Η Γερμανία έχει ενοποιηθεί και επικυριαρχεί στην ΕΕ και στη ζώνη του ευρώ. Η Κίνα, από ηγέτιδα δύναμη των κινημάτων του «Τρίτου Κόσμου», είναι πλέον μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και αποτελεί ανερχόμενο πόλο στις παγκόσμιες σχέσεις, κλπ.
Σήμερα, ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης για ανακατανομή των οικονομικο-πολιτικών σφαιρών επιρροής, που συντελείται υπό τη δεσποτεία της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, έχει περάσει από τον πόλεμο επιτοκίων στον πόλεμο νομισματικών ισοτιμιών, ενώ, ο εμπορικός πόλεμος σοβεί και διαμορφώνει συνθήκες θερμοπολεμικών πολιτικών και στρατιωτικών συγκρούσεων σε αρκετές περιοχές του πλανήτη.
Όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στο Ιράν, στη Συρία, στο Μεσανατολικό, στην Ουκρανία, στη Βενεζουέλα, στις χώρες του Μαγρέμπ κλπ., τον τελευταίο καιρό, αποτελούν σοβαρή ένδειξη ενάσκησης πολιτικής δυνάμεως από ιμπεριαλιστικά κέντρα για ανακατανομή ζωνών επιρροής -που αφορούν άμεσα και την Ελλάδα, αφού εμπλέκεται, πέραν των άλλων, στον καθορισμό των ΑΟΖ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, κλπ.
Η Ελλάδα, μέλος της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ, χώρα-κράτος «ευρωπαϊκό - μεσογειακό - βαλκανικό», βρίσκεται γεωστρατηγικά και οικονομικο-πολιτικά στο επίκεντρο του πολύμορφου ανταγωνισμού των μητροπολιτικών κέντρων δύναμης, βρίσκεται στο επίκεντρο του λεγόμενου «Ανατολικού ζητήματος», βρίσκεται σε μια από τις θερμότερες ζώνες επιρροής και ενάσκησης πολιτικής δυνάμεως του πλανήτη, επειδή βρίσκεται στον άξονα των προσβάσεων των κεντρικών ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας προς την Ανατολική Μεσόγειο, την Ευρασία και τις χώρες του Ινδικού και του Κάτω Ειρηνικού, όπου μετατοπίζεται το κέντρο βάρους της παγκόσμιας πολιτικής.
Η ιδιομορφία της δομικής πολιτικο-οικονομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, που τον καθιστά επίκεντρο του ανταγωνισμού των μητροπολιτικών κέντρων δύναμης από τη μιά, και η πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική ανεπάρκεια των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού από την άλλη, επικαθορίζουν και διαμορφώνουν τις σκληρές κι εφιαλτικές συνθήκες της σημερινής συγκυρίας.
Σήμερα, ο πλούσιος σε αγωνιστικές παραδόσεις ταξικά διαρθρωμένος λαός της μνημονιακής Ελλάδας διανύει μια από τις πιο εφιαλτικές περιόδους της ιστορίας του.
Οι τοκογλύφοι δανειστές του
κράτους -εγχώριοι και ξένοι, οι κερδοσκόποι που ονομάζονται «αγορές», οι
κάτοχοι του συσσωρευμένου χρηματικού κεφάλαιου και οι πολιτικοί τους
εκπρόσωποι, οδηγούν με βεβαιότητα, την Ελλάδα και το λαό της, στον
εξανδραποδισμό και στον όλεθρο.
Η εθνική ανεξαρτησία έχει φαλκιδευτεί! Η λαϊκή κυριαρχία έχει φαλκιδευτεί! Η δημόσια περιουσία και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας παζαρεύονται και εκποιούνται αντί πινακίου φακής! Οι θεσμικές και οι οικονομικές κατακτήσεις των μισθοσυντήρητων και του λαού έχουν αναιρεθεί!
Επιπρόσθετα, η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από την Τουρκία, με την ανοχή άσπονδων «φίλων» και «συμμάχων» –ιδίως της Γερμανίας, πολλαπλασιάζει τις αβεβαιότητες και τον προβληματισμό για την ορθότητα των στρατηγικών επιλογών και των κατευθύνσεων της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
Ο κυρίαρχος λαός πρέπει οπωσδήποτε να υψώσει το ανάστημά του. Πρέπει οπωσδήποτε να μετατραπεί από παθητικό σε ενεργητικό πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή σε πολιτικό κίνημα που θα απαιτήσει και θα επιβάλει:
Α) Παύση πληρωμών του εξωτερικού δημόσιου χρέους στους τοκογλύφους δανειστές (...)
Β) «Σεισάχθεια», δηλαδή τη διαγραφή χρεών όλων των νοικοκυριών και όλων των επιχειρήσεων προς το τραπεζικό σύστημα και το Δημόσιο (...)
Γ) Έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μέσων ανταλλαγής (...)
Δ) Η δημόσια περιουσία να παραχωρηθεί και να αξιοποιηθεί παραγωγικά από τα ασφαλιστικά ταμεία (...)
Στη σημερινή, λοιπόν, ζοφερή μνημονιακή και κατεξοχήν ανελεύθερη πραγματικότητα, που σίγουρα οδηγεί σε καταστροφή τον λαό και τη χώρα, οι πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός αντιμνημονιακού, δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού κινήματος, αποτελούν πολιτική και ιστορική ανάγκη, έτσι ώστε να καλυφθεί με όρους μαζικού κινήματος το πολιτικό κενό εκπροσώπησης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού στους θεσμούς έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.
Print 
PDF
