ΑΚΕΠ

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΣΤΟ "ΓΟΥΔΙ" ή ΣΤΟ "ΓΟΥΔΗ"

2012-02-19T23:31:00.002+02:00

Από τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, 19-2-2012

«Γουδί» είναι η ιστορική συνοικία της Αθήνας, όπου υπήρχε το ομώνυμο πεδίο στρατιωτικών ασκήσεων και το στρατόπεδο ιππικού, όπου έγινε το περιώνυμο «Κίνημα στο Γουδί» (15 Αυγούστου 1909) από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο με επικεφαλής το Νικόλαο Ζορμπά, όπου στις 15 Νοεμβρίου του 1922 εκτελέστηκαν οι καταδικασθέντες από έκτακτο δικαστήριο (υπόθεση γνωστή ως «η δίκη των έξι») σαν υπαίτιοι της Μικρασιατικής καταστροφής, κλπ.

Μετά το 2006, η γραφή «Γουδί» (με γιώτα) αντικαταστάθηκε με τη γραφή «Γουδή» (με ήτα). Ο λόγος είναι πως η ονομασία οφείλεται στο ότι μεγάλο μέρος της περιοχής είχε παραχωρηθεί στην ιστορική σπετσιώτικη οικογένεια Γουδή για την προσφορά της στον αγώνα του 1821, οπότε κρίθηκε πως η περιοχή πρέπει να ονομάζεται «στου Γουδή», όπως λέμε «στου Ψυρρή». Το ίδιο ορθογραφικό πρόβλημα υπάρχει σε πολλά γνωστά τοπωνύμια που καθιερώθηκε να γράφονται με γιώτα, π.χ. Περιστέρι, Χαλκούτσι, Καπανδρίτι κ.ά, τα οποία, αφού η ετυμολογία τους προέρχεται από ονόματα προσώπων, θα έπρεπε επίσης να γράφονται με κατάληξη σε –η: του Περιστέρη, του Χαλκούτση, του Καπανδρίτη κλπ. Πιθανόν στο μέλλον -αν μάλιστα βρεθούν απόγονοι αυτών των προσώπων- να ανακινηθεί το θέμα της γραφής κι αυτών των περιοχών.

Εμείς, πάντως, επιλέξαμε την παλαιότερη ιστορική ορθογραφία «Γουδί» (με γιώτα), μιας που αυτή χρησιμοποιήθηκε στα χρονογραφήματα, στα άρθρα στις εφημερίδες και στις ιστορικές αναφορές στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην περιοχή αυτή.

Μανώλης Γρηγοριάδης

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής - Ανακοίνωση για τις επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης

2012-02-16T17:52:00.001+02:00

«1-2-0»
«Αντιστεκόμαστε με κάθε μέσο»

«Η μεταπολίτευση και η ένταξη στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες καλλιέργησε την άποψη ότι η παρουσία της Ελλάδας στην «ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια» αποτελεί αιώνια εγγύηση της ομαλής λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού.
Όλη αυτή η ιδεολογία έχει καταρρεύσει. Με κυβερνήσεις να εφαρμόζουν πολιτικές για τις οποίες δεν είχαν καμία εξουσιοδότηση από τον λαό. Με τη Βουλή να ψηφίζει νόμους στα αγγλικά. Με τους υπουργούς να εγκρίνουν «μνημόνια» που αφορούν στη ζωή κάθε οικογένειας χωρίς να τα έχουν διαβάσει. Με τους υπαλληλίσκους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας να διατάσσουν τους υπουργούς. Με την απαγόρευση διενέργειας δημοψηφίσματος για τις δανειακές συμβάσεις και τις θανάσιμες ρυθμίσεις για την οικονομία που τις συνόδευαν. Με τη Γερμανία ανοικτά να υπαγορεύει την πορεία της χώρας. Με την ντόπια οικονομική και πολιτική «ηγεσία του έθνους» να συμπαρατάσσεται με τους δανειστές της χώρας και τα προτεινόμενα μέτρα και πολιτικές.

Με τη δεύτερη δανειακή σύμβαση, όμως, ο κόμπος έφτασε στο χτένι.

Η προσπάθεια να επιβληθεί εξωπολιτική κυβέρνηση, ο καθορισμός του χρόνου των εκλογών από εξωελληνικούς παράγοντες και κυρίως ο προκαθορισμός του πολιτικού αποτελέσματος των εκλογών μέσα από τη δέσμευση πολιτικών κομμάτων στους δανειστές έχει καταλύσει το πιο θεμελιακό άρθρο του Συντάγματος σχετικά με το πολίτευμα της χώρας, το άρθρο 1 που προβλέπει :

«1.Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

Διαβάστε περισσότερα...

Το εργαλείο που χρησιμοποιούν είναι η βία.

Είναι η οικονομική βία – οι στυγνοί εκβιασμοί των δανειστών.

Είναι η πολιτική βία – οι καθημερινές ανοικτές μπροστά σε πλανητικό ακροατήριο απειλές των κάθε είδους Σόιμπλε.

Είναι η κοινωνική βία – ο εξαναγκασμός σε ανεργία και εξαθλίωση εκατομμυρίων ελλήνων.

Είναι η συναισθηματική βία – με την προσπάθεια η κοινωνία να ζει εδώ και δύο χρόνια σε ένα καθεστώς γενικού φόβου.

Είναι η ηθική βία – με την πλήρη αποηθικοποίηση, σε πλανητικό επίπεδο, σε ότι έχει σχέση με την Ελλάδα.

Είναι η ίδια η φυσική βία των μηχανισμών καταστολής που διαρκώς εντείνεται ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό.
Ο μόνος τρόπος αποκατάστασης της λαϊκής κυριαρχίας είναι η κατάργηση της δανειακής σύμβασης στην οποία στηρίχθηκε η κλιμάκωση των παραβάσεων.

Η αποκατάσταση της Λαϊκής Κυριαρχίας είναι δίδυμη με την Οικονομική και Κοινωνική Σωτηρία. Ο δρόμος και για τις δυο περνά από την απελευθέρωση από τις δεσμεύσεις της Ευρωζώνης.

Η απάντηση του λαού στην πλήρη παραβίαση του άρθρου 1 του Συντάγματος, που αφορά στο ίδιο το πολίτευμα της χώρας είναι η ενεργοποίηση του τελευταίου άρθρου και της τελευταίας παραγράφου του Συντάγματος, του άρθρου 120 – του άρθρου που ως άρθρο 1-1-4 πριν την αναθεώρηση του Συντάγματος είχε εμπνεύσει τις δημοκρατικές εξεγέρσεις του λαού μας:

«4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Το δικαίωμα και η υποχρέωση των Ελλήνων «να αντιστέκονται με κάθε μέσο» ενάντια σε αυτή τη βία είναι υπέρτερη από κάθε οικονομική ή κοινωνική διαταγή της τρόικα, από κάθε απόφαση της μη εκλεγμένης κυβέρνησης Παπαδήμου, από κάθε νόμο, από κάθε αστυνομική εντολή.»

Αθήνα, 16/2/2012

Mέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής - Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στη Βουλή και στις Πλατείες

2012-02-16T17:41:00.001+02:00

«Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής ήταν μαχητικά παρόν τις χθεσινές δραματικές ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Και θα συνεχίσει με πείσμα τις προσπάθειές του: Για την επίτευξη ενός νικηφόρου ενωτικού λαϊκού μετώπου. Για τη συνάντηση, τον συντονισμό και την συνεργασία της αριστεράς. Για την επεξεργασία και προβολή ενός εναλλακτικού προγράμματος πέρα από την αφωνία του «αντιμνημονιακού» ή μόνο την γενική και αφηρημένη ιδεολογική προπαγάνδα. Για την ενίσχυση του εργατικού κινήματος, των συνοικιακών συνελεύσεων, των καταλήψεων μέχρι την κατάκτηση του σχεδιασμού και της ενότητας που θα κάνουν σύντομα το όνειρο πραγματικότητα: μια πλατεία Ταχρίρ – δηλαδή ένα λαό υποκείμενο – με την αριστερά παρούσα και ενωμένη, σε μέτωπο ικανό να εκκινήσει τις επαναστατικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο λαός αυτής της χώρας».

«Πρώτο: Η απόφαση της Βουλής για τη δεύτερη δανειακή σύμβαση και τη συμφωνία με τους ιδιώτες δανειστές στα ιστορικά μουσεία θα επιδεικνύεται δίπλα στη συμφωνία παράδοσης στους ναζιστές το 1941 ή στο διάταγμα συγκρότησης της δικτατορικής κυβέρνησης το 1967. Είναι κείμενο επαίσχυντο, εγκληματικό και περιλαμβάνει την πιο άγρια επίθεση ενάντια στον κόσμο της εργασίας από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους. Είναι όμως και κείμενο εκτός πραγματικότητας και ανεφάρμοστο. Το μέσο που χρησιμοποιεί, δηλαδή η ακραία συμπίεση του εργασιακού κόστους, και η συνέπεια που έχει, δηλαδή η νέκρωση της οικονομικής δραστηριότητας, αναιρούν πλήρως το στόχο τους, δηλαδή τα δημόσια ελλείμματα και χρέος αντί να εξαλειφθούν, θα πολλαπλασιάζονται. Είναι σίγουρο και ότι κάθε απόπειρα εφαρμογής του θα πυροδοτεί σωρευτικές κοινωνικές εκρήξεις και ότι σε λίγες βδομάδες ή σε λίγους μήνες το πολύ θα βρεθούμε μπροστά σε νέα κρίση. Νέοι μεγάλοι αγώνες είναι μπροστά μας.
Διαβάστε περισσότερα...
Δεύτερο: Το πολιτικό σύστημα της χώρας φθάνει πλέον στα όριά του. Η Βουλή αποτελεί αντικείμενο χλευασμού και μίσους από τον λαό. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αποτελούν όλο και περισσότερο για την κοινή γνώμη ενιαίο κόμμα. Ο δικομματισμός, ως εργαλείο εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας και εξασφάλισης λύσεων διαδοχής μέσα στο σύστημα έχει εξαρθρωθεί. Η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της ακροδεξιάς έχει αυτογελοιοποιηθεί. Η ανεξαρτητοποίηση δεκάδων βουλευτών αναδεικνύει ένα σύστημα σε βαθύτατη παρακμή και αποδόμηση, χωρίς χρησιμότητα. Ταυτόχρονα αναδεικνύει προσπάθειες ανασυγκρότησής του σε «αντιμνημονιακή» βάση είτε με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο είτε με λαϊκο – ακροδεξιό.

Τρίτο: Η χθεσινή λαοθάλασσα στο Σύνταγμα, αλλά και σε κάθε σημείο της Ελλάδας, που κατατάσσεται στις πιο μαζικές συγκεντρώσεις της τελευταίας διετίας, αποτελεί ένα μεγάλο μήνυμα ελπίδας. Ο λαός είναι ενωμένος. Είναι αποφασισμένος. Και είναι αποφασιστικός. Διαμορφώνονται δυνατότητες για ένα νικηφόρο παλλαϊκό κίνημα. Πρέπει όμως να επισημάνουμε δύο σοβαρά προβλήματα. Από τη μια η προσπάθεια συστηματικού εκφοβισμού κύρια μέσω των τηλεοπτικών μέσων και μέσα στη Βουλή στη βάση ότι η μη ψήφιση της δανειακής σύμβασης οδηγεί στην καταστροφή, κάμπτει το ηθικό και ενισχύει τη μοιρολατρεία στο βαθμό που δεν δίνεται θαρραλέα, σαφής και συγκροτημένη απάντηση για την παύση πληρωμών και τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη και η αντίθεση μένει εγκλωβισμένη σε μια αντιμνημονιακή θέση. Από την άλλη η έλλειψη κάθε ενωτικού πλαισίου από τις περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς και σε μεγάλα κοινωνικά γεγονότα όπως η χθεσινή τεράστια συγκέντρωση, η απουσία ενός συγκροτημένου σχεδίου ώστε η ίδια να αναδειχθεί σε δυναμικό πολιτικό παράγοντα επηρεασμού της εξέλιξης αφήνει ένα μεγάλο υπαρξιακό ερωτηματικό σε δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές που παρέμεναν ακλόνητα παρά τις βάναυσες επιθέσεις της αστυνομίας εκεί που τους έταξε η αίσθηση του χρέους. Ο στοιχειώδης συντονισμός στην πράξη των βασικών σχημάτων της αριστεράς που δειλά εμφανίστηκε στην χθεσινή διαδήλωση, αναδεικνύει την τεράστια έλλειψη αλλά και την επείγουσα ανάγκη συνειδητής και αποφασιστικής διαδικασίας συνεργασίας των οργανωμένων δυνάμεών της.

Τέταρτο: Το καρτ ποστάλ που έφυγε χθες από την Αθήνα προς τα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου έφερνε το θετικό μήνυμα μιας κοινωνίας σε έκρηξη ενάντια στην τρόικα. Δεν εικόνιζε όμως τους ανθρώπινους χείμαρρους στις πλατείες αλλά μια πόλη να φλέγεται. Η βία σφράγισε τη χθεσινή εκδήλωση και σε μεγάλο βαθμό την επισκίασε. Ασφαλώς η χρήση και αξιοποίηση της προβοκάτσιας από τις δυνάμεις καταστολής ενός συστήματος που αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο όχι απλώς ήττας αλλά συντριβής είναι δεδομένη. Δεν αρκεί όμως ούτε στο ελάχιστο για να ερμηνεύσει μονοσήμαντα τις χθεσινές εξελίξεις, που αποτελούν επανάληψη ενός επαναλαμβανόμενου σεναρίου, όπως δυστυχώς έσπευσαν να κάνουν κατεστημένες δυνάμεις της αριστεράς. Η κλιμάκωση σε απάνθρωπα όρια εδώ και τρία χρόνια της βίας του συστήματος, με το νόμο, με την αστυνομία, με τον εργοδότη, με την εφορία, με την ανεργία γεννά ένα τμήμα αποκλεισμένων, απελπισμένων και εξαγριωμένων, μια «άγρια νεολαία», που στο κάτω κάτω την πυρπόληση και τη λεηλασία έχει διδαχθεί και από τα μέσα ενημέρωσης και από το γήπεδο και από το πολιτικό σαβουάρ-βιβρ και από κάθε σύγχρονη μυθολογία. Στο βαθμό που οι δυνάμεις της αριστεράς μένουν αποξενωμένες από τον κύριο όγκο της νέας γενιάς, στο βαθμό που η «ανατροπή» αποτελεί ένα κουραστικό στερεότυπο και δεν μεταφράζεται σε επαναστατικό σχέδιο και πολιτική συγκρουσιακότητα τα φαινόμενα αυτά και θα πυκνώνουν και θα διαχέονται. Ο Γαβριάς των «Αθλίων» του Βίκτωρα Ουγκό, αν είχε κατέβει χθες στο Σύνταγμα, δεν θα ήταν στα κλειστά μπλοκ κομματικών νεολαιών, θα έκαιγε με την παρέα του τράπεζες και κινηματογράφους.

Πέμπτο: Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής ήταν μαχητικά παρόν τις χθεσινές δραματικές ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Και θα συνεχίσει με πείσμα τις προσπάθειές του: Για την επίτευξη ενός νικηφόρου ενωτικού λαϊκού μετώπου. Για τη συνάντηση, τον συντονισμό και την συνεργασία της αριστεράς. Για την επεξεργασία και προβολή ενός εναλλακτικού προγράμματος πέρα από την αφωνία του «αντιμνημονιακού» ή μόνο την γενική και αφηρημένη ιδεολογική προπαγάνδα. Για την ενίσχυση του εργατικού κινήματος, των συνοικιακών συνελεύσεων, των καταλήψεων μέχρι την κατάκτηση του σχεδιασμού και της ενότητας που θα κάνουν σύντομα το όνειρο πραγματικότητα: μια πλατεία Ταχρίρ – δηλαδή ένα λαό υποκείμενο – με την αριστερά παρούσα και ενωμένη, σε μέτωπο ικανό να εκκινήσει τις επαναστατικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο λαός αυτής της χώρας».

Αθήνα 13.2.2012

Συνέντευξη του Τάσου Σταυρόπουλου* στο ΠΡΙΝ (12.2.2012)

2012-02-15T02:11:00.000+02:00

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

– Η διαπραγμάτευση για το PSI είναι πράγματι διαπραγμάτευση; Ποιος είναι ο ρόλος της κυβέρνησης;

– Ο ρόλος της είναι να περάσει τα μέτρα. Δε διαπραγματεύεται, έχει δώσει μια υπόσχεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θα περάσει τα μέτρα και δεν έχει κανένα δισταγμό να ποδοπατήσει τον ελληνικό λαό. Ο χρόνος διαπραγμάτευσης, η πολεμική που βλέπουμε στα μέσα ενημέρωσης και το εκβιαστικό κλίμα αποβλέπουν στο να περάσουν αυτά που έχουν αποφασιστεί. Η κυβέρνηση έχει πραγματικά μεγάλες δυσκολίες, φοβάται την αντίδραση του λαού. Γι’ αυτό εδώ και δύο χρόνια, τόσο η κυβέρνηση Παπανδρέου όσο και η σημερινή του Παπαδήμου, φτιάχνει σενάρια χρεοκοπίας, σενάρια εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, αν φύγουμε από το ευρώ, ώστε στο τέλος ο λαός να πειστεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Σ’ ένα βαθμό το έχουν πετύχει. Το ίδιο έκανε ο Παπανδρέου. Καθυστέρησε να φέρει το Μνημόνιο, έκανε προπαγάνδα ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας κι έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό του λαό ότι χρεοκοπούμε. Έτσι δεν είχε μεγάλες αντιδράσεις στην αρχή, έχοντας βέβαια στο πλευρό του και το συνδικαλιστικό κίνημα, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που ήταν στην ουσία τα μαγαζάκια του ΠΑΣΟΚ.
Διαβάστε περισσότερα...

– Αυτό που ακούγεται περισσότερο είναι ότι η σωτηρία της χώρας ταυτίζεται με την παραμονή της στο ευρώ. Πώς απαντάτε σε αυτό το επιχείρημα;

– Το επιχείρημα αυτό είναι πλαστό, γιατί η Ελλάδα δεν ήταν πάντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε στο ευρώ. Το 1981 μπήκε στην ΕΕ και τότε επί Καραμανλή, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το χρέος στον προϋπολογισμό ήταν 28,2% επί του ΑΕΠ, με δραχμή. Την εποχή εκείνη επίσης η Ελλάδα είχε πλεονασματικό ισοζύγιο στα αγροτικά προϊόντα, δηλαδή είχαμε περισσότερες εξαγωγές προϊόντων από εισαγωγές. Μετά από 30 χρόνια, η Ελλάδα έχει περίπου 160% χρέος και είναι εισαγωγική χώρα στα αγροτικά προϊόντα. Επομένως, το επιχείρημα αυτό δε στέκει. Πιστεύω ότι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη δημιούργησε φοβερά δεινά κι αυτή τη στιγμή πληρώνουμε το τίμημα αυτό.

– Η πρόταση για έξοδο από το ευρώ σημαίνει ταυτόχρονα και έξοδο από την ΕΕ;

– Θα πω την προσωπική μου άποψη. Η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ δε θα μπορούσε να ακουστεί εύκολα πριν από 4-5 χρόνια, πόσω μάλλον μια δεκαετία πριν. Σήμερα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει, διότι έχει χρεοκοπήσει η άποψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μας προστατεύει. Για να θέσουμε το ζήτημα σε σωστή βάση, πρέπει πρώτα από όλα να αντιμετωπίσουμε το χρέος. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το χρέος. Πρέπει να κάνει στάση πληρωμών. Από τη στιγμή αυτή, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στη ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη. Δε βλέπω άλλη λύση. Η στάση πληρωμών πάει πακέτο με την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ.

– Η πρόταση συμπαράταξης της Αριστεράς που έχει καταθέσει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής έχει στόχο τις εκλογές ή τους αγώνες;

– Είναι ξεκάθαρο ότι δεν εννοούμε τις εκλογές. Αν πραγματικά θέταμε στόχο τις εκλογές, θα ήταν υποτιμητικό για το Μέτωπο και για την Αριστερά όλη, διότι η συμπαράταξη στις εκλογές έχει δοκιμαστεί από την Αριστερά και έχει αποτύχει. Επομένως, όταν το Μέτωπο μιλά για συμπαράταξη και αγώνα όλης της Αριστεράς, εννοεί ότι πρέπει η Αριστερά να καθίσει κάτω και να θέσει όλα τα προβλήματα και να προτείνει λύσεις, ώστε να έχει μέλλον αυτή η υπόθεση. Αυτή τη στιγμή ο λαός βρίσκεται σε δύσκολη θέση και περιμένει πολλά από την Αριστερά. Πρώτα θα μιλήσουμε για την επόμενη μέρα. Οι εκλογές είναι το τελευταίο ζήτημα για το Μέτωπο. Όσο και αν φαίνεται δύσκολο και ίσως ριψοκίνδυνο, το Μέτωπο είναι ταυτισμένο με τη μετωπική ενότητα της Αριστεράς πάνω σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα δίνει διέξοδο. Αν η Αριστερά δε μιλήσει για το αύριο, να προτάξει δηλαδή ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση καθώς και τα επόμενα βήματα, δεν έχει μέλλον.

– Πάντως η σύγκλιση αυτή προχωρά μετ’ εμποδίων. Αν αύριο προκηρύσσονταν εκλογές, ποια θα ήταν η στάση του Μετώπου;

– Εάν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τη συμπαράταξη της Αριστεράς με τις θέσεις αυτές, το Μέτωπο δε θα συμμετάσχει στις εκλογές. Θα ήταν πλήγμα για την αξιοπιστία του Μετώπου, αν επιχειρώντας να καταγράψει τις δυνάμεις του, επιζητούσε να αλιεύσει ψήφους σε ένα κατακερματισμένο κόσμο της Αριστεράς. Δεν θέλουμε να καταγραφεί ένα ακόμη μαγαζάκι της Αριστεράς. Δεν το έχει ανάγκη αυτό η κοινωνία.

– Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πιθανά κοινή κάθοδο με το ΣΥΡΙΖΑ;

– Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή έχει προτάξει ένα αντιμνημονιακό μέτωπο και τίποτε περισσότερο, κάτι που εμείς θεωρούμε πολύ πίσω από τις απαιτήσεις της ελληνικής κοινωνίας. Για αντιμνημόνιο μιλά και ο Καμμένος, ένα κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας. Οι εργαζόμενοι σήμερα έχουν άλλα προβλήματα και άλλες ανάγκες. Κατά τη γνώμη μου, αυτό που περιμένει η ελληνική κοινωνία είναι τι θα πει η Αριστερά για την επόμενη μέρα. Μία σύμπραξη με το αντιμνημόνιο δε λύνει το πρόβλημα αυτό.

– Πώς αξιολογείτε την προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΠΑΣΟΚογενείς, στο βαθμό που το δυναμικό αυτό είναι ένα κομμάτι του πολιτικού φάσματος το οποίο βρίσκεται σε αναζήτηση;

– Εκτιμώ πως αυτή η συνεργασία θα αποβεί σε βάρος της Αριστεράς, διότι αυτοί που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ φτάνουν μέχρι το αντιμνημόνιο και όχι πιο πέρα. Ίσως επιδιώκουν να φτιάξουν ένα καλύτερο ΠΑΣΟΚ, μια πολιτική που έχει δοκιμαστεί και στο παρελθόν: Δυσαρεστημένοι του ΠΑΣΟΚ να κάνουν μια συνεργασία με την Αριστερά και μετά να επιστρέφουν. Πιστεύω ότι κι αυτή η σύμπραξη προσωρινή θα είναι, διότι αν το ΠΑΣΟΚ απαλλαγεί από τον Παπανδρέου, είναι πιθανό να κάνει μια νέα συσπείρωση. Έχουμε κακή πείρα από το παρελθόν επ’ αυτού. Επομένως, δε θα προκύψει κάτι καλύτερο από αυτή τη σύμπραξη. Επιπλέον, η θέση που έχουν να λύσουν τα προβλήματα μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ, δεν είναι αυτό που χρειάζεται ελληνική κοινωνία.

– Στην ομιλία σας κατά την εκδήλωση της κίνησης ΕΛΑΔΑ τονίσατε ότι ζητούμενο είναι το «τι» και όχι το «αντί». Ποια είναι αυτή η εναλλακτική πρόταση;

– Μιλάμε για παύση πληρωμών, για πλήρη ρήξη με την ΕΕ και την ευρωζώνη, για σχεδιασμό και ανασυγκρότηση της οικονομίας και εθνικοποίηση τραπεζών. Θέτουμε ένα ελάχιστο πρόγραμμα. Το ζητούμενο είναι ο άλλος δρόμος που θα δώσει προοπτική στην κοινωνία. Έχουμε υποχρέωση, για τους νέους που βλέπουν σκοτάδι μπροστά τους, να μιλήσουμε για το ποια κατάσταση θα έρθει.

Κανείς δεν θα χαρίσει την εξουσία στην Αριστερά

Επώδυνες αλλαγές με συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα

Ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς αφήνει μια ασάφεια στη συζήτηση για το σοσιαλισμό. Οι αλλαγές θα γίνουν με βαθμιαίες μετατοπίσεις και νομοθετικές ρυθμίσεις ή με επαναστατική ρήξη;

– Η Αριστερά βαρύνεται εδώ και 20 χρόνια με την κατάρρευση του «υπαρκτού» ή ανύπαρκτου κατ’ άλλους σοσιαλισμού. Αυτό έφερε διαλυτικές τάσεις σε όλη την Ευρώπη. Στη δυτική Ευρώπη η Αριστερά δεν υπάρχει πλέον, αφού ταυτίστηκε με την κεντροαριστερά, υποστήριξε τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, υποστήριξε την επέμβαση στο Κόσοβο, ταυτίστηκε με την επέμβαση στο Ιράκ. Επάνω στα ερείπια, θα έπρεπε η Αριστερά να είχε κάνει μια αυτοκριτική, να εντοπίσει τι έφταιξε. Γιατί κατέρρευσε μια απόπειρα αλλαγής του κόσμου που κράτησε 70 χρόνια; Μετά από αυτή την αυτοκριτική, θα έπρεπε η Αριστερά να προβάλει μια εναλλακτική λύση. Δυστυχώς σε παγκόσμιο επίπεδο αυτό δεν έγινε και αυτό το πληρώνουν οι εργαζόμενοι σε όλη την οικουμένη. Στην Ελλάδα η Αριστερά κράτησε καλύτερη στάση και για ιστορικούς λόγους δεν έγινε αυτή η κατάρρευση που σημειώθηκε στη Δυτική Ευρώπη. Το πώς θα γίνει η αλλαγή είναι το ζητούμενο. Είναι αλήθεια ότι αυτή τη στιγμή που ο καπιταλισμός παίρνει τη ρεβάνς και αφαιρεί ό,τι είχε αναγκαστεί να δώσει τα τελευταία χρόνια κάτω από την πίεση των εργατικών κινητοποιήσεων αλλά και επειδή υπήρχε το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού, απαιτείται από την Αριστερά και το εργατικό κίνημα απάντηση. Σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν ανώδυνα αλλαγές. Δεν πρόκειται να δώσει κανείς την εξουσία στην Αριστερά. Η Αριστερά μπορεί να κατακτήσει την εξουσία μόνο με το λαϊκό παράγοντα, δηλαδή με το λαό μαζί. Οι λύσεις θα είναι δύσκολες και θα χρειαστούν σκληρά μέτρα. Η Αριστερά οφείλει να είναι ειλικρινής και σαφής. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει δυσκολίες για ένα διάστημα ο λαός και να είναι αποφασισμένος. Πάντως αλλαγή με εύκολες λύσεις δεν υπάρχει και ο καπιταλισμός δε θα παραιτηθεί, για να την προσφέρει στους αντιπάλους του.

– Μήπως οι δυσκολίες αυτές έχουν καταβάλει την Αριστερά; Ανταποκρίνονται οι δυνάμεις της στο μέγεθος της πρόκλησης και της επίθεσης;

– Όσο σήμερα το καπιταλιστικό σύστημα επιτίθεται εναντίον των εργαζομένων, όσο αφαιρεί κατακτήσεις των εργαζομένων, τόσο φαίνεται η αναντιστοιχία της Αριστεράς με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός. Η Aριστερά εμφανίζεται ανέτοιμη να προτάξει ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση για ανακούφιση του κόσμου της εργασίας. Με θλίβει αυτό, ο κόσμος της εργασίας βλέπει το έλλειμμα. Το βλέπουν ως κι αυτοί που δεν έχουν σχέση με την Αριστερά. Όμως η κρίση αυτή θα αναγκάσει την Αριστερά να απαντήσει. Υπάρχει ελπίδα. Το κενό θα καλυφθεί.

* Ο Τάσος Σταυρόπουλος είναι ο Συντονιστής του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Tόσα ξέρει, τόσα λέει (για το σχολιασμό της Λώρης Κέζα στο ΒΗΜΑ)

2012-02-15T01:43:00.000+02:00

της Κλεμάνς Ζαβιτσάνου

Εξαιρετική η απάντηση της ιστοσελίδας του Μετώπουστο άρθρο της Λώρης Κέζα στο σημερινό ΒΗΜΑ.

Κατ' αρχήν το υφάκι και το στυλ της γραφής πουπαραπέμπουν σε δημοσιογραφία λάϊφ στάϊλ περιοδικού, από αυτά που είχαν πέρασητην δεκαετία του '80 ή έστω '90.
Διαβάστε περισσότερα...

Η δημοσιογράφος αν δεν κάνω λάθος με ειδικότητα στοπολιτικό ρεπορτάζ, διακατεχόμενη (δεν ξέρω για πόσο ακόμα) από τοσύνδρομο του στελέχους της 4ης εξουσίας, αποφάσισε να ασχοληθεί με ζητήματαπολιτισμού, θεωρώντας ότι, με δυο τρεις αρλουμπίτσες και εξυπνακισμούς, χωρίςκαν να έχει αντιληφθεί ή κατανοήσει τί ακριβώς λέει η ανακοίνωση του Μετώπουκαι όχι προσωπικά του Αλαβάνου, θα το ξεπετάξει το θέμα. Πρέπει να πω ότι τοστυλ της γραφής της και τα επιχειρήματά της θυμίζουν έντονα σχολή Πρετεντέρη,Καψή.

Ξεκινώντας λοιπόν από την ανακοίνωση του Μετώπου ηοποία αναφέρεται στον ήρωα ή αντιήρωα αν θέλετε των "Αθλίων", τονμικρό Γαβριά και την δράση του στην εξέγερση της εποχής και όχι στην δράση ήστην άποψη του ίδιου του συγγραφέα των "Αθλίων", του Β.Ουγκώ, κάνειμια προσομοίωση με το σήμερα.

Η κ. Λώρη Κέζα είτε δεν το κατανοεί αυτό είτεκάνοντας ότι δεν το κατανοεί, αναφέρεται στις θέσεις και τις απόψεις του ίδιουτου συγγραφέα, "του συντηρητικούλη" όπως τον αναφέρει Β. Ουγκώ. Θαπρέπει να τις θυμίσω, γιατί είναι νέα και ίσως δεν το γνωρίζει ή δεν τοθυμάται, ότι ένας από τους πιο συντηρητικούληδες καλλιτέχνες Έλληνες, ο ΜάνοςΧατζιδάκις, αναφερόμενος σε ακριβώς παρόμοια περιστατικά του 1986, σε άρθρο τουλέει:

"Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κιόμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και ναδιαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους.Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνησύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων ναπαρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενουςχούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, μεστήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί,είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Καιφυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιώνκαι η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενόςπραγματικού θριάμβου. κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνταιεκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οιδολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστεςκυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν. ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότιυπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ'αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεόπου βρίσκονται ακόμη μερικοί που δε συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (.)Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ."

Όσο για τον ίδιο τον συγγραφέα παραθέτω μερικάστοιχεία για να δούμε αν ακόμη και αυτός ο τρόπος οπτικής της δημοσιογράφουείναι σωστός και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ο Ουγκώ ουτοπικός σοσιαλιστής και κοινωνικόςαγωνιστής, με την ζωή και το έργο του, συμπαθών της Παρισινής Κομμούνας, δενδιασταυρώθηκε ποτέ με τον Μαρξισμό. Η άποψή του όμως είναι ξεκάθαρη, ως προς τοότι, η εξαθλίωση της εργατικής τάξης, τα βάσανά της υλικά και ηθικά είναιαποτέλεσμα του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτός άλλωστε είναι και ένας απότους λόγους που την εποχή του υπήρξε το είδωλο της ριζοσπαστικήςαριστεράς.

***

Γιατί η Λώρη Κέζα, συντάκτρια του «Βήματος», θα έπρεπε επιτέλους να διαβάσει τους «Αθλίους»

του Β. Ουγκώ, και να σταματήσει να τους θυμάται από τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα» που της τα διάβαζε ο μπαμπάς της για να φάει την κρέμα της;

Η κ. Λώρη Κέζα στο σημερινό Βήμα (14-2-2012) δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο :

«Οι παρανοήσεις του κ. Αλαβάνου

Τι θα έκανε η κυρία Μποβαρύ αν κατέβαινε στο Σύνταγμα με τους διαδηλωτές; Επειδή υπήρξε λυσσάρα, θα έκανε ομαδικό σεξ με τους κουκουλοφόρους. Μια τέτοια προσομοίωση θα έκανε ο κ. Αλαβάνος αν έπιανε στο στόμα του την ηρωίδα του Φλομπέρ. Μια ανάλογη υπέρβαση έκανε με άλλον κλασικό τίτλο, λέγοντας ότι «Ο Γαβριάς των “Αθλίων” του Βίκτωρος Ουγκώ, αν είχε κατέβει χθες στο Σύνταγμα, δεν θα ήταν στα κλειστά μπλοκ κομματικών νεολαιών, θα έκαιγε με την παρέα του τράπεζες και κινηματογράφους». Να επισημάνουμε κατ’ αρχάς ότι είναι πολύ χαριτωμένο να επικαλείται ο αρχηγός των ατάκτων έναν συντηρητικούλη συγγραφέα του 19ου αιώνα. Ο Ουγκώ δεν υπήρξε μπροστάρης των προοδευτικών δυνάμεων παρά το γεγονός ότι ήταν έντονα πολιτικοποιημένος. Προπάντων ήταν υπέρμαχος της μη-βίας. Και για να πετάξουμε ένα τσιτάτο, θα θυμηθούμε ότι έλεγε: «καμία περίσταση δεν επιτρέπει στο δίκαιο να εκχωρήσει τη θέση του στη βία και τον θυμό».

Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο στον κ. Αλέκο Αλαβάνο και τους συμπορευόμενους του να δουν με μεγαλύτερη προσοχή τις δημόσιες θέσεις του Βίκτωρος Ουγκώ. Θα ήταν φτηνή εκ μέρους μας η αναφορά στην προλεταριακή εξέγερση του 1848, όπου ο λογοτέχνης πήρε μέρος ενισχύοντας την εθνοφρουρά ενάντια στους ξεσηκωμένους εργάτες. Θα ήταν φτηνή γιατί το μετάνιωσε. Αφήνουμε τα περιστατικά για να πιάσουμε το ζουμί της σκέψης του. Ο Βίκτωρ Ουγκώ αφιερώθηκε στο δίπολο επανάσταση-πολιτισμός. Δεν ήταν υποστηρικτής της λογικής «τα σπάζουμε και σφάζουμε» έτσι για να περνάει η ώρα ούτε αποδεχόταν τα άνευ στόχου ξεσπάσματα οργής. Επεισόδια σαν τα προχθεσινά τα έβρισκε «αξιοθρήνητα» και τη βία των οδοφραγμάτων «απεχθή». Τόνιζε δε ότι οι καταστροφές πρέπει να καταδικάζονται από όποια πλευρά κι αν έχουν προκληθεί. Σε αυτό το πλαίσιο ο ρομαντικός στοχαστής κατάγγειλε την καταστροφή των τυπογραφείων από τα κυβερνητικά στρατεύματα, που έγινε με στόχο να μην τυπώνουν οι προλετάριοι προκηρύξεις.

Ο επικεφαλής του «Μετώπου Αλληλεγγύης» αποδέχεται ως φυσική αντίδραση των νέων τον εμπρησμό του «Αττικόν». Σαν να έχουν το ακαταλόγιστο επειδή είναι απελπισμένοι. Τι θα έλεγε σήμερα ο κ. Αλαβάνος αν ήταν άλλοι οι δράστες της καταστροφής; Αν τα ΜΑΤ είχαν κάψει τυπογραφεία; Αν επισήμως οι αστυνομικοί, με τις στολές τους, έμπαιναν στα βιβλιοπωλεία κι άναβαν φωτιές, αν έκαιγαν κινηματογράφους; Μάλλον θα αντιδρούσε διαφορετικά. Θα θυμόταν τον πολιτισμό, τη σημασία του κινηματογράφου στη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας, την αισθητική αξία ενός ιστορικού κτηρίου. Αν η αστυνομία είχε κάψει επισήμως το σινεμά, ο κ. Αλαβάνος θα έλεγε ότι το κράτος περιορίζει την πρόσβαση του λαού στον πολιτισμό. Επειδή όμως οι δράστες είναι κουκουλοφόροι, η βία γίνεται αποδεκτή. Δύο μέτρα και δυο σταθμά. Καλά πάντως τα έλεγε ο ποιητής. Οι επαναστάτες έχουν ανάγκη τους δυστυχείς. «Δεν πετύχατε τίποτε όσο το πνεύμα της επανάστασης έχει βοήθημα τη δυστυχία του κόσμου. Δεν πετύχατε τίποτε όσο στο έργο της καταστροφής και του σκότους, που συνεχίζει υπογείως, ο κακός άνθρωπος έχει ως μοιραίο σύμμαχο τον δυστυχισμένο άνθρωπο.»

Η ιστοσελίδα μας αφιερώνει στην κ. Κέζα τέσσερα μικρά αποσπάσματα από τους «Αθλίους» (Εκδόσεις Λιβάνη, Γ’ τόμος)

1ο «Δίχως άλλο τούτα τα κοινωνικά στρώματα, απ’ όπου βγήκαν οι απόστολοι και οι μάρτυρες του χριστιανισμού, εννοούσε ο άγιος Ιερώνυμος όταν έλεγε τα αποκαλυπτικά λόγια :

- Ο νόμος του κόσμου από τ’ ανθρώπινα απορρίμματα θα βγει.» (σελ.796)

2ο «Ακρόπολη των ξυπόλητων μπορούμε να αποκαλέσουμε το τρομερό τούτο οδόφραγμα. Έβλεπες, ακόμα, εκεί αναποδογυρισμένα καροτσάκια, κάρα, λεωφορεία. Το πρόχωμα αυτό της ανταρσίας έμοιαζε σαν μια Όσσα πάνω από το Πήλιο όλων των επαναστάσεων. Ήταν το 1973 πάνω στο 1789 και το 1848 πάνω στο 1830, κι έπρεπε να υψωθεί εκεί όπου γκρεμίστηκε η Βαστίλη.

Αν έστηνε φραγμούς ο ωκεανός, έτσι θα τους έχτιζε. Η μανία του κύματος είχε αποτυπωθεί σε τούτο τον άμορφο σωρό. Και κύμα ήταν ο ξεσηκωμένος λαός. Όλα τα φτωχοπράματα – ως το πιο ασήμαντο - που ρίχτηκαν εκεί πρόσμεναν το κανόνι. Λες και το προάστιο του Αγίου Αντωνίου, που έφτιαξε ένα οδόστρωμα από λύσσα κι οχλοβοή, από λάσπη, από ολύμπια και θεϊκή ουσία, σάρωσε εξαντλητικά τον απερίγραπτο όγκο της φτώχειας του και τον ύψωσε για να κατοχυρώσει τα ποδοπατημένα δικαιώματά του. Είχε την έκφραση του σκοτεινού λαού, τη δημιουργημένη από πανάρχαιους πόνους, το κραταιό εκείνο αμυντικό κάστρο που μεταχειριζόταν για όπλο το καθετί. Πετούσε κάθε πράγμα που μπορεί να πετάξει ο εμφύλιος πόλεμος στο κεφάλι της κοινωνίας. Αυτό δεν ήταν μάχη μα παροξυσμός. Οι καραμπίνες που το υπεράσπιζαν έριχναν, αντί σφαίρες, κομμάτια από πορσελάνη, κουμπιά, κόκαλα, μικρές ρόδες από κρεβάτια – επικίνδυνα βλήματα, γιατί ήταν χάλκινα.

Είχε κάτι το μανιακό τούτο το οδόφραγμα, με τον απερίγραπτο βρυχηθμό του. Προκαλούσε κάποιες στιγμές το στρατό σαν καταιγίδα. Οι λαϊκοί πολεμιστές ανέβαιναν τότε στην κορφή του - ίδιο στεφάνι από κεφάλια φλογισμένα, μυρμηγκιά που το πλημμύριζε -, φάνταζε σαν σκαντζόχοιρος η ράχη του από τα τουφέκια, τα ρόπαλα., τα σπαθιά, τις λόγχες. Πάνω του κυμάτιζε μια τεράστια κόκκινη σημαία. Οι αγριοφωνάρες των διαταγών, οι θούριοι των επιθέσεων, ο κρότος των τυμπάνων, τα κλάματα των γυναικών και οι ζοφεροί καγχασμοί πανδαιμόνιο. Η κορφή του οδοφράγματος, που έβγαζε κεραυνούς, ξερνούσε την οργή του λαού, που είναι πάντα του Θεού φωνή. Το τιτάνιο εκείνο σύνολο ήταν σωρός από σκουπίδια που σχημάτιζε το όρος Σινά.» (σελ 797-798)

3ο «- Το τουφέκι μου! φώναξε το παιδί, που βρέθηκε, στο μεταξύ, στην άλλη άκρη του οδοφράγματος.

Ο Κορφειρούλης διέταξε να του το δώσουν. Κατόπιν ο Γαβριάς τους πληροφόρησε πως το οδόφραγμα είχε κυκλωθεί κι ότι με πολλή δυσκολία κατάφερε να περάσει.

- Σας επιτρέπω λοιπόν να τους σπάσετε τα μούτρα, λεβέντες μου! φώναξε ύστερα το παιδί.» (σελ. 816)

4ο «Όλοι οι ταβερνιάρηδες στα προάστια λυσσούσαν πραγματικά βλέποντας να κόβονται οι δουλειές του μαγαζιού τους από τους ξεσηκωμούς του λαού και τσακίζονταν για να διατηρήσουν την τάξη που αντιπροσώπευε η ταβέρνα τους. Την εποχή εκείνη, εποχή αυτοδικίας και ηρωισμού μαζί, ενώ οι νέες ιδέες είχαν τους θαρραλέους κήρυκες και μάρτυρες, τα ωμά συμφέροντα είχαν επίσης τους υποστηρικτές τους. Γενναίοι και οι πρώτοι και οι δεύτεροι. Μα, όταν ο σωρός από τα νομίσματα μίκραινε, με ενθουσιασμό τραγουδούσε ο τραπεζίτης τη «Μασσιαλιώτιδα» κι έχυνε με λυρισμό το αίμα του χάριν του ταμείου.» (σελ. 821)

Φωτογραφίες και βίντεο από την μαχητική παρουσία του Μετώπου Α-Α στο Σύνταγμα, 12-2-2012

2012-02-15T00:49:00.000+02:00

Διαβάστε περισσότερα...

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής - Ανακοίνωση για την δανειακή σύμβαση

2012-02-09T23:13:00.002+02:00

«Με μεγαλύτερη σοφία, ενότητα και τόλμη:

Όλοι ξανά στην Πλατεία Συντάγματος.

Για να βάλει ο ενωμένος λαός τέλος σε αυτή τη Βουλή της παράδοσης και της προδοσίας.

Για ένα αγώνα μέχρι τη νίκη.»

«Δεν θέλουμε τα εκατό δισεκατομμύρια ευρώ σας.

Η υπογραφή είναι της Ελλάδας. Τα τσεπώνουν όμως η Deutsche Bank, η Societe Generale κι όλο το αδελφάτο των τραπεζικών συγκροτημάτων της Ευρώπης.

Αυτό είναι το «μεγάλο κόλπο» της Μέρκελ και του Σαρκοζί που παίζεται όλες αυτές τις μέρες μέσα από το θέατρο των δήθεν διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με την τρόικα.

Για αυτό και ιδρύουν το μαφιόζικης έμπνευσης «Ειδικό Ταμείο», όπου τα λεφτά που δανείζεται με το όνομά της η Ελλάδα θα πηγαίνουν στα θησαυροφυλάκια των δανειστών.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν θέλουμε τη χώρα μας πλυντήριο βρώμικου χρήματος. Οι φορολογικές επιβαρύνσεις στον ευρωπαίο εργαζόμενο μέσα από κομπίνα καταλήγουν στους τραπεζίτες.

«Βιτρίνα» μόνο είναι η Ελλάδα. Και σε βάρος της υποκινείται και τροφοδοτείται το μίσος και η απέχθεια των ευρωπαίων εργαζομένων. Παρουσιάζεται σαν ένα αχόρταγο παράσιτο που κατασπαταλά τις δικές τους οικονομίες.

Κρατείστε το δεύτερο πακέτο σας. Κι εμείς θα κρατήσουμε τη συντροφικότητα και τη συναδελφικότητα με τους ολλανδούς, τους φιλανδούς, τους αυστριακούς εργαζόμενους, που θα αντιληφθούν αμέσως ότι τα έσοδα από τους φόρους τους δεν έχουν παραλήπτη την ελληνική παράγκα, αλλά τα μέγαρα των γαλλογερμανικών τραπεζών.

Δεν θέλουμε η Ελλάδα να γίνει μια χώρα υποτελής. Μια μεταμοντέρνα αποικία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού στον 21^ο αιώνα επί ευρωπαϊκού μάλιστα εδάφους.

Σε αυτό ακριβώς αποβλέπουν οι εξευτελιστικές και υβριστικές δημόσιες προτάσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί για τον διορισμό «Επιτρόπου» πάνω από την κυβέρνηση της Ελλάδας που θα διαχειρίζεται τους πόρους και την περιουσία του ελληνικού κράτους.

Έχουν μπερδέψει και την γεωγραφία και την εποχή. Δεν είναι η Ελλάδα ούτε Γαλλικό Κογκό ούτε Γερμανικό Καμερούν του τέλους του 19^ου αιώνα.

Μπορεί κάτι τέτοιο να ανταποκρίνεται στις παραδόσεις της μεγαλοαστικής τάξης που άλλοτε πρόσφερε τον τόπο μας στους Βρετανούς, άλλοτε στους Εγγλέζους, άλλοτε στους Αμερικάνους, άλλοτε στους γερμανούς.

Είναι όμως σε πλήρη σύγκρουση με τους αγώνες μέσα στους αιώνες του λαού μας που στις σημαίες του είχε πάντα γραμμένα τα συνθήματα της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Κοινωνικής Προόδου.

Δεν θέλουμε να καταντήσουμε μια κινέζικη επαρχία - νάνος μέσα στην Ευρώπη. Τερατόμορφη μάλιστα, γιατί θα έχει τους μισθούς της Κίνας, χωρίς να έχει την εξαγωγική δραστηριότητα και τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της, αλλά θα μένει βουλιαγμένη στο τέλμα της ασταμάτητης κι όλο πιο βαθιάς ύφεσης.

Αυτό που έκαναν στη δεκαετία του 1990 με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την ίδια τη Ρωσία, χώρες που έβγαιναν από την ολική καθεστωτική κατάρρευση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, επιχειρούν να το επαναλάβουν σε μια σχετικά ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα όπως η δική μας.

Ζώνη εξευτελιστικών μισθών. Ζώνη ανυπαρξίας της εργασιακής νομοθεσίας. Ζώνη εκποίησης της ακίνητης περιουσίας και κληρονομιάς του λαού μας. Ζώνη ακραίας εκμετάλλευσης των φυσικών και ανθρώπινων πόρων μας.

Αυτό ακριβώς το μοντέλο επιχειρούν να ολοκληρώσουν οι ρυθμίσεις του δεύτερου πακέτου με τα μέτρα για τον κατώτατο μισθό, για τις επικουρικές και τακτικές συντάξεις, για τις κλαδικές συμβάσεις, για το επίδομα ανεργίας, για τις απολύσεις.

Δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να ανεχθούμε και να αντέξουμε αυτή τη μοχθηρή και χωρίς έλεος επίθεση, που περιλαμβάνει η δεύτερη δανειακή σύμβαση, ενάντια στον κόσμο της εργασίας στη χώρα μας από τους ισχυρότερους οργανισμούς του παγκόσμιου και του ευρωπαϊκού καπιταλισμού: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την τρόικα.

Τα ποσοστά ανεργίας να καλπάζουν. Τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις να κλείνουν. Τα χωράφια να μένουν άσπαρτα. Τις αυτοκτονίες να πολλαπλασιάζονται. Τους Έλληνες να παγώνουν.

Τους νέους με σπουδές να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους από μια πατρίδα χωρίς πια ελπίδα. Κι άλλους να έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στη ζητιανιά, τον εξευτελισμό, τον τεχνητό παράδεισο, την εγκληματικότητα, τη βία.

Άλλους να πεινάνε κι άλλους, εφόσον είναι άνθρωποι, να βλέπουν το γεμάτο τραπέζι τους με βασανιστικές τύψεις και ενοχές.

Ως εδώ.

Δεν πάει άλλο.

Ή τώρα ή ποτέ.

Όλοι στους δρόμους.

Όχι για να πιέσουμε την κυβέρνηση. Αλλά για να της πούμε ένα συνολικό όχι.

Όχι για να πούμε απλώς όχι. Αλλά για να το επιβάλλουμε.

Όχι για να επιβάλλουμε απλώς το όχι. Αλλά για να ξεκινήσουμε τον άλλο δρόμο: Ολοκληρωτική παύση πληρωμών. Πλήρης σύγκρουση με την Ευρωζώνη. Προστασία της εθνικής αγοράς. Έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων. Δημόσιες Τράπεζες. Σχεδιασμός. Εργατικός έλεγχος. Δημοκρατία.

Το 2012 είναι χρονιά – καμπή, όπως το 1909, το 1941, το 1974 για να πάρει η χώρα κι ο λαός την πάνω ή την κάτω βόλτα.

Οι κατακτήσεις που η μια μετά την άλλη συντρίβονται από το υπηρετικό προσωπικό των δανειστών, που έχει αντικαταστήσει την ελληνική κυβέρνηση, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Έχουν πίσω τους αγώνες με αίμα και δάκρυα, από τους αγρότες του Κιλελέρ και τους καπνεργάτες της Μακεδονίας μέχρι τους εργαζόμενους που σήμερα καταλαμβάνουν τις επιχειρήσεις. Ας σεβασθούμε την προσφορά τους. Ας εμπνευσθούμε από την αλληλεγγύη και τα οράματά τους.

Οι πρώτοι που οφείλουμε να διδαχθούμε είναι οι πολιτικές δυνάμεις που ιστορικά πηγάζουν από τα μεγάλα εργατικά και απελευθερωτικά κινήματα στη χώρα μας: τα σχήματα της αριστεράς.

Η σημερινή διαίρεση της αριστεράς αποτελεί λιποταξία και στήριγμα της τρόικα.

Η συνάντησή της σε ένα μέτωπο βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής θα γεννήσει πάλι την ελπίδα. Θα πολλαπλασιάσει τη δύναμη, την προοπτική, την αισιοδοξία, την αποτελεσματικότητα του λαϊκού κινήματος. Θα ανοίξει τους ορίζοντες της νέας Ελλάδας.

Δεν υπάρχει περιθώριο αναβολής.

Με μεγαλύτερη σοφία, ενότητα και τόλμη:

Όλοι ξανά στην Πλατεία Συντάγματος.

Για να βάλει ο ενωμένος λαός τέλος σε αυτή τη Βουλή της παράδοσης και της προδοσίας.

Για ένα αγώνα μέχρι τη νίκη.»

Αθήνα 9.2.2012

Ανακοίνωση για τη γερμανική πρόταση για Επίτροπο στην Ελλάδα

2012-01-29T20:17:00.002+02:00

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

«Ούτε ο Σόλωνας. Ούτε ο Τζέφερσον. Ούτε ο Ρουσό. Ούτε ο Γκάντι. Όλος ο πολιτισμός συντρίβεται».

«Οι πλατείες και οι δρόμοι μας περιμένουν. Χωρίς αργοπορία. Μέχρι τη νίκη. Όποιο κι αν είναι το τίμημά της».

«Μόνο στις εποχές της οθωμανικής κατάκτησης, της ήττας του 1897, της μικρασιατικής καταστροφής, της ναζιστικής κατοχής και της ήττας στον εμφύλιο από τα αμερικάνικα όπλα έχει ζήσει η Ελλάδα τέτοιες στιγμές εξευτελισμού, προσβολής, υποτίμησης και κατάλυσης της κυριαρχίας της.

Η γερμανική κυβέρνηση ξεπέρασε το όριο με την πρότασή της να τοποθετηθεί ευρωπαίος «Υπερπρωθυπουργός», ο «Επίτροπος Προϋπολογισμού» που θα παίρνει αυτός τις αποφάσεις για τους φόρους και τις δαπάνες, την κεντρική δηλαδή λειτουργία του κράτους, από την οποία εξαρτώνται όλες οι πολιτικές του: Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική, Αγροτική πολιτική, Ανάπτυξη.
Διαβάστε περισσότερα...

Ούτε εκλογές. Ούτε κόμματα. Ούτε Σύνταγμα. Ούτε Δημοκρατία. Ούτε Ελευθερία. Ούτε αξιοπρέπεια.

Η γερμανική πρόταση δεν αρκείται σε αυτό. Περνάει σε ακραίο σαδισμό.

Ζητά η Ελλάδα θεσμικά να πληρώνει πρώτα το χρέος της και μετά, ό,τι περισσέψει να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες της. Χρυσάφι για τους τοκογλύφους, δεκάρες για τον λαό.

Ούτε ο Σόλωνας. Ούτε ο Τζέφερσον. Ούτε ο Ρουσό. Ούτε ο Γκάντι. Όλος ο πολιτισμός συντρίβεται. Οι τόκοι πάνω από την κοινωνία.

Ούτε στις αποικίες των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών δεν εφάρμοζαν τέτοια μέτρα. Τηρούσαν τα προσχήματα.

Στην κυβέρνηση της Γερμανίας έχει αφυπνισθεί το ναζιστικό παρελθόν της καθυπόταξης και της επιβολής.

Πού είναι ο έλληνας πρωθυπουργός; Πού είναι οι υπουργοί; Πού είναι τα κυβερνητικά κόμματα; Πού είναι η Βουλή;

Πού κρύβονται;

Οι κόκκινες γραμμές τους είναι γραμμές πάνω στην άμμο.

Σε μια τέτοια Ευρωζώνη η Ελλάδα δεν έχει θέση.

Ο λαός μας έχει χάσει την προοπτική. Έχει χάσει την αισιοδοξία του. Έχει χάσει την ασφάλειά του. Έχει χάσει βασικά δικαιώματα της ζωής.

Αν χάσει εντελώς την αξιοπρέπειά του, δεν έχει μέλλον. Θα μπει η τελεία και παύλα.

Ήρθε η ώρα να αντισταθούμε. Να πούμε «δεν πάει άλλο». «Ως εδώ».

Δεν αναγνωρίζουμε κανένα χρέος. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα δάνειά σας, χωρίς τις διαταγές σας, χωρίς τους επιτρόπους σας, χωρίς το νόμισμά σας.

Μπορούμε να στηριχθούμε στην εργασία μας, που μας τη στερείτε. Στη νεολαία μας, που την καταδικάζετε. Στους πόρους του τόπου μας που τους βγάζετε στο σφυρί. Στην επινοητικότητά μας, που την περιφρονείτε. Στην σχέση μας με τον υπόλοιπο κόσμο, που την ελέγχετε. Στην αλληλεγγύη μας, που την τρέμετε.

Οι κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας και το ελεύθερο πνεύμα τους δεν θα καταλήξουν στο βόθρο της Ευρωζώνης.

Οι πλατείες και οι δρόμοι μας περιμένουν. Χωρίς αργοπορία.

Μέχρι τη νίκη. Όποιο κι αν είναι το τίμημά της».

Αθήνα, 29.1.2012

«Πρωτοφανείς συνθήκες στην Ελλάδα για ένα λαϊκό θρίαμβο»

2012-01-24T00:12:00.004+02:00

Του ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ

Αν δει κανείς τις παγκόσμιες εξελίξεις, εδώ και μισό αιώνα, θα διαπιστώσει ότι ενώ έχουν ένα υπερεθνικό χαρακτήρα, σε συμβολική και λεκτική διάσταση εντοπίζονται σε μια χώρα.

Τα χρόνια της επέμβασης στο Βιετνάμ. Τα χρόνια της Βρετανίας της Θάτσερ. Τα χρόνια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Σε αυτά διακρίνουμε τόπους και εποχές καπιταλιστικού θριάμβου. Η Χιλή της δολοφονίας του Αλιέντε. Η Βρετανία της Θάτσερ. Η κατάρρευση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος στη Σοβιετική Ένωση.

Διαβάστε περισσότερα...

Διακρίνουμε, από την άλλη εποχές μεγάλης λαϊκής νίκης, ανάτασης, προσδοκίας, ελπίδων. Η επανάσταση στην Κούβα. Η Γαλλία του 68. Η Νότια Αφρική του Μαντέλα.

Τα τρία τελευταία χρόνια ζούμε τα χρόνια της Ελλάδας – εδώ και αρκετούς μήνες και της άνοιξης των αραβικών χωρών.

Τα χρόνια της Ελλάδας είναι χρόνια βαριάς εργατικής ήττας. Η πλανητική καπιταλιστική κρίση εντοπίζεται στις τράπεζες και τα δημόσια οικονομικά των ευρωπαϊκών κρατών και εστιάζεται στη χώρα στην Ελλάδα, με το αμαρτωλό οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο. Εξαπολύεται η πιο άγρια και βάναυση καπιταλιστική επίθεση του τελευταίου καιρού.

Κι όμως. Τα χρόνια της Ελλάδας μπορούν να καταλήξουν ως μεγάλη λαϊκή νίκη, πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας απήχησης.

Είναι παράδοξο: Ποτέ ίσως δεν συνυπήρχαν τόσες ευνοϊκές προϋποθέσεις για μια ιστορική επιτυχία της αριστεράς, των δυνάμεων της εργασίας, του λαού που ποτέ δεν ήταν τόσο αναγκαία όσο σήμερα.

Παραθέτω δέκα, ιδιαίτερου βάρους κατά τη γνώμη μου, παράγοντες.

Πρώτο: Ο δικομματισμός εδώ κι ένα αιώνα είναι το πάγιο σύστημα διακυβέρνησης σε κοινοβουλευτικές συνθήκες της χώρας μας. Φιλελεύθεροι και Λαϊκοί. Συναγερμός και ΕΠΕΚ. ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, μέσα στην κρίση, οι δύο πόλοι έχουν ενοποιηθεί, είναι και οι δύο συμπολίτευση χωρίς αξιωματική αντιπολίτευση, οι αντιμνημονιακές διαφοροποιήσεις της ΝΔ έγιναν κωμωδία. Ο δρόμος για την αριστερά ως εναλλακτική λύση είναι ίσως όσο ποτέ ανοικτός.

Δεύτερο: Ο μεταδικτατορικός ριζοσπαστισμός ενσωματώθηκε, μεταλλάχθηκε και εξατμίσθηκε από το καινοφανές τότε για την Ελλάδα σοσιαλδημοκρατικό εγχείρημα. Ένα πανίσχυρο, ανθεκτικό και χαμαιλεοντικό ανάχωμα του συστήματος, με επιδεξιότητα να εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες της αριστεράς. Σήμερα βιώνουμε την κατάρρευση του. Ο δρόμος είναι ίσως όσο ποτέ ανοικτός.

Τρίτο: Τις τελευταίες δεκαετίες σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες σε κρίση, συνδυάζοντας την ξενοφοβία με μια πλαστή αντιιμπεριαλιστική δημαγωγία, η ακροδεξιά πλασάρεται ως κραυγαλέα και αντιδραστική λαϊκή δύναμη αμφισβήτησης του κατεστημένου. Στις εκλογές της Γαλλίας η Λεπέν ακολουθεί τον Σαρκοζί και τον Ολάντ. Στην Ελλάδα το ΛΑΟΣ με το διπλό πρόσωπο – δημαγωγία και ενσωμάτωση – στην δύσκολη για το σύστημα στιγμή επέλεξε το δεύτερο με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Ο δρόμος είναι ίσως όσο ποτέ ανοικτός.

Τέταρτο: Οι πλατείες, οι απεργιακές κινητοποιήσεις, οι συνελεύσεις γειτονιάς φέρνουν μαζί τον εγγονό του χωροφύλακα με τον εγγονό του αντάρτη. Οι παραδοσιακές κομματικές ταυτότητες αποδομούνται. Αναζητείται νέα, που να δίνει απάντηση στο δικαίωμα ζωής κάθε οικογένειας. Ο λαός προχωράει σε ενέργειες πιο προωθημένες και από τις δυνάμεις της αριστεράς, όπως με την αποδοκιμασία στον πρόεδρο της δημοκρατίας. Συνθήκες για μια λαϊκή ενότητα με πρωτοφανές εύρος.

Πέμπτο: Κεντρικό εργαλείο για την πολιτική επικράτηση της άρχουσας τάξης είναι ο εμφύλιος μέσα στον κόσμο της εργασίας. Όμως μετά το δημόσιο τα δόντια της τρόικα με τα νέα μέτρα μπήγονται στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, ενώ η ο στρατός των ανέργων φτάνει πια τα επίπεδα Ισπανίας. Η καθημερινή μας επικήδεια λιτανεία στους κεντρικούς δόμους με τα κλειστά μαγαζιά δείχνει τα βαριά τραύματα των μεσαίων στρωμάτων. Συνθήκες για μια λαϊκή συμμαχία με ασύλληπτο εύρος.

Έκτο: Η επίγνωση της βαθιάς ρίζας των λαϊκών προβλημάτων αποδυναμώνει τα «θα» και τις εικονικές πολιτικές μεταρρυθμίσεων. Διευρύνεται η επίγνωση, παρά τη λυσσώδη προσπάθεια των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των δημοσκοπικών υπηρετριών, ότι η ίδια η έναρξη της αποκατάστασης του βιοτικού επιπέδου συνδέεται με βαθιές αλλαγές αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού. Παύση πληρωμών, έλεγχος κεφαλαίων, εθνικοποίηση τραπεζών, έξοδος από το ευρώ. Ποτέ ίσως ανατρεπτικές θέσεις δεν έχουν βρει τόσο φιλόξενη αποδοχή.

Έβδομο: Κάποτε ήταν η μοναρχία ή το ΝΑΤΟ στον ψυχρό πόλεμο η κεντρική ιδεολογική και πολιτική σταθερά του συστήματος. Στην μεταπολίτευση είναι η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ στηρίχθηκαν η διάταξη των δυνάμεων, οι οικονομικές πολιτικές, η νέα μυθολογία. Όλα αυτά σήμερα καταρρέουν με τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Όλι Ρεν, την ασφυξία του τόπου. Οι βεβαιότητες του συστήματος γίνονται πια βεβαιότητες της ανατροπής του.

Όγδοο: Όπως έδειξε και το επεισόδιο Παπανδρέου - Ψυχάρη, το MEGA, το ALPHA, το ANT1, το STAR, όλα αυτά τα κανάλια με τους λατινικούς χαρακτήρες αποτελούσαν τη δύναμη κρούσης ενός ξενόδουλου κατεστημένου για τη μαζική πλύση εγκεφάλου. Τώρα όχι απλώς αμφισβητούνται. Το κύριο είναι ότι απλώνονται, ιδιαίτερα στη νεολαία, τα εναλλακτικά μέσα πληροφόρησης και επικοινωνίας μέσω του διαδικτύου, με τις παγίδες αλλά και τις μεγάλες δυνατότητές τους. Αυτά που στην Αίγυπτο ήταν τα σήμαντρα για την πλατεία Ταχρίρ. Μπορούν ίσως να γίνουν η δική μας δύναμη κρούσης.

Ένατο: Όλοι γνωρίζουν πια ότι η Ελλάδα, εδώ και χρόνια, είναι όχι ο μόνος, αλλά ο πιο αδύναμος κρίκος. Ο διεθνής οικονομικός τύπος ήδη την εμφανίζει ως την πρώτη αναπτυγμένη χώρα που προχωρά στην πλήρη χρεοκοπία τον τελευταίο μισό αιώνα. Μέσα σε ένα χαοτικό περιβάλλον πλήρους αστάθειας, με την τρομοκρατία της «contagion», της μετάδοσης, του ντόμινο., του παραδείγματος ο ελληνικός λαός με τις ρήξεις του μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα ανάτασης, προσδοκίας, συμμαχιών ακόμα και πέρα από την Ευρώπη. Ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες ο ανατρεπτικός αγώνας στην Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα τέτοιων διεθνών στηριγμάτων.

Και τέλος το δέκατο σημείο.

Το δέκατο σημείο δεν υφίσταται.

Αυτή η έλλειψη ακυρώνει όλους τους υπόλοιπους πρωτοφανείς ευνοϊκούς παράγοντες, που δυστυχώς δεν πρόκειται να παραμείνουν αιωνίως θετικοί. Και απομακρύνει μια ιστορική νίκη σε μια ιστορική αναμέτρηση.

Ο δέκατος παράγοντας είναι η έκφραση αυτού του λαϊκού ποταμού μέσα από ένα πολιτικό υποκείμενο ενότητας και προγράμματος ανατροπής.

Όπως ένα σώμα χρειάζεται μια σπονδυλική στήλη να στηριχθεί, έτσι και η λαϊκή ενότητα θα στηρίζεται, ή τουλάχιστον θα ξεκινήσει, από το δυναμικό μάχης και εμπειρίας της αριστεράς.

Είναι τραγικό, αλλά η τελική γραμμή άμυνας του συστήματος δεν προέρχεται από τη δική του δύναμή του. Προέρχεται αποκλειστικά από την αδυναμία της ίδιας της αριστεράς.

Toσύστημα δεν θέλει μια αριστερά να λέει «Ζήτω ο καπιταλισμός». Θέλει μια αριστερά να λέει «Κάτω ο καπιταλισμός, Ζήτω ο σοσιαλισμός». Να γαυγίζει όσο θέλει, αλλά να μη δαγκώνει.

Η αντισυστημικότητα της αριστεράς κρίνεται από το κατά πόσο έχει τη δυνατότητα να παραβιάζει, να αγνοεί, να καταργεί τα κριτήρια, τη συμπεριφορά, το σαβουάρ βίβρ του κατεστημένου.

Ας σκεφθούμε. Αν οι βουλευτές της αριστεράς τις μέρες που ήταν εκατοντάδες χιλιάδες στο Σύνταγμα, είχαν αποχωρήσει από τη Βουλή, ήταν πρωί βράδυ στην πλατεία, λέγανε «Δεν φεύγουμε από εδώ, αν δεν φύγει κυβέρνηση και τρόικα», πόσο διαφορετικά θα ήταν σήμερα τα πράγματα.

Η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ενωτικού μετώπου ανατροπής είναι πλήρως καθηλωμένη.

Μπορεί να αποδεσμευθεί με τη συνεννόηση των πολιτικών σχημάτων της αριστεράς. Εμείς, το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, παίρνουμε για μια ακόμη φορά την πρωτοβουλία να καλέσουμε όλους σε ένα κοινό τραπέζι. Να μιλήσουμε με ειλικρίνεια: «Γιατί είμαστε κολλημένοι;», «Πώς θα ξεφύγουμε;», «Να μείνουμε ή να φύγουμε από το ευρώ;», «Έχουμε δυνατότητα για ένα κοινό πρόγραμμα;». Να μεταδίδουμε αυτή τη συζήτηση διαδικτυακά.

Όλους αυτούς τους μήνες έχουν μεγαλώσει τα νύχια μας, προσπαθώντας να λύσουμε τον κόμπο από τον γόρδιο δεσμό ώστε να απελευθερωθεί το άρμα για τη μετωπική δυναμική της αριστερά, ώστε να μπορέσει να προελάσει νικηφόρα.

Νομίζω ότι πια για να λυθεί ο κόμπος χρειάζεται το ξίφος.

Και το ξίφος είναι να ζητήσουμε από τις απεργιακές επιτροπές, από τις επιτροπές γειτονιάς, από τις πλατειές να συγκροτηθούν οι ίδιες σε ένα μεγάλο και μαχητικό μέτωπο. Να πνεύσει ένας άνεμος ανατροπής από την Ελλάδα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

(Το κείμενο αποτελεί συνόψιση της ομιλίας του Αλ. Αλαβάνου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο στις 11.1.2012)

Ο "επαναστατικός ντεφετισμός" και η στρατηγική της μαζικής γραμμής

2012-01-19T03:06:00.002+02:00

της Μίκας Στάθη

Η «σωτηρία της πατρίδας» (raison d’ etat) -που την ταυτίζουν με τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους και τη συνοδεύουν με μέτρα δήθεν «εκτάκτου ανάγκης»- προβάλλεται ως μοναδικό και έσχατο επιχείρημα από τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα.

Το «όχι», η άρνηση, η «ανταρσία», «η σωτηρία του λαού» προβάλλεται ποικιλότροπα και ιδιωματικά από τις κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου.

Εδώ, το πολιτικό διακύβευμα των αντικειμένων λόγων -από τη μια «πατρίδα», από την άλλη «λαός»- ηθικοποιεί δύο αντιθετικές, απόλυτες βουλήσεις. Εδώ, οι ad hominem πολεμικές απομακρύνονται εμφανώς από τη διαλεκτική και επιστημονική ανάλυση των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών της ταξικής ελληνικής κοινωνίας, και οδηγούν σε μια «λακανικού» τύπου ψυχολογικοποίηση (που επιτρέπει να επιρρίψει κανείς το περιεχόμενο ενός μηνύματος στο πρόσωπο αυτού που το έγραψε ή το διέδωσε, να το αποδώσει σε προσωπικά κίνητρα, να το αναγάγει αποκλειστικά και μόνο στην υποκειμενικότητα), μια «λακανικού» τύπου διχαστική άρνηση.
Διαβάστε περισσότερα...

Γράφει ο Λακάν: «(…) η άρνηση προέρχεται από το ασυνείδητο, όπως το αναδεικνύει τόσο όμορφα στα γαλλικά το μόριο “ne”, αυτό το διχαστικό “ne” που δεν υπαγορεύεται καθόλου από καμία αναγκαιότητα του εκφερομένου: Αυτό το “Je crains qu’ il ne vienne”, που θέλει να πει ότι φοβάμαι ότι θα έρθει, αλλά ταυτόχρονα εξυπονοεί πόσο έντονα επιθυμώ κάτι τέτοιο» (J. Lacan, διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Saint-Louis των Βρυξελλών, 09-03-1960).

Ας μην εθελοτυφλούμε: «η ιδιομορφία της δομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, που τον καθιστά επίκεντρο της ψυχροπολεμικής σύγκρουσης ΗΠΑ/δολαρίου-Γερμανίας/Ε.Ε./ευρώ, από την μιά, και η οξύτατη πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική κρίση του αντικαπιταλιστικού κινήματος από την άλλη, επικαθορίζουν και διαμορφώνουν τις σκληρές κι εφιαλτικές συνθήκες της σημερινής συγκυρίας.

Σήμερα, οι μισθοσυντήρητοι και τα λαϊκά στρώματα έρχονται αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα του ταξικού καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος, καθώς και με τα συμφέροντα που προσωποποιούνται στο Κράτος, στα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα και τους ιδεολογικούς-πολιτικούς απολογητές της άρχουσας τάξης, απροετοίμαστοι πολιτικά και χωρίς τα αναγκαία οργανωτικά μέσα που απαιτούν οι περιστάσεις».

Ας μην εθελοτυφλούμε: το αίτημα που εγείρεται επιτακτικά, σήμερα, είναι η συγκρότηση ενός πολιτικού μαζικού κινήματος των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού, το αίτημα να συντονιστούν σε κοινή, δηλαδή ηγεμονική πολιτική κατεύθυνση και στόχευση οι μισθοσυντήρητοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ενδιάμεσες κατηγορίες του οικονομικά ενεργού πληθυσμού και τμήματα της αστικής τάξης της χώρας που δεν υπηρετούνται από τα σημερινά καθεστωτικά κόμματα.

Ας μην εθελοτυφλούμε: «χωρίς την ύπαρξη μαζικού ταξικού λαϊκού κινήματος είναι αδύνατον να εκπροσωπηθούν και να υπηρετηθούν αποτελεσματικά τα λαϊκά συμφέροντα (και σε περιόδους οικονομικής κρίσης και σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, και μέσα στην ΕΕ κι έξω απ’ την ΕΕ, και με ευρώ και χωρίς ευρώ, κλπ), είναι αδύνατον να προκύψουν συνθήκες για ένα καλύτερο παρόν κι ένα ελπιδοφόρο μέλλον».

Η σημερινή κυρίαρχη ανάγνωση της μετωπικής ενότητας από τα αριστερά κι εν γένει από τα ριζοσπαστικά πολιτικά σχήματα κατά τη γνώμη μας αναβιώνει, με μια σύγχρονη μεταμοντέρνα αντίληψη και με μια συγχρονική πολιτική ορολογία, άλλοτε τη στρατηγική εκδοχή του 6ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1928) -που οδήγησε, με τραγικές συνέπειες όπως γνωρίζουμε όλοι, στην ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος στην Ευρώπη, και άλλοτε τη στρατηγική εκδοχή των λαϊκο-μετωπικών σχημάτων του 7ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935) -που όπως γνωρίζουμε είχε σαν συνέπεια την διάλυση της Διεθνούς, την αναγόρευση της Μόσχας σε ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο του παγκόσμιου κινήματος και στον εκφυλισμό του εργατικού και επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη και τον κόσμο. Οι ευρωκομμουνιστικές στρατηγικές, από τον Καρίγιο και τον Μπερλιγκουέρ ως τα κινήματα του αριστερού ευρωκομμουνισμού και της «ευρωπαϊκής αριστεράς», αποτελούν, κατά τη γνώμη μας, αιρετικές παραφθορές της λαϊκομετωπικής στρατηγικής.

Η αμυντική πολιτική του «όχι» στα αντιλαϊκά μέτρα των κυβερνήσεων Παπανδρέου-Παπαδήμου/ΤΡΟΪΚΑΣ, και τα πολιτικά συνθήματα «ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ, κλπ.» που προβάλλονται, ιδιότυπα και ιδιωματικά, από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, τους αναρχικούς και πολλές αριστερές οργανώσεις για την αφύπνιση του λαού, ανήκουν σε μία πολιτική σχολή, που αντιμετωπίζει τις κοινωνικές τάξεις και την κοινωνία εν γένει ως σύνολα μεμονωμένων φυσικών προσώπων, που δεν βλέπει μέσα στο άτομο την εκδήλωση του διαλεκτικά «γενικού» και του διαλεκτικά «μερικού», που δεν αντιλαμβάνεται το άτομο ως σύνολο κοινωνικών και ιδεολογικών σχέσεων. Αυτός είναι και ο λόγος που τα συνθήματα αυτά αντί ν’ αφυπνίζουν- συσκοτίζουν, αντί να ενοποιούν- περιχαρακώνουν, αντί να κινητοποιούν- οδηγούν στην παθητικότητα.

Όσο κι αν επιχειρούν οι φορείς των συνθημάτων αυτών να εμφανίζονται, άλλοτε σαν «ορθόδοξοι» φορείς του μαρξισμού, άλλοτε σαν φορείς της «ανανεωμένης» διαλεκτικής άποψης για την κοινωνία, κι άλλοτε σαν αντικαπιταλιστές, αντιεξουσιαστές κλπ., είναι στην πράξη, άλλοτε εκφραστές ενός εκσυγχρονισμένου φιλοσοφικού νομιναλισμού, κι άλλοτε φορείς των πιο αντιδραστικών αντιλήψεων της θεωρησιακής φιλοσοφίας. Ουσιαστικά, μεταφέρουν πρακτικά στο χώρο της πολιτικής τις παλιές σχολαστικές συζητήσεις που είχαν χωρίσει τους νομιναλιστές και τους ρεαλιστές του μεσαίωνα, ξιφουλκώντας μεταξύ τους για τον τρόπο αντιμετώπισης της σημερινής πολιτικής συγκυρίας. Και οι μεν φερόμενοι σαν «ορθόδοξοι» μαρξιστές αντιμετωπίζουν τις τάξεις και την κοινωνία κατά τον τύπο των «universals» της καθολικής εκκλησίας, οι δε άλλοι σαν εκπρόσωποι του νεοθετικισμού ή του κριτικού ορθολογισμού κλπ.κλπ.

Ο πολιτικοί όροι «ΑΝΤΑΡΣΙΑ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ» κλπ., στην νεώτερη πολιτική ιστορία, έχουν κοινό εννοιολογικό περιεχόμενο και αναλύθηκαν θεωρητικά και εμπεριστατωμένα για πρώτη φορά από τον ατομικιστή αναρχικό Μαξ Στίρνερ στο έργο του «Ο Μοναδικός και η ιδιοκτησία του». Γράφει ο Στίρνερ:
«Η επανάσταση συνίσταται στο ν’ ανατρέψουμε την υπάρχουσα τάξη ή τα κατεστημένα του Κράτους και της κοινωνίας. Αυτή είναι, επομένως, μια πολιτική και κοινωνική ενέργεια. Η ανταρσία έχει για συνέπεια αναπόφευκτη μια ανατροπή της καθιερωμένης τάξης, αλλά δε βρίσκεται εδώ η αφετηρία της, αυτή απορρέει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι δυσαρεστημένοι με τον ίδιο τον εαυτό τους. Αυτή είναι ένας ξεσηκωμός των ατόμων, ένα ανέβασμα αδιάφορο για τους θεσμούς που απ’ αυτόν θα υψωθούν. Η επανάσταση απόβλεπε να καθιερώσει νέους θεσμούς. Η ανταρσία μας οδηγεί να μην επιτρέψουμε πια να αλλοτριωθούμε μέσα στους θεσμούς, αλλά αντίθετα να οργανώσουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. Αυτή δεν είναι μια μάχη ενάντια στην υπάρχουσα τάξη, αφού αν πετύχει η υπάρχουσα τάξη γκρεμίζεται από μόνη της, αυτή είναι απλώς η προσπάθεια που κάνω για να αποδεσμευτώ από την υπάρχουσα τάξη. Αν εγώ αποδεσμευτώ από την υπάρχουσα τάξη, αυτή είναι νεκρή και μπαίνει σε αποσύνθεση κλπ.κλπ.» (Μαξ Στίρνερ, Ο Μοναδικός και η ιδιοκτησία του).

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς -κι όχι μόνο- έχουν ασκήσει εξουθενωτική κριτική σ’ αυτές τις απόψεις, κι έχουν αποδείξει, με τρόπο επιστημονικό και απόλυτο, το πόσο βλαπτικές είναι για το κίνημα.

Ας επανέλθουμε στην 1η θέση/πρόταση του ΜΑΑ, μια θέση που ακριβώς εκδηλώνει τη στρατηγική της μαζικής γραμμής, τον χρυσό κανόνα της διαλεκτικής κοσμοθεωρίας για την πράξη. «Ο λαός έχει πεισθεί ότι μια «ένωση δυνάμεων» αποτελεί προϋπόθεση για να αντιπαρατεθούμε στις πολιτικές καταστροφής της οικονομίας και κοινωνίας από την τρόικα. Η «ενότητα» υπάρχει ήδη, εν δυνάμει, μέσα στο λαό και εκφράζεται πολλαπλά: με τη συνύπαρξη πολιτών με τις πιο διαφορετικές πολιτικές καταγωγές και κοινωνικές εντάξεις, από όλο το φάσμα των ηλικιών, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις και στις πλατείες» κλπ.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της μαρξιστικής θεωρίας για την πράξη εδράζεται στη στρατηγική της «μαζικής γραμμής». Στις ιδιαίτερες συνθήκες ύπαρξης της κάθε καπιταλιστικής κοινωνίας, η στρατηγική της μαζικής γραμμής συγκεκριμενοποιείται πολιτικά στην τακτική του «ενιαίου μετώπου» των δυνάμεων της κοινωνικής αριστεράς, και αποσκοπεί στην πολιτική ενοποίηση της εργατικής τάξης και την ηγεμονική-διευθυντική συμμαχία της με πλειονοψηφικά τμήματα των ενδιάμεσων διαστρωματώσεων του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Η στρατηγική της «μαζικής γραμμής» δεν οριοθετείται «σε ένα ιδεώδες στο οποίο πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα», αλλά εκδηλώνει πρακτικά, με προγραμματικούς πολιτικούς στόχους και κατευθύνσεις, την κίνηση της πολιτικής δράσης που καταργεί την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων. Δηλαδή, δεν εκδηλώνει «ένα θολό, αμφίσημο και με πολλαπλές αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες και επιδιώξεις προσδιορισμό, όπως «αντιμνημονιακό», δεν μπορεί να περιορίζεται στο «όχι». Πρέπει να είναι του «ναι», να στηρίζεται σε ένα ελάχιστο πρόγραμμα που είναι σαφές και ταυτόχρονα τομή και ανατροπή σε σχέση με το σήμερα».

Όπως έχει γράψει επανειλημμένα το ΑΚΕΠ, ας αναλογιστούμε το φωτεινό παράδειγμα του κινήματος των πλατειών, εκείνων δηλαδή που ονομάστηκαν «Αγανακτισμένοι». Στο κίνημα αυτό, μάλλον, παρά τις ελλείψεις και τις μικρές του αβελτηρίες -σαν κι αυτήν της δήθεν «άμεσης δημοκρατίας» κλπ.- αντανακλάται με τον πιο καθαρό τρόπο η τρέχουσα κατάσταση ανάπτυξης μιας συλλογικής βούλησης, αφού αποτέλεσε, αναμφισβήτητα, μια πολυάριθμη τεράστια ένωση, διαδεδομένη σε τεράστια έκταση σε όλη τη χώρα, όπου εκπροσωπήθηκαν όλες οι αποχρώσεις των ιδιαίτερων απόψεων που υπάρχουν μέσα στον πληθυσμό.

Εδώ, η συλλογική βούληση εμφανίστηκε με διαφορετικές απόψεις ενωμένες κάτω από τη σκέπη ενός προγράμματος αντίστοιχης ακαθοριστίας, που ενώθηκαν αν και ετερόκλητες, όχι βέβαια λόγω της ανύπαρκτης ενιαίας συγκρότησης, αλλά λόγω της ενστικτώδους διαίσθησης του απλού γεγονότος ότι η κοινή προσπάθεια των «Αγανακτισμένων» για την επίτευξη των κοινών σκοπών (την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων ΠΑΣΟΚ/τρόικας), τους ανύψωσε σε μια μεγάλη πολιτική δύναμη της χώρας.

Σε αυτές τις κολοσσιαίες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων λαού, όπως και σε αυτές της 28ης Οκτωβρίου, δε μπορεί παρά να βλέπουμε μια τεράστια ποσότητα υπόκρυφης κοινωνικής δύναμης, η οποία μόλις έχει αρχίσει ν’ αναπτύσσεται, αργά αλλά σταθερά, σε πραγματική πολιτική δύναμη. Οι κοινωνικές δυνάμεις που μετείχαν στο κίνημα των πλατειών, κάτω από την πίεση των οικονομικών και πολιτικών γεγονότων της χώρας, ενδεχομένως θ’ αναζητήσουν σύντομα την ευθυκρισιακή οργανωτική και πολιτική τους έκφραση, και, σίγουρα, αποτελούν την πρώτη ύλη, από την οποία θα σχηματιστεί το μέλλον του ελληνικού εργατικού και λαϊκού κινήματος και, μαζί μ’ αυτό, το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας γενικά.

Μίκα Στάθη

Συνάντηση κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς

2012-01-18T03:12:00.002+02:00

Πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου η συνάντηση κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.Την συζήτηση που έγινε σε πολύ καλό κλίμα άνοιξε από την πλευρά του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής ο Α. Αλαβάνος.

Συμμετείχαν εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λάμπρου), των Ενεργών Πολιτών (Ε. Καρακώστα), της ΔΕΑ (Α. Νταβανέλος), του ΔΗΚΚΙ (Π. Μαντάς), της ΚΟΕ (Ε. Φινάλης), της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ (Α. Δραγανίγος), της ΑΡΑΝ (Χ. Τουλιάτος), της ΑΡΑΣ (Δ. Σαραφιανός), της Κομμουνιστικής Ανανέωσης (Α. Βερναδάκης), της ΑΠΟ (Γ. Σαπουνάς) και ο Χ. Καπάταης περιφερειακός σύμβουλος της Ελεύθερης Αττικής. Παραβρέθηκε επίσης αντιπροσωπεία της ΑΚΕΠ (Μ. Γρηγοριάδης) καθώς και μέλη των αντιπροσωπειών των οργανώσεων, του Μετώπου Αλληλεγγύης και ανένταχτοι αγωνιστές /στριες.

Στην συζήτηση διαπιστώθηκε η κοινή θέση για την ανάγκη μετωπικής συμπαράταξης της αριστεράς και του εργατικού και λαϊκού κινήματος παρότι με διαφορετικές προσεγγίσεις και προϋποθέσεις.

Η συζήτηση θα συνεχιστεί σε νέα συνάντηση με θέμα τις προγραμματικές θέσεις για μια μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, την Τρίτη 24 Ιανουαρίου.

Αθήνα 17 Ιανουαρίου 2012

Βατοπέδιο ή Βατοπαίδιο και το αυγό του φιδιού

2011-12-29T00:28:00.001+02:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Στο κείμενό μας "Βατοπέδιο ή Βατοπαίδιο και το αυγό του φιδιού", που δημοσιεύτηκε στις 25 Νοεμβρίου 2008, επιχειρήσαμε να προβάλουμε τις ανησυχίες μας για μεθοδεύσεις που δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, έτσι ώστε να έχουν γνώση οι φύλακες στην περίπτωση που οι φόβοι μας έβγαιναν πραγματικοί. Άραγε υπάρχουν οι φύλακες, ή μήπως οι φύλακες είναι και αυτοί λύκοι;

Νομίζουμε ότι η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου δεν είναι απλά μιά υπόθεση ενός μεγάλου οικονομικού σκανδάλου, αφού, κατά τη γνώμη μας, υπηρετεί ευρύτερες γεωστρατηγικές επιδιώξεις.

Αναδημοσιεύουμε, λοιπόν, το κείμενο αυτό, γιατί θέλουμε να ξορκίσουμε τους φόβους μας για τους κινδύνους που απειλούν άμεσα τη βιωσιμότητα της ελληνικής κοινωνίας, τη βιωσιμότητα της Ελλάδας και του λαού της, τώρα μάλιστα, που η κρίση δανεισμού του ελληνικού κράτους έχει γίνει το μέσον για τον εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού και την απαλλοτρίωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του.

Διαβάστε περισσότερα...

Πολιτική εκδήλωση

2011-12-25T22:52:00.000+02:00

Η απάντηση στην κρίση…

…ΕΔΩ και ΤΩΡΑ

Μέτωπο Ανατροπής

Τετάρτη ,11/1, ώρα 18.00, στην ΑΣΟΕΕ, αμφιθ.Αντωνιάδη, θα πραγματοποιηθεί πολιτική εκδήλωση, με ομιλητές:

Αλέκος Αλαβάνος (Μέτωπο Αλληλεγγύης Ανατροπής)
Γιώργος Μελισσαρόπουλος (ΑΡιστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση)
Γιώργος Παπαϊωάννου (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας)
Κώστας Παπαδάκης (ανένταχτος αγωνιστής)

Αντώνης Χάλαρης - επανεκλογή

2011-12-23T02:52:00.003+02:00

Συνήλθε, σήμερα 22 Δεκεμβρίου 2011 στην Αθήνα, σε πλατειάολομέλεια η ΚΕ του ΑΚΕΠ.

Έγινε απολογισμόςτης πολιτικής δραστηριότητας του ΑΚΕΠ, για το χρονικό διάστημα που το ΑΚΕΠείναι συνιστώσα του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Η εισήγηση του Γενικού Γραμματέα τουΑΚΕΠ, Μανώλη Γρηγοριάδη, έγινε ομόφωνα αποδεκτή.

Τέθηκαν οι πολιτικοί στόχοι της δράσης του ΑΚΕΠ γιατην περίοδο που διανύουμε, και συζητήθηκαν οι τρόποι για αποτελεσματικότερησυμμετοχή των δυνάμεων του ΑΚΕΠ στην πολιτική δραστηριότητα του Μετώπου Α-Α καιστην υλοποίηση των αποφάσεων της 2ης Πανελλαδικής Συνάντησης τουΜετώπου, 17-18 Δεκεμβρίου 2011.

Έγινε, επίσης, επανεκλογή του Αντώνη Χάλαρη στη θέσητου Προέδρου. Το ΑΚΕΠ έχει συλλογική ηγεσία, και ο θεσμός του Προέδρου έχει συμβολικόκαι όχι ουσιαστικό πολιτικό χαρακτήρα.

Στις αμέσως επόμενες ημέρες, η ΚΕ του ΑΚΕΠ θαεπιλέξει την Γραμματεία και τον Γενικό Γραμματέα του κόμματος.

ΑΚΕΠ - Γραφείο τύπου
Μίκα Στάθη

22/12/2011

Το φετίχ του χρέους στη "Σχεδία της Μέδουσας"

2011-12-14T05:43:00.001+02:00

Η σημερινή πραγματικότηταδιατυπώνει μια από τις πιο κρίσιμες και πιο εφιαλτικές περιόδους τηςνεοελληνικής ιστορίας.

Οι τοκογλύφοι δανειστέςτου ελληνικού κράτους -εγχώριοι και ξένοι, οι κερδοσκόποι που ονομάζονται«αγορές», οι κάτοχοι του υπερσυσσωρευμένου χρηματικού κεφάλαιου και οιπολιτικοί τους εκπρόσωποι, οδηγούν με βεβαιότητα, την Ελλάδα και το λαό της,στον εξανδραποδισμό και στον όλεθρο.

Η εθνική ανεξαρτησία έχειφαλκιδευτεί! Η λαϊκή κυριαρχία έχει φαλκιδευτεί! Η δημόσια περιουσία και οιπλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας παζαρεύονται και εκποιούνται αντί πινακίουφακής! Οι θεσμικές και οι οικονομικές κατακτήσεις των μισθοσυντήρητων και τουλαού έχουν καταπατηθεί και αναιρεθεί!

Το σωτήριον έτος 2011, η μεταψυχροπολεμική Ελλάδα, ηΕλλάδα του «ελεύθερου κόσμου», της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ζώνης του ευρώ,προσομοιάζει, χωρίς καμιά υπερβολή, με τη σχεδία του ναυάγιου της γαλλικής φρεγάτας«Μέδουσα» το 1816, που ενέπνευσε ένα από τα κορυφαία δημιουργήματα τηςπαγκόσμιας τέχνης, το ζωγραφικό πίνακα «Ησχεδία της Μέδουσας» του Τεοντόρ Ζερικό.
Διαβάστε περισσότερα...

Ο Τεοντόρ Ζερικό αποτυπώνει στο μεγαλοφυέςέργο του, με απαράμιλλο ρεαλισμό, την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της μεταναπολεόντειαςπεριόδου της Γαλλίας, και ασκεί οξύτατη, μέσω της Τέχνης, ιδεολογική καιπολιτική κριτική στην άρχουσα τάξη και στην πολιτική εξουσία για την αναλγησίατης.

Η πυραμιδική, σε τρία επίπεδα, αφήγηση του πίνακα ιστορεί τις ποιοτικέςδιαφορές στη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων της Γαλλίας την περίοδο τηςΠαλινόρθωσης, όπου αντιπαρατίθενται στη μοιρολατρία και στην ηττοπάθεια, ηενεργητικότητα και η ελπίδα.

Όπως στο ναυάγιο της φρεγάτας «Μέδουσα» το πλήρωμα κιοι επιβάτες που ανήκαν στην άρχουσα τάξη της εποχής επιβιβάστηκαν σε σωσίβιουςλέμβους κι οδηγήθηκαν με ασφάλεια στην ακτή, έτσι και στο οικονομικό καιπολιτικό «ναυάγιο» του ελληνικού καπιταλισμού που βιώνουμε καθημερινά: η ελίττου πλούτου της ελληνικής κοινωνίας έχει μεταφέρει τα δισεκατομμύρια ευρώυπερκέρδη σε ασφαλή «λιμάνια» (τις τράπεζες της Ελβετίας, του Λιβάνου, τηςΣιγκαπούρης κλπ).

Όπως στο ναυάγιο της φρεγάτας «Μέδουσα» το πλήρωμα καιτους επιβάτες που ανήκαν σε φτωχότερα λαϊκά στρώματα τους εγκατέλειψαν σε μιασχεδία με λίγες προμήθειες κι αποδεκατίστηκαν οι περισσότεροι -φτάνοντας μέχρι καιτον κανιβαλισμό, έτσι και στο οικονομικό και πολιτικό «ναυάγιο» του ελληνικούκαπιταλισμού: οι μισθοσυντήρητοι και ο λαός, με τα βάναυσα αντιλαϊκά μέτρα τηςκυβερνητικής εξουσίας και της περιλάλητης τρόικας, αφαιμάσσεται, ρημάζει κιεξαθλιώνεται στ’ όνομα ενός «ναυάγιου», τα αίτια του οποίου, ψευδώνυμα καισκόπιμα, ονόμασαν -τα καθεστωτικά κόμματα και η ιντελιγκέντσια του καθεστώτος-«δημόσιο χρέος».

Το δημόσιο χρέος έχει γίνει φετίχ, έχει αποκτήσειτις ιδιότητες του φετίχ της εμπορευματικής παραγωγής∙ έχει δαιμονοποιηθεί, έχειγίνει σαν τον καταστροφικό Αριμάν της ζωροαστρικής θρησκείας που κάποτε θαηττηθεί από τον ηθικό Αχούρα Μάζντα -θα ηττηθεί από μία ικανή, δημιουργική καιηθική διαχείριση της κρατικής εξουσίας.

Το δημόσιο χρέος σκόπιμα προσεγγίζεται από τοκαθεστώς «υποκειμενικά», και σκόπιμα διερμηνεύεται ανάλογα με τον Καντιανόθεωρητικό διαχωρισμό της πραγματικότητας -σύμφωνα με τον οποίο, ηπραγματικότητα υπάρχει όπως την αντιλαμβανόμαστε και τη γνωρίζουμε με τιςγενικές μορφές που εισάγονται από τη νόηση και τις αισθήσεις μας (χώρο, χρόνο,κατηγορίες). Μάλιστα, στην προπαγάνδα των οδηγητών γνώμης, που «βλέπουν» στααίτια και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσιονομικών προβλημάτων ν’αποκρυσταλλώνονται, να εξαντικειμενικοποιούνται οι αντιλήψεις και η βούληση τωνφορέων της εξουσίας και του λαού, το δημόσιο χρέος αντιμετωπίζεται με τιςφιλοσοφικές κατηγορίες του Σοπενχάουερ «σανβούληση και σαν παράσταση» -δηλαδή, αντιμετωπίζεται σαν κοινωνικό γεγονός στοοποίο μορφοποιείται και προβάλλεται η βούληση των υποκειμένων (κυβερνητική εξουσία-λαός).

Τα δημοσιονομικά προβλήματα, δημόσιο χρέος, έλλειμμαπροϋπολογισμού, καθώς κι αυτά του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, πληρωμώνκλπ., δεν είναι η αιτία του «ναυαγίου» του ελληνικού καπιταλισμού, είναι το αποτέλεσματου «ναυαγίου», είναι η επιφάνεια που εκδηλώνει τα υπόγεια ρεύματα που υπάρχουνστο βυθό, είναι το αποτέλεσμα που περιέχει κι εκδηλώνει την αιτία. Όσοι καιόποιοι επιχειρούν ν’ αντιμετωπίσουν τ’ αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης,χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τις αντικειμενικές αιτίες της κρίσης, ματαιοπονούν.Θυμίζουν «το μάγο εκείνο», πουαναφέρει ο Μαρξ στο Μανιφέστο, «που δενκαταφέρνει πια να κυριαρχήσει πάνω στις καταχθόνιες δυνάμεις που κάλεσε οίδιος». Όταν μάλιστα οι επιχειρούντες ανήκουν στον προοδευτικό ή στοριζοσπαστικό πολιτικό χώρο προσφέρουν κακές υπηρεσίες στην εργατική τάξη και τολαό, και καλές υπηρεσίες στην άρχουσα τάξη και το καθεστώς.

Γράφουν οι Μαρξ-Ένγκελς στο Μανιφέστο: «Οιαστικές σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, οι αστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, ησύγχρονη αστική κοινωνία, που δημιούργησε τόσο ισχυρά μέσα παραγωγής καιανταλλαγής, μοιάζει με το μάγο εκείνο που δεν καταφέρνει πια να κυριαρχήσειπάνω στις καταχθόνιες δυνάμεις που κάλεσε ο ίδιος. Εδώ και δεκάδες χρόνια, ηιστορία της βιομηχανίας και του εμπορίου δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ιστορίατης εξέγερσης των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων ενάντια στις σύγχρονεςπαραγωγικές σχέσεις, ενάντια στις σχέσεις ιδιοκτησίας, που αποτελούν τους όρουςύπαρξης της αστικής τάξης και της κυριαρχίας της».

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση, τμήμα τηςοποίας είναι και η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού, είναι δομική. Οι ποιοτικάνέες τεχνικές στα μέσα παραγωγής ανέτρεψαν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά στηνοργανική και τεχνική σύνθεση του κεφάλαιου στην πραγματική οικονομία, ιδίως τωνκρατών του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, επέτειναν την πτωτική τάση του μέσουποσοστού κέρδους, όξυναν την θεμελιώδη αντίθεση «κοινωνικοποίηση τηςπαραγωγής-ατομική ιδιοποίηση», και εξωθούν στα άκρα την ανισόμετρη οικονομικήκαι πολιτική ανάπτυξη των χωρών της παγκόσμιας καπιταλιστικής αλυσίδας.

Από την αυγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής τοδημόσιο χρέος υπηρετούσε την αριστοκρατία του πλούτου. Τα δάνεια προς τοκράτος, ιδίως των ανεπτυγμένων χωρών, ήταν ο προνομιακός χώρος επένδυσης τουχρηματικού κεφάλαιου.

Το επιτόκιο, με το οποίο το χρηματικό κεφάλαιοδανείζει το κράτος ή τους ιδιώτες, επιμερίζει την παραγομένη στην πραγματικήοικονομία υπεραξία σε τόκο και επιχειρηματικό κέρδος.

Όταν το επιχειρηματικό κεφάλαιο, π.χ. βιομηχανικό –εμπορικό, βρίσκεται σε περίοδο ύφεσης-κρίσης, το επενδυμένο τοκοφόρο χρηματικόκεφάλαιο υποτιμάται, το προς επένδυση χρηματικό κεφάλαιο υπερτιμάται,μειώνονται τα κρατικά έσοδα, αυξάνει το κόστος του χρήματος, και δημιουργείταιαυτό που ονομάζεται «παγίδα ρευστότητας» ή κρίση ανάπτυξης.

Από την αυγή του καπιταλισμού, μόνον οι ανεπτυγμένεςοικονομικά χώρες-κράτη εμφάνιζαν υψηλό δημόσιο χρέος, γιατί μόνο αυτές είχαναποκτήσει ιδιωτικές οικονομικές ελίτ και δανειστές ικανούς να δανείζουν τα ανεπτυγμένακαπιταλιστικά κράτη κι έτσι ν’ αυξάνουν ακόμη περισσότερο και χωρίς λειτουργικάέξοδα τον υπερπλουτισμό τους, γιατί μόνο αυτές είχαν την οικονομική δυνατότητακαι τα εχέγγυα να πληρώνουν τα τοκοχρεολύσια στους εγχώριους -κατά κύριο λόγο-αλλά και στους διεθνείς δανειστές τους.

Γράφει ο Μαρξ : «Τοδημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό,συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατικήεποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονουςλαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι’αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαόςγίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέοςγίνεται το credo[πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση τουδημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δενυπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.»(Μαρξ, ΚΕΦ. τόμ. I,σελ.779, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»)

Το δημόσιο χρέος, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τονκόσμο, έγινε κυρίαρχο πρόβλημα, μόνο όταν η καπιταλιστική ανάπτυξημεγιστοποίησε τις οικονομικές συνέπειες της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστούκέρδους, μόνο όταν η ποσοτική αναντιστοιχία μεταξύ της υπερσυσσώρευσης τουκεφάλαιου και της παραγωγικής επανεπένδυσής του αλλοίωσε τα εκτατικά και εντατικάχαρακτηριστικά του νόμου της υπεραξίας όπως εμφανίζονται στο γενικό και απόλυτονόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, δηλαδή όπως εμφανίζονται στη σχέσησυσσώρευση-συγκέντρωση-ολοκλήρωση, μόνο όταν εμφανίστηκε σαν καθολικό φαινόμενοη τάση του αποπληθωρισμού των κρατικών χρεογράφων. Με λίγα λόγια, μόνο όταν τουπερσυσσωρευμένο τοκοφόρο χρηματικό κεφάλαιο, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τονκόσμο, έτεινε να αποπληθωριστεί, να υποτιμηθεί και να απαξιώσει με την υποτίμησήτου αυτή ολόκληρο το καπιταλιστικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Οι κυρίαρχες πολιτικές στην Ελλάδα, την Ευρώπη καιτον κόσμο, ένα μόνο στόχο έχουν: ν’ αποτρέψουν την απαξίωση του χρηματικούκεφάλαιου, την απαξίωση των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων, τον αποπληθωρισμό τωνκρατικών χρεογράφων. Η πολιτική της κυβέρνησης της κάθε καπιταλιστικής χώραςαυτό έχει σαν κύριο μέλημα και σκοπό, και τον επιδιώκει άλλοτε με συμμαχίες κιάλλοτε ανταγωνιστικά προς ομογάλακτες καπιταλιστικές κυβερνήσεις και συμφέροντα.Πρωτίστως όμως τον επιδιώκει με οικονομικές πολιτικές που τείνουν ν’αντιρροπήσουν την πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, με πολιτικές πουεμφανίζουν τους παγκόσμιους και εγχώριους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς μετη μορφή του «ανταγωνισμού του μισθώματος εργασίας» -έτσι ώστε το επιχειρηματικόκεφάλαιο να μπορεί ν’ ανταποκριθεί άμεσα κι έμμεσα στις απαιτήσεις τουτοκοφόρου κεφάλαιου, με πολιτικές που ανατρέπουν πρακτικά όλα τα κατακτημέναοικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων τηςεργασίας. Και δημιουργούν, έτσι, σε χώρες όπως η Ελλάδα εφιαλτικές κοινωνικές συνθήκες-που μόνο με μεγάλα έργα τέχνης, όπως αυτό της «Σχεδίας της Μέδουσας» τουΤεοντόρ Ζερικό, μπορούν να περιγραφούν.

Σήμερα, η Ελλάδα και ο λαός της βρίσκονται στοεπίκεντρο της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης,στο επίκεντρο του ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού ΗΠΑ/δολαρίου-Γερμανίας/Ε.Ε./ευρώ.

Ο πολιτικο-οικονομικόςπόλεμος για ανακατανομή των σφαιρών επιρροής οξύνεται επικίνδυνα.Το πέρασμα από τον «πόλεμο επιτοκίων» στον «πόλεμο νομισματικών ισοτιμιών»αυξάνει την ένταση και δημιουργεί ενδεχόμενα θερμοπολεμικών επεισοδίων, μεανοιχτές στρατιωτικές παρεμβάσεις και άσκηση πολιτικής δυνάμεως στις θερμέςζώνες επιρροής του πλανήτη.

Η Ελλάδα, χώρα-κράτος «ευρωπαϊκό- μεσογειακό- βαλκανικό»,βρίσκεται γεωστρατηγικά και οικονομικο-πολιτικά στο επίκεντρο του πολύμορφουανταγωνισμού, επειδή βρίσκεται στον άξονα των προσβάσεων των κεντρικώνευρωπαϊκών δυνάμεων προς την Ανατολική Μεσόγειο, την Ευρασία και τις χώρες τουΙνδικού και του Κάτω Ειρηνικού, όπου μετατοπίζεται το κέντρο βάρους τηςπαγκόσμιας πολιτικής.

Κατά την άποψη του ΑΚΕΠ, "ηκυβέρνηση Παπαδήμου είναι το προϊόν του εκβιασμού των κεντρικών ευρωπαϊκώνδυνάμεων προς την μεγαλοαστική τάξη και τα κόμματα που την υπηρετούν καιμετέχουν στην παρούσα κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Είναι το προϊόν του συγκυριακούσυμβιβασμού μεγάλων τμημάτων της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας με τις κυρίαρχεςπολιτικές και οικονομικές δυνάμεις της ζώνης του ευρώ. Είναι το συγκυριακόαποτέλεσμα της ψυχροπολεμικής διελκυστίνδας ευρώ/Γερμανίας-δολαρίου/ΗΠΑ. Έρχεταινα επικυρώσει τελεσίδικα και να εφαρμόσει απαρέγκλιτα την επαίσχυντη δανειακή συμφωνία της 26ης-27ης Οκτωβρίου και να ολοκληρώσει τηνολέθρια, για τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα, πολιτική της κυβέρνησηςΠαπανδρέου.

Η Ελλάδα και ο λαός έχουν καταστεί πλέον, με τον πιοσκαιό και βάρβαρο τρόπο, αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις πολιτικές δυνάμειςπου υπηρετούν το ελληνικό, ευρωπαϊκό και πολυεθνικό τοκοφόρο χρηματικό κεφάλαιο.

Πράγματι, η αντίληψη που υποστηρίζει ότι, δεν είναι η άρχουσα τάξη, ο καπιταλιστής εκείνος που διορίζει τη συμπεριφορά του κεφάλαιου, αλλ' αντίθετα, το κεφάλαιο είναι εκείνο που διορίζει τη συμπεριφορά της άρχουσας τάξης, του καπιταλιστή, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά επιστημονικά έγκυρη και αληθινή.

Τα δημοσιονομικά προβλήματα του ελληνικού κράτους,δημόσιο χρέος κλπ., νομοτελειακό αποτέλεσμα της οργανικής κρίσης τουκαπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στην Ελλάδα και τον κόσμο, είναι αδύνατον νααντιμετωπιστούν και να επιλυθούν από τους οποιουσδήποτε οικονομετρικούς καιτεχνοκρατικούς σχεδιασμούς της πολιτικής εξουσίας. Το καθεστώς ματαιοπονεί. Ηκυβέρνηση Παπαδήμου θ’ αποτύχει οικτρά.

Στη σημερινή συγκυρία, το ενεργητικό υποκείμενοτης ταξικής ελληνικής κοινωνίας, η αστική τάξη, δεν εκπροσωπείται συνολικά απότα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, ενώ, το παθητικό υποκείμενο της ταξικήςελληνικής κοινωνίας, οι μισθοσυντήρητοι και τα λαϊκά στρώματα, στην πλειοψηφίατους δεν εκφράζονται πλέον από τους παραδοσιακούς πολιτικούς χώρους.

Στον Αστικό Συνασπισμό Εξουσίας, η ηγεμονική-διευθυντικήδιάταξη έχει ανατραπεί καθοριστικά. Οπότε, ιδρύεται με βεβαιότητα πολιτικόκενό στην εκπροσώπηση πλειοψηφικών τμημάτων του οικονομικά ενεργούπληθυσμού, και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις να εμφανιστούν νέα πολιτικάυποκείμενα, κόμματα, κινήματα, με δυνατότητα ν’ ανατρέψουν τη σημερινή πολιτικήκατάσταση".

Όπως αναφέρουν οι θέσεις τουΣυντονιστικού του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπήςγια την 2η Πανελλαδική Συνάντηση της 17-18 Δεκεμβρίου 2011: «Ολαός έχει πεισθεί ότι μια «ένωση δυνάμεων» αποτελεί προϋπόθεση για νααντιπαρατεθούμε στις πολιτικές καταστροφής της οικονομίας και κοινωνίας από τηντρόικα. Η «ενότητα» υπάρχει ήδη, εν δυνάμει, μέσα στο λαό και εκφράζεταιπολλαπλά: με τη συνύπαρξη πολιτών με τις πιο διαφορετικές πολιτικές καταγωγέςκαι κοινωνικές εντάξεις, από όλο το φάσμα των ηλικιών, στις απεργίες, στιςδιαδηλώσεις και στις πλατείες. Στα κινήματα «δεν πληρώνω». Στις επιτροπέςγειτονιάς. Στις ομάδες αλληλεγγύης. Στις κινήσεις καλλιτεχνών και διανοουμένων.Στις ιστοσελίδες αμφισβήτησης.
Όλα αυτά αποτελούν σε μεγάλο βαθμό «αναπάντητες επιστολές» προς τις πολιτικέςδυνάμεις που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επίτευξη της «ένωσης».
Η απάντηση των δυνάμεων της Αριστεράς είναι να επαναλαμβάνουν τη λέξη «μέτωπο»σε όλες τις πτώσεις και με όλα τα προσδιοριστικά επίθετα. Τις περισσότερεςφορές το ορίζουν γύρω από τον εαυτό τους, ως επέκταση της κομματικής τουςεπιρροής.
Όμως η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος από το λαό, όπως εκφράστηκεκατεξοχήν στις πλατείες και στις εργατικές κινητοποιήσεις, έδειξε ότι ηκοινωνία έχει συνειδητοποιήσει το πολιτικό χρέος των στιγμών -την Ανατροπή- καιβρίσκεται πολύ πιο μπροστά από τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς».

Κατά την άποψη του ΑΚΕΠ, "αν το μέτωπο «δυνάμειυπάρχει ήδη μέσα στο λαό» (που σίγουρα υπάρχει)… αν, οι αντικειμενικές καιυποκειμενικές συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας έχουν δημιουργήσει τους όρουςτης εμφάνισής του στο εποικοδόμημα (που σίγουρα τους έχουν δημιουργήσει)… αν, ηπολιτική κατεύθυνση και οι στόχοι του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής ενέχουντην ηγεμονική, ηγετική, συλλογική βούληση του ιστορικά αναγκαίου… τότε, καμίαιδιοτελής κομματική σκοπιμότητα ή στάση των φορέων του αριστερού και εν γένειτου ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου δε μπορεί ν’ αποτρέψει την ευόδωση των σκοπώνκαι των στόχων του Μετώπου Α-Α… τότε, η πορεία του Μετώπου Αλληλεγγύης καιΑνατροπής προς το λαό είναι η ικανή συνθήκη, ο καταλύτης, που θα πυροδοτήσει,με όρους κινήματος, τη σύσταση της ηγεμονικής ηγετικής δύναμης που έχουν ανάγκηοι περιστάσεις και απαιτούν οι καιροί".

ΑΚΕΠ-Αντώνης Χάλαρης

14-12-2011

''Δεν αρκεί η συνεργασία μόνο σε αντιμνημονιακή βάση''. Συνέντευξη του Αλ. Αλαβάνου στο "Κόκκινο"

2011-12-11T21:43:00.001+02:00

Την εκτίμηση πως η συνεργασία αριστερών και ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο σε αντιμνημονιακή βάση εξέφρασε σήμερα σε συνέντευξή του στο ρ/σ ''Στο Κόκκινο'' ο Αλέκος Αλαβάνος.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο κ.Αλαβάνος τόνισε πως, σύμφωνα με την οπτική του ΜΑΑ και του ίδιου προσωπικά, δεν αρκεί απλώς η συνεργασία με βάση την αντιμνημονιακή κατεύθυνση, αφού μέχρι πρότινος και η ΝΔ ''συγκαταλεγόταν'' σε αυτές τις δυνάμεις. Τόνισε παράλληλα πως χρειάζεται η συνενόηση, η συνάντηση σε ενα τραπέζι των αριστερών δυνάμεων, και είναι υπέρ τέτοιων πρωτοβουλιών.

Διαβάστε περισσότερα...

Διευκρίνησε ωστόσο, ότι η προσπάθεια αυτή πρέπει να γίνει πάνω σε αρχές, σε ένα πρόγραμμα. Θα πρέπει να απαντηθούν, όπως ανέφερε, ερωτήματα όπως μέσα στο ευρώ ή όχι και γιατί, εθνικοποίηση τραπεζών ή όχι, σχεδιασμός για την οικονομική ανασυγκρότηση ή όχι, κοκ.
Για το θέμα της συμμετοχής του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και του ίδιου στις εκλογές ξεκαθάρισε πως, αν δεν υπάρξει πλατιά συνεργασία, με αρχές και πρόγραμμα που δεν θα περιορίζεται στο ''αντιμνημονιακό'' πλαίσιο, δεν βλέπει τέτοια συμμετοχή.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ με τη σημείωση πως ο τίτλος στην ιστοσελίδα του ''Κόκκινου'' δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό της, όπως άλλωστε θα διαπιστώσετε.

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ

2011-12-10T20:12:00.001+02:00

«Η Σύνοδος Κορυφής έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για όλο το μεταπολεμικό εγχείρημα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη. Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και για όλη την ευρωπαϊκή αριστερά.»

«Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιβεβαίωσε το βάθος της κρίσης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αλλά και συνολικά στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Τρία σημαντικά στοιχεία να επισημάνουμε:

Πρώτο, την προώθηση των πιο εξτρεμιστικών προτάσεων από την πλευρά της Γερμανίας, με τη συνδρομή της Γαλλίας, για μια μονόπλευρη, αυτοκαταστροφική, ψυχοπαθητική εμμονή στον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών, χωρίς αίσθηση των επιπτώσεων στην πραγματική οικονομία και με πλήρη συναίσθηση του μεγάλου πλήγματος σε βάρος του κόσμου της εργασίας και υπέρ του τραπεζικού ιδιαίτερα κεφαλαίου. Οι βίαια ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, οι αυτόματες αυστηρές τιμωρίες, η στρατιωτική παρακολούθηση και η εποπτεία, η επιβολή συνταγματικών αλλαγών, η παρουσία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου κάνουν το πλαίσιο των μέχρι τώρα επεμβάσεων και των τελεσιγράφων της Ευρ. Ένωσης προς την Ελλάδα να εμφανίζεται ως πταίσμα μπροστά στο κακούργημα το οποίο αρχίζει να συντελείται.
Διαβάστε περισσότερα...

Δεύτερο, την μετεξέλιξη των διαφορετικών απόψεων ανάμεσα στις ηγετικές δυνάμεις της Ευρ. Ένωσης σε ανοικτές συγκρούσεις που παίρνουν πλέον και θεσμικό χαρακτήρα. Πλάι στην κρίση της Ευρωζώνης υπάρχει πια η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Διευθυντήριο των τριών «μεγάλων» – Γερμανίας, Βρετανίας, Γαλλίας – έχει διασπασθεί στα δύο. Στο συγκεχυμένο θεσμικό περιβάλλον της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης εμφανίζεται ένα νέο υβριδικό θεσμικό τέρας, η «ένωση δημοσιονομικής σταθερότητας» με χώρες του ευρώ αλλά και με χώρες με εθνικά νομίσματα. Όλα αυτά επιτείνουν τη χαοτική κρισιακή κατάσταση στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό.

Τρίτο, την επιβεβαίωση της βαθιάς αντίθεσης απόψεων ανάμεσα στις ΗΠΑ, που επιδιώκουν άμεση και ισχυρή παρέμβαση των πολιτικών και νομισματικών αρχών της Ευρώπης για τη διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών και την αποτροπή των κρατικών χρεοκοπιών, και την επιβαλλόμενη στην Ευρώπη γερμανική πολιτική της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το ντόμινο αφού ολοκληρώνει τον κύκλο του σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τις χώρες και τις τράπεζες του κέντρου ήδη να κλονίζονται, έχει αρχίσει να επεκτείνεται και στα άλλα καπιταλιστικά κέντρα.

Είναι δύσκολο να προβλεφθούν οι εξελίξεις. Σε σχέση όμως με την απόφαση της Συνόδου Κορυφής είναι αναμενόμενο να κινηθούν ανάμεσα σε δύο πόλους.

Στον ένα πόλο, η απόφαση οδηγεί σε μια χαλάρωση της πίεσης των αγορών και σε βαθμιαία κατασταλτική επιβολή της «ζώνης δημοσιονομικής σταθερότητας». Αυτό σημαίνει για την Ελλάδα καταδίκη δεκαετιών σε ύφεση, υπερχρέωση, οικονομική αποσύνθεση, ανεργία. Απαιτεί, για λόγους άμεσης επιβίωσης, την πλήρη σύγκρουση με την ευρωζώνη, την παύση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών, τον δημοκρατικό σχεδιασμό της οικονομίας, την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Στον άλλο πόλο, πιο πιθανό μάλιστα και αυτή η «ιστορική» απόφαση να έχει την τύχη των προηγουμένων και να κατακρημνιστεί μέσα σε λίγες βδομάδες, η χώρα μας βρίσκεται μέσα σε ένα παραλυτικό και τοξικό περιβάλλον αποσύνθεσης της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, ηπειρωτικής και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πραγματικά ιστορικών διαστάσεων. Αυτό σημαίνει ότι όσοι συνδέονται και επιθυμούν να εκπροσωπούν τον κόσμο της εργασίας πρέπει χωρίς αναβολή να καταρτίσουν ένα συγκροτημένο σχέδιο οργανωμένης – κι όχι ανοργάνωτης ή/και συντηρητικής – αντιμετώπισης ενός ακόμη πιο άγριου τοπίου από το σημερινό. Θα έπρεπε ήδη να έχει γίνει αυτό.

Η Σύνοδος Κορυφής έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για όλο το μεταπολεμικό εγχείρημα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη. Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και για όλη την ευρωπαϊκή αριστερά.»

Αθήνα 9 Δεκέμβρη 2011

11 Δεκεμβρίου 2011, Κερατέα: ένας χρόνος μετά, σύμβολο αντίστασης και Ανατροπής

2011-12-09T01:47:00.001+02:00

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Κερατέα, 10 και 11 Δεκεμβρίου 2011 τιμά τους αγώνες του λαού της εναντίον της κρατικής τρομοκρατίας. Χρειάστηκαν 128 ημέρες ηρωικού ξεσηκωμού, για να νικήσει η πόλη τον τρόμο, τα δακρυγόνα, τις συλλήψεις, τους ξυλοδαρμούς, τις δίκες.

Ο λαός της Κερατέας νίκησε με αυτοοργάνωση και χαλύβδινη πίστη ότι ο αγώνας για το περιβάλλον ήταν και είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Νίκησε, γιατί αναπτύχθηκε σε όλο τον ελληνικό λαό ένα πρωτόγνωρο κίνημα αλληλεγγύης. Γιατί πίστεψε ότι ένας λαός ενωμένος μπορεί να νικήσει. Και νίκησε.
Διαβάστε περισσότερα...
Ο αγώνας του λαού της Κερατέας έχει προσλάβει σήμερα συμβολική διάσταση. Η εξουσία δεν είναι ανίκητη, όταν ο λαός ξεχυθεί στους δρόμους και στις πλατείες. Όταν αποφασίσει να αντισταθεί. Όταν αμφισβητήσει την εξουσία και τα ψέματά της. Όταν ο αγώνας διεξάγεται με συνέπεια, με υπομονή και χωρίς εκπτώσεις και υποχωρήσεις.

Σε κρίσιμες στιγμές για την αποτελεσματικότητα των αγώνων ο λαός της Κερατέας έδωσε ελπίδα σε όλους τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό ένα χρόνο μετά, το Μέτωπο θυμάται και τιμά τους αγώνες που έδωσε. Σε μια κρίσιμη στιγμή για το μέλλον των εργατικών κινητοποιήσεων είχαμε ανάγκη τότε από μια νίκη. Ο λαός της Κερατέας δεν υπέκυψε, δε συμβιβάστηκε, δεν υποχώρησε. Είμαστε μαζί του και τότε και τώρα.

Αθήνα 7.12.2011

"Εμείς και το μέτωπο"

2011-12-03T21:48:00.001+02:00

Πανελλαδική Συνάντηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

To Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα πραγματοποιήσει Πανελλαδική Συνάντηση στην Αθήνα, το Σάββατο και την Κυριακή 17 και 18 Δεκέμβρη. Κεντρικό θέμα της Συνάντησης είναι οι σκέψεις και πρωτοβουλίες για την ενότητα της Αριστεράς και τη δημιουργία μιας πλατιάς μετωπικής συμπαράταξης του λαού, με στόχο την προώθηση μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πολιτικής, από την οποία έχουν να ωφεληθούν άμεσα ο κόσμος της εργασίας και μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Το κείμενο που δημοσιοποιείται σήμερα είναι προϊόν σύνθεσης και συγκερασμού απόψεων που εκφράστηκαν στο συντονιστικό ή κατατέθηκαν γραπτά και αποτελεί βάση για συζήτηση στην Πανελλαδική συνάντηση. Το κείμενο αποτελεί ομόφωνη απόφαση του Συντονιστικού.
Διαβάστε περισσότερα...

Α. Το "Μέτωπο" υπάρχει ήδη, εν δυνάμει, μέσα από το λαό, πάλι χωρίς την Αριστερά.

Ο λαός έχει πεισθεί ότι μια «ένωση δυνάμεων» αποτελεί προϋπόθεση για να αντιπαρατεθούμε στις πολιτικές καταστροφής της οικονομίας και κοινωνίας από την τρόικα. Η «ενότητα» υπάρχει ήδη, εν δυνάμει, μέσα στο λαό και εκφράζεται πολλαπλά: Με τη συνύπαρξη πολιτών με τις πιο διαφορετικές πολιτικές καταγωγές και κοινωνικές εντάξεις, από όλο το φάσμα των ηλικιών στις απεργίες, στις διαδηλώσεις και στις πλατείες. Στα κινήματα «δεν πληρώνω». Στις επιτροπές γειτονιάς. Στις ομάδες αλληλεγγύης. Στις κινήσεις καλλιτεχνών και διανοουμένων. Στις ιστοσελίδες αμφισβήτησης.

Όλα αυτά αποτελούν σε μεγάλο βαθμό «αναπάντητες επιστολές» προς τις πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επίτευξη της «ένωσης».

Η απάντηση των δυνάμεων της Αριστεράς είναι να επαναλαμβάνουν, τη λέξη «μέτωπο» σε όλες τις πτώσεις και με όλα τα προσδιοριστικά επίθετα. Τις περισσότερες φορές το ορίζουν γύρω από τον εαυτό τους, ως επέκταση της κομματικής τους επιρροής.

Όμως η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος από το λαό, όπως εκφράστηκε κατεξοχήν στις πλατείες και στις εργατικές κινητοποιήσεις, έδειξε ότι η κοινωνία έχει συνειδητοποιήσει το πολιτικό χρέος των στιγμών - την Ανατροπή- και βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς.

Β. Τώρα : μοναδικές συνθήκες για μια αριστερή λύση

Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης του Οκτωβρίου αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην καταβαράθρωση της χώρας και του λαού. Η λαϊκή κυριαρχία κατεξευτελίζεται, απειλείται πια η ίδια η επιβίωση της κοινωνίας. Δύο μέρες μετά, στις 28 Οκτώβρη, ο λαός μας, σε ολόκληρη την Ελλάδα, έδωσε τη δική του συγκλονιστική απάντηση, αμφισβητώντας συνολικά το πολιτικό σύστημα.

Η δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι επιβολή της τρόικας και μεθόδευση για τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Αποστολή της είναι να εκτελέσει «συμβόλαιο θανάτου» σε μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, κοινωνικές παροχές με βάση τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης του περασμένου Οκτώβρη. Ένας πρωθυπουργός που βγήκε ταχυδακτυλουργικά από το ημίψηλο των τραπεζών, μια κυβέρνηση που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη λαϊκή εντολή, αποτελεί ένα νέο βήμα σε μια ταχύτατα εξελισσόμενη, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, διαδικασία εκτροπής και αποδόμησης των δημοκρατικών θεσμών.

Έχουν δημιουργηθεί νέα δεδομένα. Όλο το σύστημα του δικομματισμού συμμετέχει στην κυβέρνηση, αφήνοντας «κενό» στο χώρο της αντιπολίτευσης. Αποδυναμώνεται η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, ως κάτι διαφορετικό, και αποκαλύπτεται το απατηλό της «αντιμνημονιακής» δημαγωγίας της. Γίνεται φανερός ο ρόλος της Ακροδεξιάς, του ΛΑΟΣ, ως δύναμης του συστήματος και αναδεικνύεται η δυνατότητα να αποδομηθεί ο γνωστός -σε άνοδο, στην εποχή της κρίσης, σε όλη την Ευρώπη- ξενοφοβικός λαϊκισμός, που, εκμεταλλεύεται τα αισθήματα πανικού από την κατάρρευση μεσαίων στρωμάτων, αλλά και τμημάτων της εργατικής τάξης.

Όλα αυτά δημιουργούν πρωτοφανείς και μοναδικές δυνατότητες για να είναι μια ορμητική, επαναστατική, ενωμένη Αριστερά που θα συγκροτήσει την εναλλακτική λύση. Δυνατότητες, όχι βεβαιότητες. Παρά τη δημοσκοπική άνοδο των αριστερών κομμάτων λόγω ακριβώς του «κενού» που αφήνει ο δικομματισμός, οι πολιτικές, προγραμματικές, ηθικές ερωτήσεις που θέτει στην Αριστερά, με τρόπο αμείλικτο και επιτακτικό, η εποχή της μεγάλης κρίσης μένουν αναπάντητες.

Γ. Μόνο αν υπάρξει η βάση για μια πλατιά συμπαράταξη έχει θέση το ΜΑΑ στις εκλογές.

Κεντρικός στόχος της προσπάθειας του ΜΑΑ, από τη στιγμή της συγκρότησής του, είναι η επίτευξη μιας μετωπικής συνάντησης πάνω σε ένα ριζοσπαστικό και συγκροτημένο πρόγραμμα.

Χαιρόμαστε που ο κεντρικός όρος μέσα από τον οποίο επιδιώξαμε να εκφράσουμε την ταυτότητά μας, το «μέτωπο», υιοθετείται σήμερα από όλα ανεξαίρετα τα ριζοσπαστικά σχήματα. Την ίδια στιγμή αισθανόμαστε θλίψη γιατί, με τους στενούς κομματικούς ορίζοντες που συχνά νοηματοδοτείται, μια αριστερά διαχωρισμένη σε πολλαπλά σχήματα οδηγείται βαθμιαία σε μια αριστερά διασκορπισμένη σε πολλαπλά «μέτωπα».

Ως Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής διασαφηνίσαμε γρήγορα, αξιοποιώντας θετικές και αρνητικές εμπειρίες που είχαμε, ότι δεν είμαστε παρά μόνο μια πρωτοβουλία για ένα μέτωπο που απαιτεί ευρύτατες δυνάμεις. Η προσπάθειά μας ταυτίζεται με αυτό το στόχο και δεν μπορεί να υπάρξει πέραν αυτού.

Θα συνεχίσουμε με πείσμα την προσπάθειά μας για μια πλατιά ενότητα σε ανατρεπτική προγραμματική βάση και με δημοκρατικές διαδικασίες που απαιτούν οι περιστάσεις. Θα την επιδιώξουμε σε όλα τα επίπεδα: στους δρόμους, στις πλατείες, στις γειτονιές, στις σχολές, στις απεργίες, στα κινήματα.

Θα επιδιώξουμε να γίνει αυτό και στις εκλογές, που, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να συμβάλουν να αλλάξει κατεύθυνση η πορεία της χώρας.

Για μας, και πιστεύουμε και για το λαό, δεν έχουν το νόημα που σήμερα απαιτείται εκλογές δημοσκοπικού τύπου, καταμέτρησης ποσοστών, ανταγωνισμού μέσα στα πλαίσια δυνάμεων που θα έπρεπε να ήταν μαζί, συντεταγμένες απέναντι στην τρόικα. Όχι γιατί ένα τέτοιο εγχείρημα, σαν το δικό μας, έχει δυσκολίες. Αλλά λόγω της αδυναμίας να νοηματοδοτήσουμε οι ίδιο στον εαυτό μας και να εξηγήσουμε στους εργαζόμενους την παρουσία στον κατακερματισμένο ριζοσπαστικό χώρο ενός ακόμα σχήματος με τους δικούς του υποψηφίους βουλευτές και τα δικά του μεγάφωνα, όσο παραγωγικό κι αν είναι αυτό σε επεξεργασίες, πρωτοβουλίες κι ενωτικές προτάσεις. Ο λαός μας χρειάζεται σήμερα ένα μόνο, ένα χωνί του ΕΑΜ.

Έτσι κι αλλιώς ο πόλεμος θα συνεχισθεί και μετά τις εκλογές του συστήματος, πρώτα από όλα στους δρόμους. Και το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής με τη γνωστή και ευδιάκριτη παρουσία του θα είναι συνεχώς παρόν.

Η τύχη του ΜΑΑ, η επιτυχία ή η αποτυχία του, είναι ταυτισμένη με τη μετωπική ενότητα. Αυτό για πολλούς φαίνεται ως μειονέκτημα. Εμείς το αισθανόμαστε τελικά ως πλεονέκτημα γιατί μας προσφέρει τη δυνατότητα να απαντήσουμε με ειλικρίνεια στη δίκαιη καχυποψία των πολιτών απέναντι σε κάθε τι που έχει σχέση με εξουσία και πολιτικά αξιώματα.

Δ. Η προσπάθεια ανασυγκρότησης δυνάμεων του συστήματος σε «αντιμνημονιακή» βάση

Παράλληλα με τις ευνοϊκές συνθήκες για το μέτωπο, διαμορφώνονται ήδη κινήσεις, ιδιαίτερα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, για τη συμμετοχή σε μια «αντιμνημονιακή» σύγκλιση. Είναι δυνάμεις που θεωρούν ότι τα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου ξεπέρασαν το όρια σοσιαλδημοκρατικής ανοχής τους. Δυνάμεις που ξεκαθαρίζουν παλιούς λογαριασμούς σε σχέση με την κατανομή αξιωμάτων. Δυνάμεις που τις βολεύει να κρατήσουν την επαφή με την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ που συνωστίζεται στην έξοδο. Δυνάμεις που θέλουν έγκαιρα να «κλείσουν» μια προνομιούχα θέση στον ήλιο ενός νέου τοπίου μετά την τρόικα. Παράλληλα, αξιόλογες δυνάμεις, με αγωνιστική διαθεσιμότητα και προωθημένο προβληματισμό, αποδεσμεύονται μαζικά, ιδιαίτερα από τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ.

Κανείς, βέβαια, δεν έχει δικαίωμα να απαιτήσει πιστοποιητικό πρότερου έντιμου βίου από κανένα, πρόσωπο ή συλλογικότητα. Σε κάθε νέα εποχή, ο καθένας έχει δικαίωμα να αναπροσδιορισθεί.

Ένα μέτωπο όμως δεν μπορεί να έχει ένα θολό, αμφίσημο και με πολλαπλές αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες και επιδιώξεις προσδιορισμό, όπως «αντιμνημονιακό». Δεν μπορεί να περιορίζεται στο «όχι». Πρέπει να είναι μέτωπο του «ναι», να στηρίζεται σε ένα ελάχιστο πρόγραμμα που είναι σαφές και ταυτόχρονα τομή και ανατροπή σε σχέση με το σήμερα.

Η γλώσσα της ασάφειας σήμερα είναι η γλώσσα του συστήματος. Η γλώσσα του συγκεκριμένου είναι η γλώσσα της ανατροπής.

Ε. Οι ελάχιστες θέσεις για ένα μέτωπο του «ναι»

Μετά κι από συζητήσεις, ανάμεσά μας και με συντρόφους από άλλους χώρους, θεωρούμε ότι ένα τέτοιο ελάχιστο πρόγραμμα, στοιχείο αντίστασης και λαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της τρόικας, μπορεί να συμπεριλαμβάνει:

- την παύση πληρωμών προς τους ξένους και εγχώριους τοκογλύφους. Αυτός ο στόχος μπορεί να γίνει το σημείο αφετηρίας μιας στροφής. Μπορεί, όμως μόνο μέσα σε ριζικά διαφορετικό πλαίσιο οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών –που ακολουθούν- καθώς η αδυναμία πληρωμών μπορεί να συμβεί εκ των πραγμάτων μέσα στο διαλυτικό πλαίσιο των πολιτικών της Ευρωζώνης και να οδηγήσει σε χάος και μεγαλύτερη καταστροφή.

- Την εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, που θίγεται καθημερινά και βάναυσα από την τρόικα, ταυτόχρονα και πρωτίστως με την ανάκτηση της πραγματικής και ουσιαστικής λαϊκής κυριαρχίας.

- Την άνθηση μιας πραγματικής δημοκρατίας, μέσα από τις νέες μορφές που ήδη αναδεικνύει η λαϊκή αυτοοργάνωση, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις και οι συντονισμοί βάσης (μέχρι τη συγκρότηση μιας Συντακτικής Συνέλευσης του λαού).

- Την εθνικοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών.

- Το δημοκρατικό σχεδιασμό της οικονομίας και της παραγωγής με επίκεντρο την εξυπηρέτηση των άμεσων αναγκών και των αιτημάτων του κόσμου της εργασίας και γενικότερα της κοινωνικής πλειοψηφίας που σήμερα αντιμετωπίζει προκλήσεις επιβίωσης.

- Την κατάργηση όλων των αντιδημοκρατικών και αντεργατικών νόμων και μέτρων, την κατάργηση όλου του πλέγματος ρυθμίσεων που οδήγησαν στον εργασιακό μεσαίωνα. Την κατοχύρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

- Την πολιτιστική αναγέννηση και αντεπίθεση.

- Την παραδειγματική τιμωρία όλων όσοι ευθύνονται για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, την αποκατάσταση της περιουσίας του λαού.

- Την αναδιανομή του πλούτου.

Σημαντικό θέμα σε ένα άλλο πλαίσιο είναι η νομισματική πολιτική. Σε σχέση με το ευρώ, η μέχρι τώρα θέση του ΜΑΑ είναι ότι «το ευρώ δεν είναι ταμπού», «καμία θυσία για το ευρώ», «σύγκρουση με την ευρωζώνη με οποιοδήποτε τίμημα». Ήδη όμως μέσα στο ΜΑΑ έχει προταθεί η θέση «έξω από το ευρώ». Η Πανελλαδική Συνάντηση θα συζητήσει γι’ αυτό το θέμα. Θα συζητήσει ακόμα αν η θέση της αποχώρησης είναι στοιχείο ενός ελάχιστου μετωπικού προγράμματος.

Βέβαια, οι εξελίξεις –η πιθανή διάλυση της Ευρωζώνης και ο περιορισμός της σε μια μικρή ομάδα των ισχυροτέρων χωρών, με εκδίωξη περιφερειακών χωρών, για τον καθησυχασμό των αγορών– θέτουν εκ των πραγμάτων το θέμα της αποχώρησης από το ευρώ ως σοβαρό ενδεχόμενο. Αυτό σημαίνει ότι η αποχώρηση -έστω και από την πλευρά της προετοιμασίας ώστε να μη γίνει με ανεξέλεγκτο και αποδομητικό τρόπο, αλλά να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της οικονομίας και την ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας– πρέπει να ενυπάρξει στις προγραμματικές επεξεργασίες της Αριστεράς.

Πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα θα αναδείξει την ενότητα δράσης, τη συμπαράταξη της Αριστεράς, ως τον πολιτικό πόλο στήριξης ενός Μετώπου, με τη στήριξη του ευρύτερου κινήματος αντίστασης και θα συμβάλει στην κατάκτηση της εμπιστοσύνης των «απλών» ανθρώπων. Θα προωθεί μια πειστική εναλλακτική λύση στο ζήτημα της κυβέρνησης και της εξουσίας. Θα ανατρέπει τους ισχυρισμούς ότι η υποταγή στους ντόπιους και διεθνείς καπιταλιστές αποτελεί μονόδρομο. Θα κάνει ξανά το σοσιαλισμό μια ελκυστική και επιθυμητή εξέλιξη για τη μεγάλη πλειονότητα των μισθωτών και της νεολαίας.

Ακόμα, μέσα στα πλαίσια του ισχυρά αλληλεξαρτημένου κόσμου που ζούμε -οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά- μέσα στη δίνη και τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής κρίσης, τέτοιες επιλογές σε μια χώρα «αδύναμο κρίκο», όπως η Ελλάδα, θα σήμαιναν την δυνατότητα εκκίνησης νέων εναλλακτικών επιλογών προς όφελος των εργαζόμενων και γενικότερα των λαών σε πανευρωπαϊκό και γιατί όχι, διεθνές επίπεδο.

ΣΤ. Οι προσπάθειες και επαφές του ΜΑΑ για το μέτωπο: απογοήτευση κι ελπίδες

Το ΜΑΑ έχει προχωρήσει σε αλλεπάλληλες πρωτοβουλίες για την υπόθεση μιας ευρείας συμπαράταξης. Δεν υπάρχει ακόμα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Ελπίζουμε όμως ότι κάποιες ανταλλαγές απόψεων και προσεγγίσεις θα αποδειχθούν τελικά χρήσιμες.

Πήραμε την πρωτοβουλία συνάντησης όλων των οργανώσεων της ιστορικής Αριστεράς. Έσπασαν τα στεγανά και βρεθήκαμε επανειλημμένα σε ένα κοινό τραπέζι –με την εξαίρεση του ΚΚΕ– για πρώτη φορά από την εποχή του Κοινωνικού Φόρουμ. Διατυπώθηκε κοινή διακήρυξη για το «δεν πληρώνω», ένα συμβολικό βήμα μπροστά. Δεν άνοιξε η συζήτηση, ακόμα τουλάχιστον, για το μέτωπο, παρότι η ιδέα αυτή στηρίχθηκε από πολλές πλευρές.
Στηρίξαμε και στηρίζουμε τις πρωτοβουλίες πολλών αριστερών διανοουμένων για συνάντηση των δυνάμεων της Αριστεράς. Η προσπάθεια αυτή προσκρούει σε στενές κομματικές προτεραιότητες.

Συναντηθήκαμε διμερώς με όλα σχεδόν τα σχήματα της Αριστεράς. Εκθέσαμε τις απόψεις μας. Αυτό συνέβαλε σε μια καλύτερη επαφή και επικοινωνία, αλλά μέχρι εκεί.
Υπήρξαν επαφές με την Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών και το Μίκη Θεοδωράκη, όπως και της πρωτοβουλίας του ΕΠΑΜ για ένα μέτωπο του «όχι». Δεν έχουν υπάρξει όμως οι προϋποθέσεις από την άποψη των θέσεων, των κριτηρίων συμμετοχής και των δεσμεύσεων για να προχωρήσουμε, παρά το γεγονός ότι σε τέτοιου είδους κινήσεις υπάρχουν αξιόλογες λαϊκές δυνάμεις που προσδοκούν μια μετωπική πρωτοβουλία.

Δε διστάσαμε να συναντηθούμε ακόμα και με αντιεξουσιαστικές κινήσεις που έχουν διαχωρίσει τη θέση τους από τη χρήση μιας τυφλής βίας, που τελικά αξιοποιεί το σύστημα σε βάρος των εργαζομένων, γνωρίζοντας ότι σε σημαντικές καμπές στην ιστορία του εργατικού κινήματος ο αναρχικός χώρος είχε τη δική του παρουσία και συμβολή.

Ζ. Μέτωπο : «από τα κάτω», με δημοκρατία

Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορούν να πυροδοτήσουν τις πολιτικές διαδικασίες για το Μέτωπο, να το εμπλουτίσουν με προωθημένες θέσεις, να του εξασφαλίσουν μια πρώτη δικτύωση. Το μέτωπο όμως, αν δεν είναι «κόλπο», αν δεν είναι επέκταση μηχανισμών, αν είναι να προχωρήσει, αν είναι να ευαισθητοποιήσει τη νεολαία, πρέπει να έχει τη δική του ταυτότητα, τη δική του συγκρότηση, τη δική του ηγεσία, τη δική του κουλτούρα. Να λειτουργήσει ως τόπος συνάντησης όχι μόνον πολιτικών σχημάτων, αλλά κοινωνικών οργανώσεων, συλλογικοτήτων, εντύπων, ιστοσελίδων, διανοούμενων, καλλιτεχνών, απλών συμμετοχών.

Το «από τα κάτω», η αυτοοργάνωση, η δημοκρατία – που δεν συνυπάρχουν αυτόματα και εύκολα με τα οργανωμένα σχήματα όπως έδειξε ανάγλυφα το κίνημα των πλατειών- είναι κεντρικά στοιχεία ενός Μετώπου. Οι στόχοι του, οι προτάσεις του, η συλλογική και πλατιά εκπροσώπησή του, η ίδια η λειτουργία και συγκρότησή του δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα της πιο πλατιάς δημοκρατικής διαδικασίας με την συμμετοχή όλων των μελών του πανελλαδικά.

Η. Πέντε πρωτοβουλίες μας

Πρώτο , απέναντι στις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου της ΕΕ το ΜΑΑ θα αναλάβει πρωτοβουλία για την ευρύτερη δυνατή συνάντηση αντίστασης στη νέα Δανειακή Σύμβαση. Στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στις πλατείες, στις σχολές. Για μια μεγάλη λαϊκή ενότητα βάσης στην οποία θέση έχει κάθε άνθρωπος του λαού που προσδοκά ένα καλύτερο αύριο. Η δύναμη του λαού σήμερα είναι τεράστια. Αυτό επιβεβαιώνει ο ξεσηκωμός των γειτονιών για τα χαράτσια που ήδη μετράει αποτελέσματα.

Δεύτερο, το ΜΑΑ πρώτα και κύρια θα στηρίξει κάθε πρωτοβουλία πολιτών για τη συγκρότηση ενός πανελλαδικού μετώπου, είτε με τη συγκέντρωση υπογραφών είτε με τη διοργάνωση εκδηλώσεων είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Πιστεύουμε ότι στις σημερινές συνθήκες, -με τις δεκάδες διαφορετικές εκδοχές διαφόρων μετώπων, που κάθε μια προέρχεται και από ένα σχήμα της Αριστεράς, σε βαθμό που κινδυνεύει η έννοια να γελοιοποιηθεί- αυτός είναι ο πιο ενδεδειγμένος, ο πιο αποτελεσματικός, ο πιο έντιμος, ο πιο δημοκρατικός τρόπος για να σπάσει το αδιέξοδο, για να προχωρήσει κάτι βαθύ, δημοκρατικό, ενωτικό και αποτελεσματικό.

Τρίτο, το ΜΑΑ, στα πλαίσια εντατικής πανελλαδικής καμπάνιας, θα διοργανώσει -ή θα συμμετάσχει σε συνδιοργανώσεις με άλλες συλλογικότητες που συμμερίζονται τις αντιλήψεις μας- πανελλαδικά συζητήσεις για το μέτωπο, με τέτοια σύνθεση των τραπεζιών που θα προϊδεάζουν για το εύρος και τη σύνθεσή του. Ήδη το ενωτικό μας κάλεσμα γίνεται ευπρόσδεκτο από το πιο διαφορετικό ακροατήριο.

Τέταρτο, το ΜΑΑ, μαζί με άλλα σχήματα που επίσης ενδιαφέρονται, θα προτείνουμε να βρεθούν πάλι στο ίδιο τραπέζι οι οργανώσεις της ιστορικής Αριστεράς προκειμένου αυτή τη φορά να συζητήσουμε με ειλικρίνεια τη δυνατότητα σε αυτές τις ιστορικές για τη χώρα στιγμές να παλέψουμε ως σύντροφοι. Να κάνουμε τις συζητήσεις αυτές στη βάση ότι κανείς -ούτε εμείς- δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει τις απόψεις του, αλλά η συζήτηση μπορεί να οδηγήσει σε ένα σημείο που να συνδέει με τον καλύτερο τρόπο το μεγάλο εύρος των συμμετεχόντων με ένα αιχμηρό και ριζοσπαστικό πρόγραμμα.

Πέμπτο, με βάση τις αντιλήψεις μας αυτές, η Πανελλαδική Συνάντηση του ΜΑΑ θα είναι ένα είδος προδρομικής μετωπικής συνάντησης. Θα κληθούν να πάρουν μέρος τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς. Πρόσωπα και συλλογικότητες που δεν έχουν σχέση μαζί μας, αλλά μιλούν και θέλουν το μέτωπο. Από πρωτοβουλίες διανοουμένων και καλλιτεχνών. Από έντυπα. Από ιστοσελίδες. Από διάφορες συλλογικότητες. Από κινήματα. Από την Αυτοδιοίκηση. Από την οικολογία. Από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Από λαϊκές συνελεύσεις. Θέλουμε να είναι μια συνάντηση με δημιουργικότητα, έμπνευση, φαντασία, όραμα, που προβλέπει, εμπεριέχει και εκφράζει ένα άλλο τοπίο ενότητας, έμπνευσης, εναλλακτικότητας και αλληλεγγύης, όχι για ένα απομακρυσμένο μέλλον, αλλά για αύριο. Πριν να είναι αργά πια.

ΜΙΚΡΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ DIE LINKE ΣΤΗ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ - ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

2011-11-28T01:12:00.001+02:00

Την Παρασκευή, 18.11.2011 μίλησε, δυστυχώςαποκλειστικά προφορικά και με την Ελλάδα στο επίκεντρο των αναφορών του, ο ‘ΟσκαρΛαφοντέν σε μια εξαιρετικά μαχητική ανοιχτή πολιτική συγκέντρωση 2.000 ανθρώπων,οργανωμένη από το DIE LINKE τουΚρατίδιου της Έσσης στην Πλατεία της (παλιάς) Όπερας – που βρίσκεται ακριβώς στοκέντρο του λεγόμενου «Τετράγωνου των Τραπεζών» με τους ουρανοξύστες της Deutsche Bank, της Kommerz Bank καιτων υπόλοιπων μεγάλων τραπεζών, καθώς και του Χρηματιστήριου της Φρανκφούρτης,αλλά και της ΕΚΤ: Εδώ χτυπά η καρδιά του καπιταλισμού στην Ευρώπη,από δω «επέστρεψε» στην Ελλάδα και ο Λουκάς Παπαδήμος.

Διαβάστε περισσότερα...

Ηατμόσφαιρα ήταν σουρεαλιστική, καθώς την ίδια ώρα στην Όπερα, σε απόσταση 20 μέτρωναπό τις τελευταίες σειρές των συγκεντρωμένων ανθρώπων, κατέφθαναν κάθε τόσολιμουζίνες, που αποβίβαζαν στην είσοδο της κυρίες με μακριές τουαλέτεςκαι γούνες και μαυροκοστουμάτους κυρίους, οι οποίοι ανέβαιναν τα σκαλιά συνοδευόμενοικάθε φορά από τα γιούχα του πλήθους: Ήταν το επίσημο δείπνο της «Ένωσης ΕυρωπαίωνΤραπεζιτών» με οικοδεσπότες τον Πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Μόντι και τον Πρόεδρο τηςDeutsche Bank Άκερμαν.Ένα μεγάλο πανώ στην είσοδο της Όπερας ανάγγελλε ως εξής το δείπνο: «Μια εκδήλωσηγια την τέχνη και την κουλτούρα». Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες είχαν απόλυτο δίκιο:Δεν υπάρχει υψηλότερη εκδήλωση τέχνης και κουλτούρας από το φαί. Κι όπως λέεικι ο Μπρεχτ στην Όπερα της Πεντάρας: «Πρώτα η μάσα / κι η ηθική μετά.

ΟΛαφοντέν στην ομιλία του συνδιαλεγόταν κατευθείαν με τους τραπεζίτες που περνούσαναπό την πασαρέλα απέναντι από τη μικρή σκηνή της συγκέντρωσης. Μίλησαν πριν απόαυτόν για το παιχνίδι που παίζεται με το χρέος με τις γερμανικές κυρίως τράπεζες,θυμίζοντας τόσο το ναζιστικό παρελθόν της Deutsche Bank ωςβασικού χρηματοδότη του προγράμματος επανεξοπλισμού τις Γερμανίας και των βασικώνμετόχων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν/αι οι μεγαλύτερες βιομηχανίες παραγωγήςόπλων για το ναζιστικό καθεστώς Κρούπ, Τίσεν κλπ και οι παραγωγοί του αέριου εξόντωσηςστα στρατόπεδα συγκέντρωσης Cyclon-B, όσο και το σημερινό της ρόλο, ως μέτοχου μέχρι και του πυρηνικού εργοστάσιου στη Φουκουσίμα: Ένας ηλικιωμένος πρώην παπάς, στέλεχος του κινήματος της ειρήνης,και ένας ανεξάρτητος αριστερός, ο οποίος εκλέγεται επί χρόνια Πρόεδρος τουΣυνδικάτου των Εκπαιδευτικών στην Έσση. Εμένα με είχαν καλέσει ως «Ελληνίδαδημοσιολόγο» να μιλήσω για την κατάσταση στην Ελλάδα - για πρώτη φορά στηζωή μου δημόσια στα γερμανικά… Η ομιλία θα δημοσιευτεί ολόκληρη στο περιοδικό της ATTAC Γερμανίας.

Ανάμεσαστις ομιλίες τραγούδησε μια γνωστή τραγουδίστρια πολιτικού ροκ, ενώ ένα εκπληκτικό αντρικόντουέτο ερμήνευσε μουσικά τους νούμερα από το σύγχρονο γερμανικό πολιτικό καμπαρέ.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

Αγαπητές φίλες καιφίλοι, σύντροφοι και συντρόφισσες!

Αποτελείτιμή για μένα η πρόσκληση σας να μιλήσω για την κατάσταση στην Ελλάδα σ΄ αυτήτη μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση του DIE LINKEεδώ στηΦρανκφούρτη.

Σας ευχαριστούμε γιατην αλληλεγγύη σας. Επειδή λέτε με γενναιότητα στο γερμανικό λαό την αλήθεια:Ότι δεν ευθύνεται συλλογικά ο ελληνικός λαός για την κρίση. Ότι η κρίση δεναγκάλιασε την Ελλάδα επειδή οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι, όπωςλέει η Bild, το Focus, η κ. Μέρκελ αλλάκαι ο κ. Παπανδρέου. Όπως δεν είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι οι εργαζόμενοιτης Ισλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών που επίσης πλήττονται. Διεφθαρμένοι είναιόσοι Έλληνες έπαιρναν μίζες απ’ τη SIEMENSή τιςπολυεθνικές των όπλων για την αγορά πανάκριβων ψηφιακών παροχών και άχρηστωνγια την Ελλάδα οπλικών συστημάτων. Διεφθαρμένοι είναι επίσης όσοι εδώ στηΓερμανία έδιναν αυτές τις μίζες.

Ευχαριστούμε το DieLinke γιατί απεκάλυψε στο γερμανικό λαό αυτό που ηΤρόικα κι η ελληνική Κυβέρνηση επιχειρούν να κρύψουν από τον ελληνικό λαό: Ότιούτε ένα ευρώ από τα 65 δις που η Ελλάδα έχει εκταμιεύσει μέχρι σήμερα από τηνπερυσινή δανειακή σύμβαση με την Τρόικα δενπήγε σε μισθούς και συντάξεις. Επέστρεψαν όλα στις τράπεζες για τόκους δάνειων, που το κεφάλαιο τους έχει πληρωθεί ωςκαι δέκα φορές. Ότι η κρίση στην Ελλάδα και στις χώρες που «μολύνονται» κιακολουθούν, άρα κι η ευθύνη γι΄ αυτή, είναι συστημική.

Αγαπητοίφίλοι και σύντροφοι,

Ηπατρίδα μου βρίσκεται σήμερα στην χειρότερη θέση από την εποχή της ναζιστικήςκατοχής και του εμφύλιου πόλεμου. Ένα ανίκανο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα,εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις νεοφιλελεύθερες επιταγές του ευρωπαϊκού και διεθνούςχρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ενίσχυσε με κάθε τρόπο την κερδοσκοπία και τονπαρασιτισμό. Ερήμωσε την κάποτε εξαγωγική ελληνική γεωργία. Αποδόμησε τη μικρή βιομηχανική βάση της χώρας.Απάλλαξε τους Έλληνες εφοπλιστές από οποιαδήποτε φορολογία. Ευνόησε ένα άναρχομοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, πλήρως εξαρτημένο από τους μεγάλους γερμανικούςκαι ευρωπαϊκούς tour-operators.Οδήγησε τη χώρα γυμνή, το λαό και τους εργαζόμενους απροστάτευτους στηδίνη της μεγάλης δομικής, οικονομικήςκαι κοινωνικής, καπιταλιστικής κρίσης. Υπό την ολέθρια ηγεσία του Παπανδρέου,διευκόλυνε την επίθεση των αγορών ενάντια στην Ελλάδα, τον πιο αδύνατο κρίκοστην Ευρωζώνη, και βοήθησε να ξεσπάσει ηθύελλα κερδοσκοπίας που τίναξε στα ύψη τα ελληνικά επιτόκια δανεισμού και τα CDSγια τοελληνικό χρέος. Έφερε στην Ελλάδα καιστην Ευρώπη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο συνηθισμένο ρόλο του: να εξασφαλίσει– αφήνοντας πίσω του ερείπια - ότι οι διεθνείς τράπεζες θα συνεχίσουν ναεισπράττουν τους τόκους τους.

Πέρυσιτην άνοιξη, στο μάτι του κυκλώνα της κερδοσκοπίας, ήταν πλέον φανερό ότι ηΕλλάδα θα μπορούσε να συνεχίσει να καλύπτει τις εσωτερικές της ανάγκες, αλλάόχι και να πληρώνει τόκους. Τι έκανε η ελληνική κυβέρνηση; Αντί να κηρύξειστάση πληρωμών, με στόχο την αναδιαπραγμάτευση για δραστική διαγραφή τουχιλιοπληρωμένου ελληνικού δημόσιου χρέους, αντί να δρομολογήσει μέτρα ανάπτυξης της οικονομίας προς όφελος τωνεργαζόμενων και της χώρας, κατέφυγε στην Τρόικα και αποδέχτηκε το ακραίανεοφιλελεύθερο Μνημόνιο με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Παρά την παταγώδηαποτυχία του Μνημόνιου του Μάιου 2010, φέτος τον Ιούλιο επιβλήθηκε στην Ελλάδααπό την Τρόικα το Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πρόγραμμα ισχύος μέχρι το 2015, μετο οποίο όχι μόνο συνεχίζονται σε ακόμα πιο ακραίες μορφές οι ίδιεςνεοφιλελεύθερες πολιτικές, αλλά επιπλέον οδηγεί στην καθολική λεηλασία τουελληνικού δημόσιου πλούτου με ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που ξεπουλάκυριολεκτικά τα πάντα εκτός από τους Εθνικούς Δρυμούς και την Ακρόπολη - ως προϋπόθεσηγια ένα ελάχιστο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που εντελώς πλασματικάεμφανίστηκε ως 21% και στη συνέχεια, εξίσου πλασματικά, δήθεν 50%...

Μετο Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο η χώρα απώλεσε την εθνική της ανεξαρτησία. Ηλαϊκή κυριαρχία εκμηδενίστηκε, ενώ το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται καθημερινά.Η οικονομία καταστρέφεταιπρογραμματισμένα. Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 14%.Ο ελληνικός λαός οδηγείται συστηματικά στην εξαθλίωση. Μέσα στα δυο αυτά χρόνιαη ανεργία από 7,5% έφτασε στο 18,4%, ενώ μέχρι το τέλους του έτους θα έχουμε περισσότερουςαπό 1.000.000 επίσημα καταγεγραμμένους και 21-22% επίσημη ανεργία. Τομεγαλύτερο όμως έγκλημα συντελείται σε βάρος της νεολαίας. Η ανεργία στιςηλικίες μεταξύ 15 και 24 ετών φτάνει το 43,3%: Πρόκειται όχι μόνο για μια«χαμένη γενιά», αλλά για πραγματική κοινωνική γενοκτονία.

Αυτήτη στιγμή στην Ελλάδα συντελείται ένα γιγάντιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής. Έχουμεμετατραπεί σε πειραματόζωα για δοκιμή πρωτόγνωρων μέτρων και εξαγωγήσυμπερασμάτων πριν αυτά επιβληθούν και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Μέσα σ’ ενάμιση χρόνο καταργήθηκε ολόκληρος ο 20^οςαιώνας στη σφαίρα των εργασιακών σχέσεων. Στις 27 Νοεμβρίου θα γίνουν, κατάπαράβαση του Συντάγματος, οι πρώτες 30.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Ο όρος«λιτότητα» είναι φτωχός για να εκφράσει την ελληνική πραγματικότητα. Οι μισθοίέχουν μέχρι στιγμής μειωθεί κατά 40% στο Δημόσιο και κατά 10% στον ιδιωτικότομέα. Αλλά η πρωτοφανής απαγόρευση σύναψης συλλογικών συμβάσεων μέχρι το 2015 οδηγεί κατά παράβαση του Συντάγματος και τωνΔιεθνών Συμβάσεων Εργασίας στο δραστικό περιορισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και στην ακύρωσητων υπαρχόντων συλλογικών συμβάσεων. Προχωρεί έτσι και η υλοποίηση του στόχουτης Τρόικα για κατάργηση του εθνικάκατώτερου μισθού, ώστε οι μισθοί να γίνουν «βαλκανικοί»: Να πέσουν στα 350-450 ευρώ για 8 ώρες δουλειάς, όταν οιτιμές στην Ελλάδα είναι τιμές Γερμανίας. Τα 400.000 μαγαζιά που έκλεισανδείχνουν τη ραγδαία αποδιάρθρωση των μεσαίων στρωμάτων. Οι αυτοκτονίες έχουνυπερδιπλασιαστεί. Το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα διαλύεται. Ήδη απ΄ τοφθινόπωρο το Υπουργείο Παιδείας κατάργησε 1000 σχολειά σε όλη τη χώρα, ενώ γιαπρώτη φορά στην ιστορία τους τα σχολεία άνοιξαν χωρίς βιβλία. Η διδασκαλία τηςγερμανικής γλώσσας καταργήθηκε. Τα νοσοκομεία, με αστρονομικές περικοπέςδαπανών και αύξηση εισαγωγών κατά 30%, καθώς μειώνεται η πρόσβαση των μεσαίωνστρωμάτων στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, λειτουργούν στα όρια των δυνατοτήτων τους.Πρόσφατα έκλεισαν τη μοναδική Καρδιοχειρουργική Κλινική Παίδων στο Εθνικό ΣύστημαΥγείας. Οι Γιατροί του Κόσμου, κι όχι μόνο αυτοί, ενημερώνουν ότι υπάρχει πλέονθέμα πείνας.

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Καταλαβαίνετε ίσωςτώρα καλύτερα γιατί ενώ η Τρόικα και η Ελληνική κυβέρνηση επιβάλουν ένα συνεχέςbarrage φόρων, που τους πληρώνουν οι ίδιοι πάνταάνθρωποι, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, σήμερα εισπράττονται συνολικάλιγότερα δημόσια έσοδα. Καταλαβαίνετε επίσης γιατί στην Ελλάδα αναπτύσσεται το κίνημα που έχειπάρει την ονομασία ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: Ξεκίνησε πέρυσι από τις Εθνικές Οδούς τηςχώρας, που η κυβέρνηση έχει παραδώσει σε εργολάβους που εισπράττουν ταακριβότερα διόδια της Ευρώπης. Συνεχίστηκε φέτος με τα εισιτήρια των δημόσιωνσυγκοινωνιακών μέσων, που αυξήθηκαν κατά 40%. Και συνεχίζεται αυτό τοφθινόπωρο, όταν κληθήκαμε να πληρώσουμε μέχρι το Δεκέμβρη 6 έκτακτους φόρους –που θεσμοθετήθηκαν ήδη και για τα επόμενα χρόνια, ανάμεσα τους κι ένας έκτακτοςφόρος στα ακίνητα, που η είσπραξη του συνδέθηκε με την απειλή διακοπής τηςηλεκτροδότησης των σπιτιών.

Απ΄την άνοιξη του 2010 χιλιάδες άνθρωποιβρίσκονται σχεδόν σε καθημερινές κινητοποιήσειςσε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ υπάρχει μια ακραία πολιτικοποίηση των διεκδικήσεων,καθώς Μνημόνιο και Μακροπρόθεσμο απαγορεύουν την εκπλήρωση και του πιοασήμαντου αιτήματος. Από τις 25 Μαίου μέχρι αρχές Ιουλίου φέτος η ΠλατείαΣυντάγματος στην Αθήνα είχε καταληφθεί από πολίτες, με τεράστιες συγκεντρώσειςκάθε Κυριακή και καθημερινή λειτουργία συζητήσεων και συνελεύσεων. Εκεί,μπροστά στη Βουλή, καταλήγουν οι πανεργατικές απεργίες του δημόσιου καιιδιωτικού τομέα. Εκεί κατέληξε και η διήμερη γενική πανεργατική απεργία στις19-20 Οκτώβρη φέτος, η τέταρτη διήμερη πανεργατική απεργία στην ιστορία τηςχώρας από το 1918, κατά την οποία στους δρόμους των ελληνικών πόλεων διαδήλωσανμισό εκατομμύριο άνθρωποι. Είναι φανερό ότι οι τόνοι χημικών αερίων της αστυνομίας που εισπνέουμε συνεχώς εδώ κι ενάμιση χρόνο στις διαδηλώσεις έχει φέρει μάλλον τοαντίθετο απ’ τα επιδιωκόμενα αποτέλεσμα. Κι είναι κυρίως η απελπισία και η οργήαυτό που ερμηνεύει ό,τι έγινε πριν λίγες μέρες στις παρελάσεις κατά την επέτειοτου ΟΧΙ της Ελλάδας στο αίτημα της Ιταλίας στις 28 Οκτωβρίου του 1940 να ανοίξει τα ελληνικάσύνορα στον ιταλικό στρατό. Σχεδόν σε κάθε πόλη, και τη μικρότερη ακόμα, τηςχώρας οι άνθρωποι κυνήγησαν τους επίσημους από την εξέδρα και τα σχολείαπαρέλασαν μπροστά από βετεράνους της αντιφασιστικής αντίστασης. ΣτηΘεσσαλονίκη, όπου ματαιώθηκε η προγραμματισμένη στρατιωτική παρέλαση καιαποχώρησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η παρέλαση των σχολείων έγινε μπροστά απόένα 5χρονο παιδάκι που είχε κάτσει στην καρέκλα του. Έτσι ο λαός μετέτρεψε τοιστορικό ΟΧΙ σε σύγχρονο ΟΧΙ στο Μνημόνιο, την τρόικα και τη νέα «Κατοχή», όπωςπολλοί χαρακτηρίζουν την ειδική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα εδώ κιενάμιση χρόνο.

Υπό την επήρεια αυτώντων γεγονότων έγινε η πρόταση για Δημοψήφισμα απ΄ τον Έλληνα Πρωθυπουργό, πουεπιχείρησε να ασκήσει στον ελληνικό λαό τον τελευταίο του εκβιασμό. Η αντίδρασητης Μέρκελ, του Σαρκοζί και του Όλι Ρενστην πρόταση για δημοψήφισμα έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι τίποτα δενφοβούνται περισσότερο οι ευρωπαϊκές ελίτ απ΄ την έκφραση της λαϊκής θέλησης - μεοποιοδήποτε τρόπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και οι άλλες δυνάμεις της ελληνικής Αριστεράςζητούν να εκφράσει με εκλογές ο ελληνικός λαός τη θέληση του. Παρά τιςδιαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ τους σχετικά με την Ευρωζώνη, υπάρχει ένακοινό έδαφος: «Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, οι τράπεζεςκαι το κεφάλαιο» και «Καμιά θυσία για το ευρώ.»

Ηνέα ελληνική κυβέρνηση με υπουργούς όλων των κομμάτων του Μνημόνιου - τουΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του ακροδεξιού,ξενοφοβικού και αντισημιτικού ΛΑΟΣ - έχει επικεφαλής ένα διεθνή Τραπεζίτη,σάρκα απ’ τη σάρκα της ελίτ τηςχρηματοπιστωτικής διεθνούς, μέχρι πρόσφατα κάτοικο Φρανκφούρτης, πρώην αντιπρόεδροτης ΕΚΤ. Στο παρελθόν έχει πει τη χαρακτηριστική φράση «Όχι δωρεάν γεύματα γιατους οφειλέτες». Αποστολή αυτής της κυβέρνησης είναι να εξασφαλίσει τηνυλοποίηση της απόφαση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ της 26^ης-27^ηςΟκτωβρίου: Με την εφαρμογή της απόφασηςτου αυτής ο ελληνικός λαός θα οδηγηθεί σε απόλυτη εξαθλίωση για 10 τουλάχιστονχρόνια, η δημόσια περιουσία της Ελλάδας θα λεηλατηθεί απ΄ τις Τράπεζες και τιςπολυεθνικές και η χώρα μας θα τα χάσει όλα - για το τίποτα! Για να φτάσειτο δημόσιο χρέος το 2020 στο 120% του ΑΕΠ, όσο δηλαδή ήταν όταν άρχιζε, ενάμισηχρόνο πριν, αυτή η περιπέτεια…

Ο πραγματικός στόχος όμωςείναι άλλος: Η εξαίρεση της Ελλάδας να γίνει ο κανόνας για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Το χρηματοπιστωτικόκεφάλαιο, η πιο ακραία και επιθετική δύναμη του σύγχρονου καπιταλισμού,διαμορφώνει ένα νέο τύπο συσσώρευσης του κεφαλαίου, που ξύνει και τον πάτο τουβαρελιού. Η πολυεπίπεδη συστημική κρίση δείχνει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο ότι οι οικονομίες τωναναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών έχουν εξαντλήσει πλέον την ικανότητά τους ναεπιβιώνουν χωρίς να συμπιέζουν απίστευτα το εισόδημα και τις συνθήκες ζωής καιεργασίας των πληθυσμών τους.

Όταν οι τραπεζίτεςάπλωναν πάνω από χώρες και λαούς το δίκτυ του χρέους, ήξεραν ότι αναγκαστικά οεπόμενος στόχος θα ήταν η δημοκρατία. Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέουςκατέγραφε ότι: «…και ονομάζεται τοπολίτευμα αυτό, επειδή δεν αποβλέπει στο συμφέρον των λίγων αλλά των πολλών,δημοκρατία…».Σήμερα η δημοκρατία εκμηδενίζεται γιατί πάνω απ’ το συμφέρον των πολλώνκυριαρχεί το συμφέρον των ελάχιστων. Της δικτατορίας των χρηματοπιστωτικώναγορών. Της δικτατορίας του κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαίο γιατί Βρυξέλλες,Βερολίνο, Παρίσι και Αθήνα αρρωσταίνουν με οποιαδήποτε σκέψη καταφυγής στηνέκφραση της λαϊκής θέλησης σήμερα στην Ελλάδα. Δε θέλουν να ρισκάρουν τίποτα.Οι στίχοι του Μπρεχτ, «δε θα ήταναπλούστερο για την κυβέρνηση/ ναδιαλύσει το λαό / και να εκλέξει έναν άλλο;», ταιριάζουν γάντι στηναντίληψη της τρόικα για τη δημοκρατία στις υπό επιτήρηση χώρες.

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

ΣτηνΕλλάδα παλεύουμε σήμερα για να έχουν οι σημερινοί νέοι άνθρωποι μέλλον.Παλεύουμε για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του λαού μας. Αγωνιζόμαστε γιανα πέσει και η νέα κυβέρνηση, για να σπάσουμε τα δεσμά των παλιών και νέωνΜνημονίων που επιχειρούν να μας δέσουν χειροπόδαρα βαθιά μέσα στο μέλλον, γιατην αποκατάσταση της ευρύτερης δυνατής δημοκρατικής νομιμότητας.

Δεθέλουμε άλλες δόσεις και νέα δάνεια, δε θέλουμε σωτήρες, δε θέλουμε να μαςσώσουν με το ζόρι άλλοι.

Δεθέλουμε να μας σώσουν οι εκπρόσωποι των τραπεζών από τους τραπεζίτες.

Θέλουμενα σωθούμε μόνοι μας, στηριγμένοι μόνο στους αγώνες μας και στους αγώνες καιτην αλληλεγγύη των εργαζόμενων και των λαών της Ευρώπης. Στους δικούς σαςαγώνες, στην δική σας αλληλεγγύη.

Στηχώρα μας μέσα στους ανθρώπους και στις δυνάμεις της Αριστεράς κερδίζει σήμεραόλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα της δημιουργίας ενός μεγάλου μετώπουπολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που θα ανατρέψουν τη σημερινήκατάσταση. Απορρίπτουμε τη συμφωνία της26^ης Οκτωβρίου και παλεύουμε για στάση πληρωμών, για έλεγχο καιδραστική διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους. Χρειαζόμαστε κρατικές καικοινωνικοποιημένες τις δημόσιες τράπεζες και τις επιχειρήσεις στρατηγικήςσημασίας, ώστε να υπάρξουν προϋποθέσεις μέσα από τη σημερινή αποδόμηση ναδρομολογηθεί μια άλλου τύπου ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, φιλική στοπεριβάλλον και στον εργαζόμενο άνθρωπο και σύμφωνη με τα χαρακτηριστικά και τιςδυνατότητες της Ελλάδας, αξιοποιώντας όσα διεθνή στηρίγματα μπορούν να υπάρξουνστην Ευρώπη και στον κόσμο.

Αγαπητέςφίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι!

Κοιτάξτεμας καλά σήμερα, γιατί αυτό είναι το μέλλον που ετοιμάζουν για όλους.

Ηκαμπάνα δεν χτυπάει μόνο για τους Έλληνες.

Χτυπάειγια όλους.

Αςπαλέψουμε μαζί για ένα ριζικά διαφορετικό, ειρηνικό κι απελευθερωτικό για τουςεργαζόμενους ανθρώπους και για όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμουμέλλον!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

2011-11-11T01:28:00.001+02:00

ΑΚΕΠ – Δελτίο τύπου

Το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ και τακαθεστωτικά κόμματα της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης ΝΔ, ΛΑΟΣκλπ.,προσωποποιούν και εκπροσωπούν πολιτικά τα συμφέροντα της μεγαλοαστικής τάξηςγενικά, και τμήματά της –το καθένα από αυτά- ειδικά. Προσωποποιούν καιεκπροσωπούν τα συμφέροντα των 2000 -περίπου- ελληνικών οικογενειών που ελέγχουντο 80% του πλούτου της χώρας. Προσωποποιούν και εκπροσωπούν «το διαβόητο έγκλημα» τηςδυστυχίας, της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης ενός ολόκληρου λαού.
Διαβάστε περισσότερα...

Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι το προϊόν τουεκβιασμού των κεντρικών ευρωπαϊκών δυνάμεων προς την μεγαλοαστική τάξη και τακόμματα που την υπηρετούν, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ κλπ. Είναι το προϊόν του συγκυριακούσυμβιβασμού μεγάλων τμημάτων της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας με τις κυρίαρχεςπολιτικές και οικονομικές δυνάμεις της ζώνης του ευρώ. Έρχεται να επικυρώσειτελεσίδικα και να εφαρμόσει απαρέγκλιτα την επαίσχυντη δανειακή συμφωνία της 26^ης-27^ηςΟκτωβρίου και να ολοκληρώσει την ολέθρια, για τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα,πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Η Ελλάδακαι ο λαός έχουν καταστεί πλέον, με τον πιο σκαιό και βάρβαρο τρόπο,αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν το τοκοφόροχρηματικό κεφάλαιο στην Ευρώπη και την Ελλάδα.

Τα δημοσιονομικάπροβλήματα του ελληνικού κράτους, δημόσιο χρέος κλπ., νομοτελειακό αποτέλεσμα τηςοργανικής κρίσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στην Ελλάδα και τον κόσμο,είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν και ναεπιλυθούν από τους οποιουσδήποτε οικονομετρικούς και τεχνοκρατικούς σχεδιασμούςτης πολιτικής εξουσίας. Το καθεστώς ματαιοπονεί. Η κυβέρνηση Παπαδήμου θ’αποτύχει οικτρά.

Στησημερινή συγκυρία, το ενεργητικόυποκείμενο της ταξικής ελληνικής κοινωνίας, η αστική τάξη, δενεκπροσωπείται συνολικά από τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, ενώ, το παθητικό υποκείμενο της ταξικήςελληνικής κοινωνίας, οι μισθοσυντήρητοι και τα λαϊκά στρώματα, στην πλειοψηφία τους,δεν εκφράζονται πλέον από τους παραδοσιακούς πολιτικούς χώρους.

Στον ΑστικόΣυνασπισμό Εξουσίας, η ηγεμονική-διευθυντικήδιάταξη έχει ανατραπεί καθοριστικά. Οπότε, ιδρύεται με βεβαιότητα πολιτικό κενό στην εκπροσώπησηπλειοψηφικών τμημάτων του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, και δημιουργούνται οιπροϋποθέσεις να εμφανιστούν νέα πολιτικά υποκείμενα, κόμματα, κινήματα, μεδυνατότητα ν’ ανατρέψουν τη σημερινή πολιτική κατάσταση.

Οιπολιτικές δυνάμεις του προοδευτικού και του ριζοσπαστικού χώρου (άτομα,κόμματα, συλλογικότητες) οφείλουν (χρή) να συνδράμουν, άμεσα, τώρα, με τηνπαρουσία τους, τις απόψεις τους, τις προτάσεις τους, στη διαμόρφωση ενός υπερκομματικού ταξικού πόλου, ενός μετώπου ενωτικής καιενιαίας δράσης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού, που θα έχει τηνικανότητα ν’ αναιρέσει το δικομματισμό και να υπερασπίσει πρακτικά, με όρουςκινήματος, τα λαϊκά συμφέροντα -και μέσα στο κοινοβούλιο και έξω απ’ αυτό.

Όπωςοι κοινωνικές ομάδες ισχύος που συγκρότησαν την Φιλική Εταιρεία συνέπραξαν στηναπελευθέρωση από τον Οθωμανό κατακτητή -αν και είχαν διαφορετικές αντιλήψειςγια την πολιτειακή μορφή του απελευθερωμένου νέου ελληνικού κράτους… όπως οικοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που συγκρότησαν το ΕΑΜ συνέπραξαν στονεθνικοαπελευθερωτικό αγώνα -αν και είχαν διαφορετικές αντιλήψεις για τηνπολιτειακή και κοινωνική μορφή του καθεστώτος της μεταπολεμικής Ελλάδας… όπως ηεξέγερση του Πολυτεχνείου συσπείρωσε, σε πλειοψηφικό μέτωπο κατά της Χούντας,ετερόκλητα κοινωνικά και πολιτικά τμήματα του πληθυσμού… έτσι και σήμερα, ησύμπραξη σ’ ένα ενιαίο πολιτικό μέτωποτων δυνάμεων της κοινωνικής Αριστεράς με ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού πουπλήττονται από την κρίση -ανεξάρτητααπό την μέχρι σήμερα πολιτική ή ιδεολογική τους ταυτότητα, ανεξάρτητα δηλαδήαπό το αν ανήκαν ή ανήκουν στον πολιτικό χώρο της Δεξιάς, του Κέντρου, τηςΑριστεράς ή είναι ανένταχτοι- αποτελεί την αναγκαία συνθήκη γιααποτελεσματική αντιμετώπιση της καταστροφής που μας απειλεί, την αναγκαίασυνθήκη για ένα καλύτερο παρόν κι ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Τέλος, όσοιπαρουσιάζονται με το προσωπείο του «πούρου επαναστάτη-μαρξιστή» και θεωρούν τηνπαραπάνω θέση οπορτουνιστική, ας ανατρέξουν στο κείμενο του Λένιν «Η καταστροφή που μας απειλεί», κι αςβγάλουν τα συμπεράσματά τους…

Τα ελπιδοφόραμηνύματα, για το «νέο» που γεννιέται μέσα στα σπλάχνα της σημερινής κοινωνίας, αρχίζουνν’ αποκτούν μορφή και σχήμα. Ας αναλογιστούμε το φωτεινό παράδειγμα του κινήματος των πλατειών, εκείνων δηλαδήπου ονομάστηκαν «Αγανακτισμένοι».Στο κίνημα αυτό, μάλλον, παρά τις ελλείψεις και τις μικρές του αβελτηρίες -σανκι αυτήν της δήθεν «άμεσης δημοκρατίας» κλπ.- αντανακλάται με τον πιο καθαρότρόπο η τρέχουσα κατάσταση ανάπτυξης μιας συλλογικής βούλησης, αφού αποτέλεσε,αναμφισβήτητα, μια πολυάριθμη τεράστια ένωση, διαδεδομένη σε τεράστια έκταση σεόλη τη χώρα, όπου εκπροσωπήθηκαν όλες οι αποχρώσεις των ιδιαίτερων απόψεων πουυπάρχουν μέσα στον πληθυσμό.

Εδώ, η συλλογική βούληση εμφανίστηκε μεδιαφορετικές απόψεις ενωμένες κάτω από τη σκέπη ενός προγράμματος αντίστοιχηςακαθοριστίας, που ενώθηκαν αν και ετερόκλητες, όχι βέβαια λόγω της ανύπαρκτηςενιαίας συγκρότησης, αλλά λόγω της ενστικτώδους διαίσθησης του απλού γεγονότοςότι η κοινή προσπάθεια των «Αγανακτισμένων» για την επίτευξη των κοινών σκοπών (τηνανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων ΠΑΣΟΚ/τρόικας), τους ανύψωσε σε μια μεγάληπολιτική δύναμη της χώρας.

Σε αυτέςτις κολοσσιαίες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων λαού, όπως και σε αυτές της 28^ηςΟκτωβρίου, δε μπορεί παρά να βλέπουμε μια τεράστια ποσότητα υπόκρυφηςκοινωνικής δύναμης, η οποία μόλις έχει αρχίσει ν’ αναπτύσσεται, αργά αλλάσταθερά, σε πραγματική πολιτική δύναμη. Οικοινωνικές δυνάμεις που μετείχαν στο κίνημα των πλατειών, κάτω από την πίεσητων οικονομικών και πολιτικών γεγονότων της χώρας, ενδεχομένως θ’ αναζητήσουνσύντομα την ευθυκρισιακή οργανωτική και πολιτική τους έκφραση, και, σίγουρα,αποτελούν την πρώτη ύλη, από την οποία θα σχηματιστεί το μέλλον του ελληνικούεργατικού και λαϊκού κινήματος και, μαζί μ’ αυτό, το μέλλον της ελληνικήςκοινωνίας γενικά.

"Αλλ' ήλιος, αλλ'αόρατος αιθέρας κοσμοφόρος,
από το μαύρο σύγνεφο κι από τη μαύρη πίσσα,
ο στύλος φανερώνεται, με κάτου μαζωμένα
τα παλληκάρια τα καλά, μ' απάνου τη σημαία"

(Διονύσιος Σολωμός, «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» Γ’ σχεδίασμα)

ΑΚΕΠ – Γραφείο τύπου

Μίκα Στάθη

Αθήνα, 10-11-2011

«Κυβέρνηση δεξιάς, ακροδεξιάς και νεοδεξιάς»

2011-11-11T01:22:00.001+02:00

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

«Ο αγώνας για ανατροπή συνεχίζεται και με την κυβέρνηση Παπαδήμου»

«Είναι ευνόητο ότι ένα μέρος της κοινωνίας, μέσα στην κατάσταση απελπισίας που βιώνει, να θέλει απεγνωσμένα να ανακαλύψει την ελπίδα μέσα από την οποιαδήποτε μεταβολή συμβαίνει, πολύ περισσότερο όταν αυτή αφορά στη θέση του πρωθυπουργού. Κι όταν μάλιστα αυτή η ελπίδα τρέφεται με άφθονο λίπασμα από μέσα μαζικής ενημέρωσης, επαγγελματίες στην εξαπάτηση και τη χειραγώγηση του λαού, ακριβώς τα ίδια που ζητούσαν από τον λαό να πιστέψει στον Παπανδρέου, στο Μνημόνιο, στη Συμφωνία του Ιουλίου, στη Συμφωνία του Οκτωβρίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Είναι όμως υποχρεωτικό για το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής να διατυπώσει με ειλικρίνεια τις σκέψεις του για την μεταβολή αυτή και για την ανάγκη ανατροπής της πορείας προς την πλήρη καταστροφή της χώρας και της οικονομίας μας.

Πρώτο: Η ίδια η ληξιαρχική πράξη της γέννησης της νέας κυβέρνησης, δηλαδή, η έγκριση της Συμφωνίας της Συνόδου Κορυφής του Οκτώβρη και της Δανειακής Σύμβασης που θα τη συνοδέψει, καθορίζουν ασφυκτικά τα όρια κίνησης της. Που σημαίνει: Μόνιμη εγκατάσταση της τρόικα στην Ελλάδα. Κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας. Συνέχιση, και επιδείνωση με τους όρους του νέου δανείου, των φορολογικών και μισθολογικών πολιτικών που οδηγούν τον κόσμο στην πείνα. Μεγαλύτερο πάγωμα και αποδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας.

Δεύτερο: Ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος δεν προέρχεται από το σάπιο πολιτικό σύστημα, είναι «καθαρός» από τη διαφθορά του και την αναξιοπιστίας του, «τεχνοκράτης», αποδεκτός ως συνομιλητής στην Ευρώπη. Προέρχεται όμως από το χώρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αντιπρόεδρός της μέχρι πριν λίγο καιρό, που τροφοδότησε και συγκάλυψε τον παρασιτισμό, την ασυδοσία, την πολιτική καζίνο των ιδιωτικών ευρωπαϊκών τραπεζών, οι οποίες αποτελούν την αιτία και την εστία της κρίσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι ακόμα ο νέος πρωθυπουργός είναι από τους «σκληρούς» ευρωτραπεζίτες, αντιτασσόμενος δημοσίως σε οποιαδήποτε περικοπή του ελληνικού χρέους για να μη κινδυνεύσει το ευρώ και η ευρωζώνη, με την χαρακτηριστική και χλευαστική για τον λαό έκφραση «όχι δωρεάν γεύματα στους οφειλέτες».

Τρίτο: Η ίδια η συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης μέχρι να κυρωθεί η δανειακή σύμβαση αποτελεί πράξη υποτέλειας στη Μέρκελ και τον Σαρκοζί που την επέβαλαν για να μη δώσουν στον ελληνικό λαό το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα να αποφανθεί ο ίδιος με δημοψήφισμα ή με εκλογές για αυτήν, προκειμένου να προστατευθεί το κλονιζόμενο ευρώ.

Τέταρτο: Η κυβέρνηση αυτή κρίνεται και από την πολιτική της στήριξη. Είναι μια συμμαχία της δεξιάς (ΝΔ), της ακροδεξιάς (ΛΑΟΣ) και της νεοδεξιάς (ΠΑΣΟΚ). Με ένα ιδιαίτερο και επικίνδυνο χαρακτηριστικό μάλιστα. Την για πρώτη φορά μετά την πτώση της χούντας Παπαδόπουλου συμμετοχή – ή στήριξη – σε κυβερνητικό σχήμα από ανοιχτά ξενοφοβικές, εθνικιστικές, φιλοδικτατορικές δυνάμεις. Η απουσία κάθε δημοκρατικού ανακλαστικού από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ σε σχέση με την υπονόμευση του κοινοβουλευτισμού εντείνει τις ανησυχίες για τους κινδύνους εκτροπής. Κανείς δεν περίμενε ότι στο τέλος του βίου του το ΠΑΣΟΚ θα ανοίξει την εξώπορτα στην ακροδεξιά.

Πέμπτο: Η ανάδειξη μέσα από τις γνωστές θλιβερές διαδικασίες παρασκηνίου ενός ευρωπαίου τραπεζίτη στην πρωθυπουργία της Ελλάδας σε συνδυασμό με την αναμενόμενη πρωθυπουργοποίηση του πρώην επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μάριο Μόντι στην Ιταλία, και στις δύο περιπτώσεις χωρίς εκλογές, αναδεικνύει ενδεχομένως μια ανησυχητική τάση. Πλάι στους μηχανισμούς υπαγόρευσης τύπου τρόικα και τις μεθόδους αυταρχισμού, το ευρωπαϊκό τραπεζικό κεφάλαιο, οι επενδυτικές αγορές και οι οργανισμοί τους μέσα στις συνθήκες της οξύτατης κρίσης τους εποφθαλμιούν την άμεση παρουσία τους, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς μεσολάβηση, στις ηγεσίες των χωρών με προβλήματα χρέους, προκειμένου να τις ελέγχουν πλήρως.

Έκτο: Η κατάσταση θα επιδεινώνεται μέρα τη μέρα. Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν τους αγώνες τους για την ανατροπή της πολιτικής της διάλυσης που έχει δεσμευθεί να ακολουθήσει και η νέα κυβέρνηση. Καλεί τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς, επιτέλους, να αποσπασθούν από την αδράνειά τους και τις μικρές λογικές, να συντονισθούμε για τη δημιουργία ενός μεγάλου λαϊκού Μετώπου, που μπορεί να δώσει μια βάσιμη και βιώσιμη ελπίδα στην κοινωνία, αντί αυτή να περιπαίζεται από τα συνεχή κόλπα και τις ταχυδακτυλουργίες του συστήματος.»

Αθήνα 10.11.2011

2011-11-08T14:32:00.000+02:00

Από την εκδήλωση του Μετώπου Α-Α στο rue de Marseille, 5-11-2011

2011-11-07T23:20:00.000+02:00

Διαβάστε περισσότερα...

«Δεν θέλουμε την έκτη δόση σας. Κρατείστε την για τον εαυτό σας». «Δεν είμαστε πρεζόνι των χρηματαγορών»

2011-11-07T01:24:00.001+02:00

Δελτίο Τύπου του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Από τη σημερινή ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου σε συγκέντρωση στο Αιγάλεω:

«Αυτές τις ώρες παρακολουθούμε με πικρία το αξιολύπητο πολιτικό σύστημα της χώρας να χορεύει στη μουσική από το γερμανικό ακορντεόν της Μέρκελ: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κόμματα της Βουλής, τηλεπαρουσιαστές. Να κάνουμε στα γρήγορα κυβέρνηση ευρύτερης στήριξης , ώστε έτσι να πάρουμε τη «δόση» μας, δόση πραγματικής εξάρτησης.

Πάντα ο πιστωτής αποφεύγει με κάθε τρόπο να παραχωρήσει νέο δάνειο στον αναξιόχρεο οφειλέτη. Αυτή τη φορά με πρωτοφανή παραλογισμό ο δανειστής πιέζει ασφυκτικά τον χρεώστη, η Ευρωζώνη την Ελλάδα, να πάρει νέο δάνειο – αυτό που αποφασίσθηκε τον Οκτώβριο από τη Σύνοδο Κορυφής. Αν δεν το κάνει, αν δεν θέλει να δανεισθεί κι άλλο τον απειλεί με τιμωρία, να μη του δώσει την έκτη δόση από προηγούμενο δάνειο.

Διαβάστε περισσότερα...

Σε όλη αυτή την κωμικοτραγική κατάσταση ένας είναι ο στόχος: Να επιβληθεί ως τετελεσμένο στον ελληνικό λαό το νέο δάνειο του Οκτώβρη με τους όρους παράδοσης που το συνοδεύουν. Να μη τοποθετηθεί ο λαός ούτε με τις παλλαϊκές κινητοποιήσεις του, που τους τρομοκράτησαν, ούτε με το δημοψήφισμα, που ακόμη τους τρομοκρατεί, ούτε με εκλογές, που θα τους τρομοκρατήσουν. Γιατί το «όχι» του ελληνικού λαού θα μεταφερθεί σε όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης απειλώντας την ίδια την ύπαρξη της Ευρωζώνης.

«Δεν θέλουμε την έκτη δόση σας. Κρατείστε την για τον εαυτό σας». Αυτή πρέπει να είναι η απάντηση του λαού στην ηγεσία της Ευρωζώνης.

Με την άρνησή της να πάρει τη «δόση» της η Ελλάδα μπορεί να κόψει τον γόρδιο δεσμό. Να σπάσει τον φαύλο κύκλο του ενός χρέους μετά το άλλο. Να σταματήσει να είναι πρεζόνι των χρηματαγορών. Να κάνει το μεγάλο βήμα προς την παύση πληρωμών στους τοκογλύφους, που θα απαλλάξει τον προϋπολογισμό από την θανατηφόρο αιμορραγία των τοκοχρεολυσίων, θα βάλει την οικονομία πάλι σε κίνηση και θα βάλει τελεία στη σημερινή παύση πληρωμών προς τους εργαζόμενους, από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι την Ελευθεροτυπία».

Αθήνα 6.11.2011

ΝΑΙ! Είμαστε αμαρτωλοί!

2011-11-04T01:05:00.000+02:00

«Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους-αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τησφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενουεθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο τουλαού είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι’ αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής ησύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιάβουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωσητου δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δενυπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.»(Μαρξ, ΚΕΦ. τόμ. I,σελ.779, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»)

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για τις τελευταίες εξελίξεις

2011-11-03T22:54:00.003+02:00

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ώρες εκφράζουν την επιτάχυνση του φαινομένου της αποδόμησης του παλιού πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Η εξέλιξη αυτή αφορά αφενός στις εγγενείς αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος και της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής όχι μόνο στην Ελλάδα μα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και παγκόσμια αλλά πάνω απ’ όλα αφορά στην επίμονη και μαχητική στάση ανυπακοής και αντίστασης της ελληνικής κοινωνίας στην συντριπτική της πλειοψηφία τη τελευταία διετία της κλιμάκωσης της κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων και της τρόικας.

Ωστόσο η μάχη και η αντιπαράθεση του λαού με το πολιτικό σύστημα, τους δανειστές και την τρόικα δεν έχει τελειώσει και το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί. Η πιθανότητα «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» με μη εκλεγμένη κυβέρνηση που θα επικυρώσει την νέα, καταστροφική για τον λαό, δανειακή σύμβαση, είναι απαράδεκτη και πρέπει να αποτραπεί σαν μια κλιμάκωση της αντιδημοκρατικής πορείας και μεθόδευσης όλου του τελευταίου διαστήματος.
Διαβάστε περισσότερα...

Ο στόχος του εργατικού κινήματος και γενικότερα του λαού που μέχρι σήμερα σημάδεψε με την παρέμβασή του τις εξελίξεις πρέπει να είναι κλιμάκωση των κινητοποιήσεων απαιτώντας ακόμη πιο αποφασιστικά την άμεση πτώση της κυβέρνησης. Δημοψήφισμα ή εκλογές εδώ και τώρα.

Η στάση της αριστεράς σ’ αυτές τις στιγμές θα είναι καθοριστική και η ευθύνη μεγάλη. Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής επαναλαμβάνει ακόμη μια φορά την έκκληση για μετωπική συστράτευση των δυνάμεων της αριστεράς στο πεδίο της κοινωνικής δράσης μα και της πολιτικής έκφρασης.

Αθήνα 3 Νοέμβρη 2011

H Αριστερά μπορεί. Συζήτηση για ενα αριστερό, ριζοσπαστικό μέτωπο

2011-11-03T22:49:00.001+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Αριστερά Μπορεί!

Ανοιχτή συζήτηση

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, 6.30 μ.μ., στην ΑΣΟΕΕ, Αίθουσα Αντωνιάδη.

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι , ο λαός έχουν ήδη μιλήσει. Έχουν καταλήξει ποιοι ευθύνονται για την κρίση.

Έχουν απορρίψει τα Μνημόνια, τους νόμους τους, την τρόικα, τους τοποτηρητές των Βρυξελλών, την κυβέρνηση της βάρβαρης λιτότητας, της εξυπηρέτησης των τοκογλύφων δανειστών, των ισχυρών του χρήματος.

Έχουν αποστρέψει το πρόσωπό τους από το χρεοκοπημένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα των κομμάτων που κυβερνούν δεκαετίες.

Η εναλλακτική λύση υπάρχει.

Διαβάστε περισσότερα...

Στη λαϊκή ενότητα και αλληλεγγύη.

Στη συμμαχία των πολιτικών δυνάμεων που τάσσονται υπέρ της στάσης πληρωμών προς τους τοκογλύφους δανειστές, της διαγραφής του χρέους, της ρήξης με την Ευρωζώνη, της εθνικοποίησης των τραπεζών, της δημοκρατικής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας με βάση τα συμφέροντα της λαϊκής πλειοψηφίας.

Για δουλειά, ψωμί, ελευθερία, δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία.

Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η αναζήτηση δρόμων που οδηγούν σε ένα αριστερό μέτωπο ανατροπής της πολιτικής κατάστασης υπέρ των εργαζομένων.

Σ' αυτό το πνεύμα, οι επιτροπές του Κεντρικού Τομέα του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής διοργανώνουν συζήτηση “Για ένα Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο”.

Εισηγούνται: Αλέκος Αλαβάνος, Γιώργος Ρούσης, Σπύρος Σακελλαρόπουλος, Δέσποινα Σπανού.

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, 6.30 μ.μ., στην ΑΣΟΕΕ, Αίθουσα Αντωνιάδη.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΑΛΑΒΑΝΟΥ - ΝΤΑΛΑΡΑ (BBC2 - "Newsnight")

2011-11-02T14:04:00.002+02:00

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Μεταμεσονύκτια σύγκρουση εκτός ελληνικού εδάφους έγινε τα ξημερώματα μεταξύ του Προέδρου του ΙΙF (International Institute of Finance) και εκπροσώπου των τραπεζών στις διαπραγματεύσεις για τα ελληνικά ομόλογα Charles Dalara και του Αλέκου Αλαβάνου από το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Συμμετείχαν και οι δύο σε συζήτηση για τις τελευταίες εξελίξεις για το ελληνικό χρέος στη νυκτερινή πολιτική εκπομπή του BBC2 "Newsnight".

Η παρέμβαση του Ch. Dalara στη βάση ότι η απόφαση της ηγεσίας της Ευρωζώνης είναι μια θυσία των τραπεζών και άλλων επενδυτικών ιδρυμάτων υπέρ του ελληνικού λαού, είναι πολύ πιο φιλική προς την Ελλάδα από το προηγούμενο πρόγραμμα και ότι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου δεν πρέπει να δημιουργήσει αστάθεια στις διεθνείς αγορές με το δημοψήφισμα. Ο Α. Αλαβάνος είπε προς τους βρετανούς τηλεθεατές ότι "πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι η Μέρκελ, ο Παπανδρέου είναι αχυράνθρωπος", ότι "ζούμε την αρχή του τέλους της εποχής όπου η Ελλάδα υποβαθμίσθηκε από ανεξάρτητη χώρα σε μεταμοντέρνα αποικία επί ευρωπαϊκού εδάφους", ότι "η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης οδηγεί σε επιδείνωση μιας ήδη παγωμένης οικονομίας και μιας διαλυμένης κοινωνίας και πρέπει να ανατραπεί". Εντύπωση έκανε η τελευταία ερώτηση του παρουσιαστή του "Newsnight" προς τον Α. Αλαβάνο "αν επίκειται στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα" στην οποία αυτός απάντησε ότι "ο "νέος παράγοντας είναι η εμφάνιση του ελληνικού λαού ως πολιτικού υποκειμένου που απελευθερώνει τις πολιτικές εξελίξεις και, ελπίζω, θα αποκαταστήσει και μια δημοκρατία σε βάθος στην Ελλάδα".

Αθήνα, 2/11/2011

Δήλωση Αλ.Αλαβάνου: ''Δημοψήφισμα ή εκλογές; Ο λαός θα σηκώσει κάθε γάντι''

2011-11-01T21:40:00.002+02:00

ΜέτωποΑλληλεγγύης και Ανατροπής

Δήλωση τουΑλέκου Αλαβάνου

«Δημοψήφισμα;Εκλογές; Ο λαός θα σηκώσει κάθε γάντι»

«Κάθε προσφυγήστον λαό, μπορεί να ενισχύσει το εξεγερσιακό κίνημα των απεργιών και τωνπλατειών»

«Πρώτο: Το Μέτωπο Αλληλεγγύηςκαι Ανατροπής χαιρετίζει τις παλλαϊκές αντιδράσεις στην πολιτική της τρόικα καιτης κυβέρνησης από το ένα εκατομμύριο στους δρόμους μέχρι την έκφρασηοργής στη Θεσσαλονίκη, μια συμβολική συνάντηση ανάμεσα στην ιστορία πουγράφτηκε πριν από επτά δεκαετίες για την εθνική κυριαρχία με αυτήν που γράφεταισήμερα.

Μέσα σταπλαίσια της επέκτασης των εργατικών κινητοποιήσεων από τη Ρώμη και τη Μαδρίτημέχρι τη Νέα Υόρκη, ο λαός της χώρας που έχει δεχθεί τη μεγαλύτερη πίεση απότην κρίση της Ευρωζώνης, ο ελληνικός λαός, ενεργοποιείται πια ως ενεργόςπολιτικός παράγοντας αρνούμενος να παραμείνει στην μοιρολατρία και την παθητικήαποδοχή.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από τηναπελευθέρωση πολιτικών εξελίξεων είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω εκλογώνείτε αλλιώς.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεύτερο: Η κυβέρνησηυποταγής του Γ. Παπανδρέου βρίσκεται σε πανικό, κάτω από την συνεχή επιδείνωσητης κατάστασης, τη δίκαιη λαϊκή οργή, την πλήρη απομόνωσή της από την κοινωνία,τη σήψη του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, το βάρος των ευθυνών, όχι μόνο πολιτικών,που αργά ή γρήγορα θα κληθεί να πληρώσει.

Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, μετάαπό τις παλινωδίες αν θα εγκριθεί η απόφαση του Συμβουλίου Κορυφής από 150 ή180 βουλευτές, λειτουργεί με το σύνδρομο του πνιγμένου, φαντάζεται ότι σωσίβιότης είναι το δημοψήφισμα. Ελπίζει ότι η άρνηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης,αλλά και άλλων πολιτικών δυνάμεων ακόμα και στον αριστερό χώρο, να έρθουν σεευθεία και έντιμη σύγκρουση με την ευρωζώνη, θα δημιουργήσει δυνατότητες γιαεπιτυχία της.

Κάνει μεγάλολάθος. Υποτιμά τον ελληνικό λαό. Ο λαός ήδη έχει ξεπεράσει το κατεστημένοπολιτικό σκηνικό, βρίσκεται πιο μπροστά. Επειδή αργά ή γρήγορα θα τοαντιληφθούν, το δημοψήφισμα μπορεί να ξεπεραστεί πλήρως από τα γεγονότα ή καιμε κάποιο πρόσχημα να εγκαταλειφθεί εντελώς.

Ο αγώνας για την κατάρρευση τηςκυβέρνησης και της κυριαρχίας της τρόικα μαζί με την στήριξη μιας συγκροτημένηςριζοσπαστικής λύσης, συνεχίζει να αποτελεί άμεσο καθήκον που δεν χωράει ούτεώρα αναβολής. Ο λαός δεν θα «περιμένει στο ακουστικό του», δεν θα μπει σεκατάσταση αναμονής για το δημοψήφισμα, θα δυναμώσει τη δική του φωνή, θαγίνει πιο αποφασιστικός, πιο αποτελεσματικός, πιο σκληρός.

Τρίτο : Το λαϊκόκίνημα θα σηκώσει το γάντι. Οι απαγορευμένες λέξεις «δημοψήφισμα», ή«εκλογές», τις οποίες το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής χρησιμοποίησε από τηστιγμή της ίδρυσής του, εντάσσονται πια στο πολιτικό λεξιλόγιο.

Και το «δημοψήφισμα», που θέλειτο ΠΑΣΟΚ και οι «εκλογές», που επιδιώκει η ΝΔ αντιμετωπίζονται από το σύστημαως «κόλπα». Για την αριστερά πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ευκαιρίες συνάντησηςκαι οργάνωσης της πάλης του λαού που θα ενισχύσει την εξεγερσιακή του πορείαμέσα στις πλατείες και τις απεργίες. Με την προϋπόθεση ότι θα δείξειεμπιστοσύνη στην κοινωνία, θα λειτουργήσει με έμπνευση, αυτοπεποίθηση, ενότητακαι πνεύμα ρήξης.

Η έκφραση τηςβούλησης του ελληνικού λαού με οποιαδήποτε μορφή για την ευρωπαϊκή συμφωνία,που ένα από τα βασικά της στοιχεία είναι οι ρυθμίσεις για το ελληνικό χρέος,καθίσταται πλέον ένα από τα κεντρικά στοιχεία των ευρωπαϊκών και παγκοσμίωνεξελίξεων, της πορείας των χρηματιστηρίων, των στρατηγικών σχεδιασμών, της πορείας των εργατικών κινημάτων σε άλλες χώρες. Από εδώμπορεί να ξεκινήσει ένας άνεμος ελπίδας που να σαρώσει όλες τις χώρες τηςΕυρώπης. Ο «αδύναμος κρίκος» για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό μπορεί να γίνει ο«δυνατός κρίκος» για το εργατικό κίνημα.

Σε μια φάση πολύ πιο άγριαςκαπιταλιστικής επίθεσης απ΄ ότι πριν σχεδόν μια δεκαετία, το ελληνικό «όχι»- είτε με εκλογές είτε με δημοψήφισμα - θα έχει ακόμα πιο βαθιές επιπτώσεις απότη μεγάλη νίκη του γαλλικού λαού στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα. Γι’αυτό και ο ομόθυμος φόβος όλου του ευρωπαϊκού κατεστημένου που θεωρεί τηνπροσφυγή στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού ως κουτί της Πανδώρας για τα σχέδιατους.

Τέταρτο: Βρισκόμαστεπια μπροστά σε μια μάχη με στρατηγική σημασία. Η παράλληλη ενεργοποίηση για το«όχι» στην απόφαση της Συνόδου Κορυφής είτε μέσω εκλογών είτε μέσωδημοψηφίσματος ανοίγει νέες μεγάλες δυνατότητες. Να διαμορφωθεί ηηγεμονική παρουσία ενός αντικαπιταλιστικού «όχι», σε μια ευρύτατη αρνητική ψήφογια την τρόικα. Να γίνει μια συνάντηση δυνάμεων της αριστεράς σε μια σαφή καιτολμηρή βάση: Παύση Πληρωμών – Σύγκρουση με την Ευρωζώνη - Δημόσιες Τράπεζες. Νααξιοποιηθούν κοινές μαζικές πολιτικές επιτροπές βάσης σε όλες τις γειτονιές καιτους εργασιακούς χώρους – στο πρότυπο των γαλλικών επιτροπών του Όχι στοΕυρωσύνταγμα - ως το πρόπλασμα του Μετώπου, ενός ΕΑΜ της εποχής μας.

Καλούμε τιςδυνάμεις της ιστορικής αριστεράς, τις νέες συλλογικότητες, τα κινήματα σε ένααισιόδοξο και ελπιδοφόρο κοινό αγώνα. Για μια μεγάλη λαϊκή νίκη που μπορεί ναπροβάλλει στον ορίζοντα.

Αθήνα 1.11.11

Αριστερά και Προέδρος Δημοκρατίας, Άρθρα 40 και 42 του Συντάγματος

2011-11-01T01:59:00.000+02:00

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Θεωρούμε σημαντικό οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς και οι αποχωρήσαντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να στηρίξουν την πρόταση, που ήδη διατύπωσε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να κάνει χρήση της μόνης ουσιαστικής αρμοδιότητας, χωρίς τη συναίνεση της κυβέρνησης, που του δίνει το Σύνταγμα με το άρθρο 42 παρ.1, να επαναπέμψει ψηφισμένο νόμο στη Βουλή, πράγμα που θα είχε εξαιρετική πολιτική σημασία και θα εξέφραζε την αντίθεση στη νομοθεσία της τρόικα.

Δυστυχώς η σημερινή πρόσκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να εφαρμόσει το άρθρο 40 παρ.1 για έκτακτη σύγκληση της Βουλής προκαλεί απορία και στερείται νοήματος, γιατί η Βουλή είναι «εν συγκλήσει» από τον περασμένο Οκτώβριο. Η έκτακτη σύγκληση της Βουλής έχει νόημα μόνο όταν η Βουλή δεν βρίσκεται σε ολομέλεια.

Σε μια κρίσιμη στιγμή που ο λαός ζητά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πάρει θέση, το να ζητούνται πράγματα που δεν έχουν ούτε βάση ούτε νόημα, και ήδη γίνονται, εντείνει τη γενική σύγχυση που υπάρχει.

28η Οκτωβρίου: Οχι στη νέα κατοχή

2011-10-30T00:39:00.000+03:00

ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

28 0ΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

Χιλιάδες πολιτών έδωσαν στις παρελάσεις του ΟΧΙ, το σύγχρονο νόημα. Νόημα αγώνα για μια νέα Ελλάδα, των εργαζομένων, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, σπάζοντας τις αλυσίδες του χρεόυς, της Τρόικα, του ΔΝΤ και της προχθεσινής επαίσχυντης συμφωνίας-προδοσίας παράδοσης της χώρας. Σαρώθηκαν απολιθωμενες, άψυχες τελετουργίες δεκαετιών. Ο λαός είναι στο προσκήνιο, περήφανος, αγέρωχος, εικονοκλάστης, με δημιουργικότητα, θέληση και φαντασία.

Διαβάστε περισσότερα...
Η Θεσσαλονίκη έδωσε τον τόνο με χιλιάδες διαδηλωτές να κατακλύζουν το χώρο της παρέλασης, αγκαλιάζοντας τα αγήματα, που παρέλασαν μαζί με το λαό. Η Θεσσαλονίκη της Φεντερασιόν και του Μπεναρόγια, των απεργιών του ’36, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ, της ΕΔΑ και του Λαμπράκη μαζί με το Ηράκλειο, την Πάτρα, την Αθήνα, τα Τρίκαλα, τη Βέροια, τη Ρόδο, την Κέρκυρα, τον Πύργο, τη Λάρισα, τη Φλώρινα … στέλνουν αχτίδες ελπίδας.
Η εξευτελιστική εικόνα της χώρας μας, εξαιτίας της κυβέρνησης των τραπεζιτών και των αγορών, μιας κυβέρνησης συνεργου και υπηρέτη της ΕΕ και του ΣΕΒ, άλλαξε για μια ακόμη φορά χάρη στο λαό της. Ο λαός της Ελλάδας στέλνει μήνυμα αγώνα και ελπίδας στους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.
Μια τρομαγμένη και κακόφωνη ορχήστρα: τα συγκυβερνώντα κόμματα ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΔΗΣΥ ( Ντ.Μπακογιάννη ) ένωσαν τη φωνή τους με την κυβέρνηση αποδοκιμάζοντας τη λαϊκή οργή. Αν υπήρχαν αμφιβολίες για το ρόλο αυτών των κομμάτων, σήμερα έπεσε και το τελευταίο φύλλο συκής.
Τα καθεστωτικά ΜΜΕ και οι συστημικοί πολιτικοί αποκαλούν «επεισόδια» τις λαϊκές διαδηλώσεις. Επεισόδια είναι οι αναίσχυντες, προκλητικές παρουσίες των στελεχών της κυβέρνησης και του συστήματος μπροστά στους πολίτες της πατρίδας μας! Η θέση τους είναι στα βάθρα των φόρουμ των ελληνικών και ξένων τραπεζών˙ εκεί θα εισπράξουν το χειροκρότημα των συνεργών τους στο έγκλημα κατά της Ελλάδας!
Θα συνεχίσουμε μέχρι να φύγουν κυβέρνηση-Τρόικα-ΔΝΤ. Θα συνεχίσουμε για τη νέα Ελλάδα που ονειρευόμαστε και μας αξίζει.
28/10/2011

Η Ελληνική σημαία στα μαύρα

2011-10-30T00:37:00.001+03:00

Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε η παρουσία του ΄Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής στις 28 Οκωβρίου στο Σύνταγμα. Όχι μόνο με τη μαχητικότητά του, αλλά και με τη "γαλανόλευκη που πενθεί", μια ελληνική σημαία με μαύρο και άσπρο χρώμα και ανάλογα πανό. Αξίζει αυτή η συμβολική πρωτοβουλία να συνοδεύει όλες τις παρουσίες του Μετώπου όσο η λαϊκή κι εθνική κυριαρχία εξευτελίζεται από την τρόικα και την κυβέρνηση των ανδρεικέλων. Κι ας ελπίσουμε σύντομα ότι η ελληνική σημαία θα μπορεί να αναρτάται πάλι δίπλα στις σημαίες των ευρωπαϊκών λαών, σηματοδοτώντας έτσι μια μεγάλη νίκη για όλο τον κόσμο της εργασίας στην Ευρώπη.

Το Μέτωπο Α-Α συμμετέχει μαζικά και δυναμικά στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του λαού στην Αθήνα

2011-10-29T01:58:00.009+03:00

Το Μέτωπο Α-Α πρωτοστατεί στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στα Τρίκαλα

2011-10-29T01:30:00.013+03:00

Βλέπε βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_profilepage&v=OrNdjnQHNxM

http://www.youtube.com/watch?feature=player_profilepage&v=याय्र्त्यिज्र्क्ग