είχαν μεταφερθεί σε κατάσταση ασιτίας στο Νοσοκομείο Παίδων (βλέπε: «Κάτω από τη μπότα της δικτατορίας», «Κατοχή -Ανάφη», εκδ. Μέλισσα κλπ κλπ.). Μάλιστα, οι προσπάθειες, που έκανε το τότε γραφείο εσωτερικού του ΚΚΕ-η ηγεσία της ΕΔΑ, και κυρίως ο Μανώλης Γλέζος, να φυγαδεύσουν τα τέσσερα παιδιά στο εξωτερικό, απέτυχαν λόγω του ότι η τότε κυβέρνηση της ΕΡΕ αρνήθηκε, παρά τις πιέσεις του διεθνούς κινήματος, να εκδώσει διαβατήριο.

Κοντολογίς, η οικογένεια του νυν προέδρου του ΑΚΕΠ, Αντώνη Χάλαρη, ήταν μια από τις πολλές χιλιάδες οικογένειες λαϊκών αγωνιστών, που διέθεσαν τα πάντα, ακόμη και τη ζωή των παιδιών τους, στον αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική απελευθέρωση.

Οι γονείς του νυν προέδρου του ΑΚΕΠ, Αντώνη Χάλαρη, παρέμειναν οπαδοί και ψηφοφόροι του ΚΚΕ, ακόμη κι όταν ο γιός τους ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΑΚΕΠ. Μάλιστα, ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ δημοσίευσε τη φωτογραφία του Πέτρου Χάλαρη μαζί με το Φαράκο, με ανάλογο σχόλιο όπου ο Πέτρος Χάλαρης εξέφραζε την υποστήριξή του στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, την ημέρα των βουλευτικών εκλογών.

Ο Αντώνης Χάλαρης υπήρξε μέλος της νεολαίας Λαμπράκη κι έλαβε μέρος στο «κίνημα του 114» κλπ., μετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, συνελήφθη και βασανίστηκε πολλές φορές για ν’ αποκαλύψει το κρησφύγετο του πατέρα του, που βρισκόταν στην παρανομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, μετείχε ενεργά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και στρατολογήθηκε στις τάξεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ από τον πολιτικό του μέντορα Γιάννη Μανιτσάρα. Ο Γιάννης Μανιτσάρας, από τα αρχαιότερα στελέχη του ΚΚΕ, μέλος της οργάνωσης των καπνεργατών της Καβάλας μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και άλλους, διετέλεσε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και κορυφαίο στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του επί σειρά ετών.

Ο Αντώνης Χάλαρης διαφώνησε με το 10ο συνέδριο του ΚΚΕ και την στάση της Σοβιετικής Ένωσης στα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και του παγκόσμιου κινήματος, συνυπέγραψε το κείμενο των 400 «Η πολιτική μας διαφωνία με το ΚΚΕ» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΝΤΙ, και συνέβαλε αποφασιστικά στην ίδρυση του πολιτικού κόμματος ΑΚΕΠ, που πρόβαλε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με τρόπο σαφή και καθαρό, το σύνθημα και την προτροπή του Καρλ Μαρξ: «Αντί του συντηρητικού συνθήματος: ένα δίκαιο μεροκάματο για μια δίκαιη εργάσιμη μέρα, θα πρέπει η εργατική τάξη να γράψει στη σημαία της το επαναστατικό σύνθημα: κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας».

ΑΚΕΠ: Για την τροπολογία Αλογοσκούφη

Η τροπολογία Αλογοσκούφη στο θερινό τμήμα της Βουλής ανατρέπει τις κατακτημένες με αγώνες εργασιακές σχέσεις και ανοίγει το δρόμο για την συμπίεση των εισοδημάτων των μισθωτών και των συνταξιούχων και στον ιδιωτικό τομέα.
Η αλαζονική επιχειρηματολογία κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης (Αλογοσκούφης, Χατζηδάκης, κυβερνητικός εκπρόσωπος κλπ.), να παρουσιάζουν την τροπολογία ως απαύγασμα σύνεσης και νεοφιλελεύθερης αντιμετώπισης των δυνάμεων της εργασίας και των οικονομικών προβλημάτων, τους καθιστά πράγματι άξιους υπηρέτες της κοινωνικής τάξης και του εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος που υπηρετούν.
Η ευθύνη των μισθοσυντήρητων και των ασθενέστερων οικονομικά τμημάτων, που στηρίζουν την αλαζονικά αντεργατική και νεοφιλελεύθερη ΝΔ, είναι μεγάλη.
Τα χειρότερα δεν τα είδαμε ακόμα. Πρέπει να αφυπνιστούμε. Πρέπει να μετέχουμε ενεργά στα σωματεία μας. Πρέπει να αναδείξουμε συνδικαλιστικές ηγεσίες που δεν πρόσκεινται στα κόμματα εξουσίας, αλλά ηγεσίες που υπηρετούν τα συμφερόντά μας.
Στη σημερινή εκμεταλλευτική και διεφθαρμένη κοινωνία τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κατακτώνται με οργάνωση και αγώνα.
ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΑΚΕΠ - Γραφείο Τύπου, Δ. Στάθη.
10/08/2008

ΑΚΕΠ: Για την σύλληψη του Κάρατζιτς

Η σύλληψη του Κάρατζιτς από τη σημερινή κυβέρνηση της Σερβίας για την έκδοσή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι ένα ακόμα γεγονός που δηλώνει πως το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση αποτελεί για την σημερινή διεθνή πραγματικότητα γράμμα κενό περιεχομένου.
Η ενοποίηση της Γερμανίας που κατάργησε de jure τις συμφωνίες της Γιάλτας μεταξύ των νικητών κρατών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και η ταυτότητα συμφερόντων Γερμανίας-ΗΠΑ στα Βαλκάνια κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, επέβαλαν την άμεση διάλυση του κράτους της Γιουγκοσλαβίας και την ανακατανομή των ζωνών επιρροής στην περιοχή.
Η ενοποιημένη Γερμανία δεν διέθετε τις απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις για το εγχείρημα και άφησε την διευθέτηση του ζητήματος στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.
Η θέληση της πλειοψηφίας του γιουγκοσλαβικού λαού να αποτρέψει τις αποφάσεις του διεθνούς παράγοντα για την διάλυση του κράτους τους, έπρεπε να καμφθεί με πόνο, δάκρυ και αίμα.
Η σύλληψη του Κάρατζιτς δεν είναι ντροπή και προδοσία μόνο για την σημερινή κυβέρνηση της Σερβίας, αλλά και για όλους τους άλλους, άτομα, κόμματα, κυβερνήσεις που με διάφορες δικαιολογίες δεν εναντιώνονται έμπρακτα στην κατάφορη κι εγκληματική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.
ΟΙ ΛΑΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ
25/07/2008

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

ΑΚΕΠ: Η επανάσταση που έρχεται

Είναι δύσκολο να διδάξει κανείς στα γέρικα σκυλιά νέα κόλπα.
Πράγματι, η κοινωνική συνείδηση των οικονομικοκοινωνικών τάξεων του πληθυσμού των καπιταλιστικών χωρών-κρατών απορρίπτει και απωθεί το αβίαστο συμπέρασμα του ότι οι πόθοι τους, οι στόχοι τους, τα όνειρά τους, στο σημερινό γερασμένο, εκφυλισμένο και σάπιο καπιταλιστικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα, δεν έχουν ελπίδα δικαίωσης.
Πράγματι, με την νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλιστικού συστήματος που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια και με τους προπαγανδιστικούς μύθους για ανάπτυξη και ευημερία που υπερφίαλα διαλαλούσαν οι μέντορες της ελεύθερης αγοράς, έχουν εκμαυλιστεί, αποχαυνωθεί και συμβιβαστεί, όχι μόνο οι κυρίαρχες τάξεις, αλλά κι οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου και της εργασίας.
Είναι αλήθεια, οι μορφές κοινωνικής συνείδησης αντιστοιχούν στις υφιστάμενες κάθε φορά υλικές οικονομικές δομές της κοινωνίας τις οποίες, οι συγκεκριμένες κάθε φορά μορφές κοινωνικής συνείδησης, προσωποποιούν, εκφράζουν και υπηρετούν.
Στις σημερινές καπιταλιστικές κοινωνίες οι μορφές της κοινωνικής συνείδησης, ο υποκειμενικός παράγοντας, εμφορεύονται τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά του καπιταλιστικού κοινωνικού Είναι, όπως αυτές εκδηλώνονται στο πολιτικό εποικοδόμημα του καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού, δηλαδή στις εκδοχές του φιλελευθερισμού, τις εκδοχές του κρατισμού και τις εκδοχές της μικτής οικονομίας.
Σήμερα, μετά την παταγώδη αποτυχία των μοντέλων του κρατισμού στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», μετά την παταγώδη αποτυχία των μοντέλων της μικτής οικονομίας και της σοσιαλδημοκρατίας, ήρθε να προστεθεί και η παταγώδης αποτυχία του φιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης.
Σήμερα, η συνείδηση του απλού ανθρώπου του μόχθου και της εργασίας, που ουσιαστικά μορφοποιεί το «πνεύμα», τις αξίες και τα ιδανικά του γερασμένου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, είναι γέρικη, παρηκμασμένη και σάπια. Έχει αποδεχθεί το συμβιβασμό, την διαφθορά και την εξαθλίωση, καθώς οι σύντροφοι του Οδυσσέα την αποκτήνωσή τους. Τούτο συμβαίνει επειδή απουσιάζει στο πεδίο της υποκειμενικότητας το επαναστατικό υποκείμενο κι επειδή το πολυπληθέστερο και σημαντικότερο τμήμα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού των καπιταλιστικών χωρών-κρατών, οι μισθοσυντήρητοι, ενέχει, στην σημερινή φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού, την προσδιοριστικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και ενεργεί ως τάξη καθ’ εαυτό-στον εαυτό της. Μάλιστα, σαν φορέας της προσδιοριστικότητας «εμπόρευμα εργατική δύναμη» διέπεται από τους νόμους κίνησης της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής και ανταλλαγής, υπόκειται στο νόμο της αξίας, αποξενώνεται, αλλοτριώνεται και φετιχοποιεί την πραγματικότητα.
Έτσι, τώρα που οι καπιταλιστές και οι πολιτικο-ιδεολογικοί τους εκπρόσωποι, όπως λέει ο πάντα επίκαιρος φιλόσοφος του ιστορικού υλισμού στο μνημειώδες έργο του το «Μανιφέστο», μοιάζουν με μαθητευόμενους μάγους που έχουν καλέσει δυνάμεις τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν, το ιστορικό κενό της απουσίας του επαναστατικού υποκείμενου εκδηλώνεται σαν κοινωνικό κατηγόρημα που τείνει να μορφοποιήσει στο πεδίο της υποκειμενικότητας το διαλεκτικό μέτρο της άρνησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που τείνει να διαμορφώσει τις διαδικασίες της σύστασης του επαναστατικού κόμματος και να θέσει το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης ως αίτημα καθολικό και ιστορικά αναγκαίο.
Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης δεν είναι πρωταρχικά εκτατικό αλλά πρωταρχικά εντατικό. Δεν ευαγγελίζεται την αυτοδιάθεση της κάθε ενικότητας μέσα από την κατάφαση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ούτε μέσα από την δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη μεταρρύθμιση του εποικοδομήματος που τις υπηρετεί, αλλά μέσα από την άρνηση και την διαλεκτική υπέρβασή τους.
Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, σαν απείκασμα του μελλοντικού, σαν σχέδιο και σαν σκοπός, είναι η ετερότητα που πλοηγεί την ροϊκότητα του Είναι, από το παρόν Είναι: «το βασίλειο της ανάγκης», στο αναγκαίο Άλλο: «το βασίλειο της ελευθερίας», και παραπέμπει σε κοινωνίες στις οποίες θα ηγεμονεύει ή θα κυριαρχεί ο πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός. Πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός είναι η πολιτική θεωρία που ενοποιεί, εμμεσοποιεί και εκδηλώνει τις αρχές της άμεσης πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας και την νομοτέλεια «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του».
Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, σαν προσδιοριστικότητα και σαν άρνηση, εκδηλώνει στο πεδίο της υποκειμενικότητας την αντίθεση-αντίφαση του νόμου της αναγκαίας αντιστοιχίας των παραγωγικών δυνάμεων προς τις σχέσεις παραγωγής, εγκαλώντας τους μισθοσυντήρητους από τάξη καθ’ εαυτόν σε τάξη δι’ εαυτόν και οδηγεί στη σύσταση του επαναστατικού κόμματος.
Όπως το κεφάλαιο, σταθερό-μεταβλητό, σαν ολότητα και αφαίρεση είναι αδιάφορο προς τις μορφές αξιοποίησής του, έτσι και οι κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις σαν ολότητα και αφαίρεση, εξεγείρονται με την σημερινή οικονομική κρίση ενάντια στις υφιστάμενες σχέσεις παραγωγής, όντας αδιάφορες προς τα επιμέρους χαρακτηριστικά της χρηματο-πιστωτικής κρίσης κι οπωσδήποτε όντας αδιάφορες προς τις γερασμένες πολιτικο-οικονομικές σχολές διεύθυνσης της κοινωνίας: τον φιλελευθερισμό, τον κρατισμό και την μικτή οικονομία, που είναι αδύνατον πια να διδαχτούν ή να διδάξουν νέα κόλπα.
Στους προηγούμενους αιώνες οι κοινωνικές συνθήκες έθεταν για λύση τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της αστικής αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, των ανθρώπινων και ατομικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών. Σήμερα, η οικουμενικότητα της παρακμής του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος αποκαλύπτει τα όρια, τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες των αιτημάτων και των κατακτήσεων των προηγούμενων αιώνων και καθιστά το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης αίτημα οικουμενικό και ιστορικά αναγκαίο.
Γενικευμένη αυτοδιάθεση ονομάζεται το πολιτικό αίτημα να είναι ο κάθε κοινωνικός άνθρωπος ελευθερόφρων, αυτοπροαίρετος, αυτεπίτακτος και αυτεξούσιος, να απολαμβάνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις τα πολιτικοθεσμικά και οικονομικοκοινωνικά μέσα που τον καθιστούν ικανό να μετέχει στον ιστορικά κατακτημένο βαθμό ελευθερίας και στην πολιτισμική ακεραιότητα της ιστορικής ολότητας.

Μανώλης Γρηγοριάδης, 1/10/2008

http://www.akeppress.gr/