Οι Μεγάλες Δυνάμεις, ο Νεοσυντηρητισμός και οι λαοί

του Μανώλη Γρηγοριάδη

Η ιστορική περίοδος που διανύει η ανθρωπότητα χαρακτηρίζεται από γεγονότα που αφορούν στο εδαφικό και οικονομικό ξαναμοίρασμα του κόσμου και στις απόπειρες διαμόρφωσης ενός νέου διεθνούς συστήματος συλλογικής ασφάλειας, υπό την αδήριτη δεσποτεία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της συντελούμενης ανατροπής στους οικονομικούς όρους και στην τεχνική των μέσων της καπιταλιστικής παραγωγής.

 

Επιτελείται από τις «Μεγάλες Δυνάμεις», από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα δύναμης, ανακατανομή σφαιρών επιρροής με ψυχρά και θερμά πολιτικά μέσα (πόλεμος νομισματικών ισοτιμιών και επιτοκίων, εμπορικός πόλεμος, περιφερειακές στρατιωτικές συγκρούσεις βλ. «ουκρανικό», «μεσανατολικό» κλπ. κλπ.).

 

Οι χώρες-πόλοι του συστήματος (υπαρκτοί ή δυνητικοί) διαγκωνίζονται για την κατάληψη ευνοϊκότερης θέσης στον μεταξύ τους οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό ανταγωνισμό, φροντίζοντας -προς το παρόν και κατά το δυνατόν- να εξασφαλίζουν την συναίνεση ή ανοχή των –ευρισκόμενων πάντως σε κατάσταση «επιβραδύνουσας καθηγεμόνευσης»- Η.Π.Α.

Χώρες μικρότερης οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, ανάλογα με την θέση τους στον παγκόσμιο καταμερισμό, τις γεωστρατηγικές τους ιδιαιτερότητες κλπ., τείνουν να ομαδοποιούνται σε περιφερειακά υποσυστήματα γύρω από κάποιον ή κάποιους πόλους, διαπραγματευόμενες ή εξαναγκαζόμενες για την ένταξή τους αυτή.

- Η de facto ανισχυροποίηση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου,

- η υποβάθμιση διεθνών και υπερεθνικών οργανισμών όπως αυτοί διαμορφώθηκαν κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και μεταψυχροπολεμικά καθώς και η σταδιακή υποκατάστασή τους από άλλα διεθνή fora,

- η απροσχημάτιστη εφαρμογή των δογμάτων του πραγματισμού-ωφελιμισμού στις σχέσεις μεταξύ των κρατών αλλά και μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού στο εσωτερικό των χωρών,

επιφέρουν αναπόφευκτα περιορισμό έως και αναίρεση των κυριαρχικών δικαιωμάτων εθνών, λαών και κυβερνήσεων, εγκυμονώντας σοβαρούς κινδύνους ιδιαίτερα για χώρες που βρίσκονται σε κομβικά από στρατηγική άποψη σημεία του πλανήτη και κατά συνέπεια βρίσκονται στο στόχαστρο πολλών ισχυρών (βλ. πχ «Ελλάδα των μνημονίων» κλπ).

 

Το «του κρείττονος συμφέρον» και η προσπάθεια έμπρακτης επιβολής του από τις εθνικοκρατικές συγκροτήσεις των κυρίαρχων τάξεων -τόσο στις αναμεταξύ τους σχέσεις στο «εξωτερικό», όσο και επί των υποτελών τάξεων στο «εσωτερικό»- καθίστανται, εμφανώς ή συγκεκαλυμμένα, αυταξία του Νεοσυντηρητισμού.

 

Στην ενατενιστική αναγωγή του οράματος, της επιθυμίας και της ανάγκης των λαών, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, για ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία, σμιλεύτηκαν, από την ιντελιγκέντσια των κυρίαρχων κύκλων ισχυρών οικονομικά δυνάμεων(πχ της Ευρωζώνης), συγχρονικά, συνεκδοχικά και μεταμοντέρνα συστήματα όρων και συμβόλων, στα οποία επιδαψίλευσαν χαρακτηριστικά «φιλοσοφικής λίθου» ευμάρειας, σταθερότητας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ., επικαλύπτοντας μετωνυμικά τις νεοσυντηρητικές οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές ιδιότητές τους.

 

Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκπρόσωποι του Νεοσυντηρητισμού:

 

- Μετονόμασαν και παρουσίασαν την αποστέρηση βαθμών ελευθερίας από έθνη, λαούς και κυβερνήσεις -ενίοτε με την άσκηση ωμής οικονομικής ή και στρατιωτικής βίας- ως τη μοναδική, δήθεν, εναλλακτική εκδοχή επιβίωσης στο σημερινό άναρχο, ηθικά αδιάφορο και ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον (μια εφιαλτική υπενθύμιση του θουκυδίδειου «δίκαια από της ίσης ανάγκης κρίνεται»).

 

- Μετονόμασαν και παρουσίασαν τις διακρατικές συμφωνίες των ηγετικών τάξεων ισχυρών εθνών και ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων, όπως αυτές αποτυπώνονται στις κατά το δοκούν αποφάσεις διεθνών οργανισμών (OHE, G7, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, ΠΟΕ, ΕΕ, Ευρωζώνη κλπ.), ως αποφάσεις, δήθεν, απρόσωπων υπερεθνικών ορθολογικών και τεχνοκρατικών κύκλων μιας «παγκοσμιοποιημένης» (βλ. κοσμοπολίτικης) οικονομίας… αποφάσεις, μάλιστα, τις οποίες τα Κράτη-έθνη και οι λαοί οφείλουν να ακολουθούν «τυφλά» προς όφελος, δήθεν, της ανταγωνιστικότητας, της προόδου και της ειρήνης.

 

- Μετονόμασαν και παρουσίασαν το φαουστικό «Δίκαιο της Ισχύος» (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής) ως «Δίκαιο της Ανάπτυξης» -μιας επίπλαστης όμως και φαινομενικής ανάπτυξης που καθαγιάζει, ηθικοποιεί και εξωραΐζει την χρησιμοθηρία, την κοινωνική ανισότητα και την κοινωνική αδικία, με άλλοθι την αναγκαιότητα που απορρέει, δήθεν, από τις νέες οικονομικές μορφές και τις νέες τεχνοδομές.

 

Τα ιδεολογήματα και τα προγράμματα νεοσυντηρητικών κομμάτων επιχειρούν να διαμορφώσουν μία εικονική πραγματικότητα: τη λαϊκιστική ψευδαίσθηση ότι τα ετερογενή και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα του οικονομικο-κοινωνικά και ταξικά διαρθρωμένου λαού ταυτίζονται.

 

Η «οικονομική μεγέθυνση» -που στηρίζεται στην υπερεκμετάλλευση των δυνάμεων της εργασίας και στην βίαιη απόσυρση κοινωνικών κατακτήσεων- παρουσιάζεται ως «ανάπτυξη»ρεαλιστική, δίκαιη και ηθική, ως «Λυδία λίθος» και πανάκεια για την αντιμετώπιση κάθε οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού προβλήματος. Η δε εντεινόμενη προσοδοθηρία της οικονομικής ολιγαρχίας και ο ιδιωφελής, αντιαναπτυξιακός, αντιπαραγωγικός υπερπλουτισμός της, παρουσιάζονται ως επιτεύγματα εκσυγχρονισμού και προοδευτικότητας.

 

Ιστορικές λειτουργίες της κοινωνίας, όπως λαϊκοί, πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες, επιδιώκεται να υπαχθούν θεσμικά στη δικαιοδοσία του Κράτους και της εκάστοτε Κυβέρνησης που, έτσι, προβάλλουν «βοναπαρτικά» και κατά το «νόμο του κατέχοντος» ως δήθεν εγγυητές ενός «συμβιβασμού των διεστώτων»… ως αμύντορες της «ισορροπίας» και της «αρμονικής συνύπαρξης» ανάμεσα σε αντιθετικά -κοινωνικά και ιδεολογικά- ταυτοτικά δίπολα, είτε αυτά είναι υπαρκτά και πραγματικά είτε κατασκευασμένα, διχαστικά και μανιχαϊστικά.

 

Προωθούνται ως πρότυπα για τους θεσμούς και την κοινωνία, αφενός μοντέλα «ντετερμινιστικά» (όπως η μηχανιστική πολιτειοκρατία, ο «μεταεθνικός συνταγματικός πατριωτισμός», ο θετικιστικός «νομικός δικαιωματισμός», η τεχνοκρατία κλπ.), αφετέρου αντιλήψεις βουλησιαρχικές (όπως ο αυταρχισμός, ο πεφωτισμένος ιδιωτικός και κρατικός δεσποτισμός, η απολυταρχία, η θεοκρατία κλπ).

 

Έτσι, τα έως τώρα με αγώνες κατακτημένα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα υποβαθμίζονται και παρακμάζουν, η έστω περιορισμένη συμμετοχή στα κοινά ευτελίζεται σε μια επίφαση αντιπροσώπευσης και κοινοβουλευτισμού, εμφανίζονται «σωτηριολογικού» χαρακτήρα πολιτικές προσωπικότητες, και το «ο σώζων εαυτόν…» γίνεται μοναδικός οδηγός πολιτικής και κοινωνικής επιβίωσης.

 

Έτσι, η λογική της κοπαδοποίησης και του «είτε-είτε», η οπαδική εχθροπάθεια κλπ., κυριαρχούν ιδεολογικά, αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα, παθητικοποιούν και εθίζουν τους πληθυσμούς σε στερεοτυπικά σχήματα, στον φανατισμό και την ημιμάθεια, εδραιώνοντας εντέλει το «διαίρει και βασίλευε».

 

Στις ταξικά διαρθρωμένες κοινωνίες των χωρών σε Δύση και Ανατολή, σε καθεμιά από τις χώρες ξεχωριστά, υπάρχουν πάντα δύο αντιθετικές επιθυμίες, δύο αντιθετικές θελήσεις, που «η καθεμιά έχει το δικαίωμα να πραγματώσει την ουσία της, και το πράττει αναιρώντας το εξίσου σημαντικό δικαίωμα της άλλης». Δεν είναι δύσκολο να ονομάσουμε ποιες από αυτές τις επιθυμίες έχουν σήμερα πρακτικά πραγματωθεί και ποιες έχουν πρακτικά αναιρεθεί…

                       

Η επιθυμία των λαών να καταργηθεί η εκμετάλλευση έθνους από έθνος, και των υπό εκμετάλλευση τάξεων να καταργηθεί οριστικά η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, προϋποθέτει πράγματι την ανάγκη για ειρήνη, ασφάλεια με ελευθερία, οικονομική ανάπτυξη χωρίς δυστυχία και καταπίεση, πολιτισμική ευημερία. Όμως, είναι ουτοπικό και επιζήμιο να υποστηρίζεται -από οποιουσδήποτε- ότι υπάρχει η δυνατότητα να καταργηθεί -με τον οποιονδήποτε τρόπο- η εκμετάλλευση μεταξύ εθνών-κρατών πριν ακόμα καταργηθεί η εκμετάλλευση στο εσωτερικό των εθνών.

Κατεξοχήν παράδειγμα φετιχοποιημένου ιδεολογικού φορέα τέτοιων ουτοπικών, επιζήμιων και δογματικών αντιλήψεων αποτελεί το θεσμοθετημένο με τις αρχές του ευρωπαϊκού νεοσυντηρητισμού «ευρώ» (…)

 

Είναι καταφανής πλέον η ανάγκη, εν μέσω κοσμοϊστορικών αλλαγών, να υπάρξουν και να αναδειχθούν στο διεθνές προσκήνιο νέες πολιτικές και κινήματα που να εκφράζουν τις αγωνίες, τους πόθους και τα οράματα των λαών και να επιλύουν τα σοβαρά προβλήματα της ανθρωπότητας.

 

Οι λαοί, που προς το παρόν έχουν οδηγηθεί -με ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- σε παθητική παρακολούθηση των εξελίξεων, στην μοιρολατρική αποδοχή των πολιτισμικών προτύπων, στον πεσιμιστικό κυνισμό, στον μηδενιστικό αναχωρητισμό, στην αυτολογοκρισία και την ηττοπάθεια… αυτοί οι ίδιοι θα οργανώσουν τις πολιτικές που αρμόζουν στις ιστορικές συνθήκες και θα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων τα ανιστόρητα νεοσυντηρητικά σοφίσματα περί «τέλους της ιστορίας», «παγκοσμιοποίησης» κλπ., και, μαζί μ’ αυτά, τις κατάδηλα αποτυχημένες πολιτικές του φιλελευθερισμού, της μικτής οικονομίας και του κρατισμού.

 

Σε μια τέτοια ιστορική περίοδο, ο συντονισμός των εργατικών και ριζοσπαστικών κινημάτων, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την αποτελεσματική διεξαγωγή του αγώνα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ενάντια σε κάθε αρχή, εξουσία, κοινωνικο-οικονομική δύναμη ή δομή που αντιπροσωπεύει και διαιωνίζει την φτώχεια, την δυστυχία και την καταπίεση -σε καθεμία χώρα ξεχωριστά.

Το δι-εθνιστικό καθήκον της επαναστατικής διανόησης της κάθε ξεχωριστής χώρας, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, είναι να οργανώσει τις υποκειμενικές προϋποθέσεις, πρώτα και κύρια, της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, σε ξεχωριστό πολιτικό κόμμα -το επαναλαμβάνουμε- στην κάθε ξεχωριστή χώρα.

 

Γράφει ο Μαρξ: «Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως υπάρχει και έκτη δύναμη, η οποία σε δεδομένες στιγμές διακηρύσσει την υπεροχή της σε σχέση με τις πέντε αποκαλούμενες "Μεγάλες Δυνάμεις” και τις αναγκάζει να τρέμουν, και τις πέντε. Η δύναμη αυτή είναι η επανάσταση... Ένα νεύμα χρειάζεται μονάχα κι η έκτη αυτή και μεγαλύτερη δύναμη θα βγει στο προσκήνιο, ντυμένη την αστραφτερή της πανοπλία, κρατώντας στο χέρι το σπαθί της, όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Ολύμπιου...»(New York Daily Tribune, 2/2/1854)

 

Η αναμενόμενη δράση των λαών σε μια προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική και δι-εθνιστική κατεύθυνση, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική και ικανή διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση.

Μανώλης Γρηγοριάδης,

μέλος της ΕΓ του ΑΚΕΠ

Οι Μεγάλες Δυνάμεις σε Δύση-Ανατολή ξαναμοιράζουν τον κόσμο

Σήμερα, η Σοβιετική Ένωση και το σύμφωνο της Βαρσοβίας δεν υπάρχουν πια. Η ηγέτιδα δύναμη του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, έχουν αποστερηθεί, σχετικά και απόλυτα, πάνω από το 50% της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης που διέθεταν στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Γερμανία έχει ενοποιηθεί και επικυριαρχεί στην ΕΕ και στη ζώνη του ευρώ. Η Κίνα, από ηγέτιδα δύναμη των κινημάτων του «Τρίτου Κόσμου», είναι πλέον μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και αποτελεί ανερχόμενο πόλο στις παγκόσμιες σχέσεις, κλπ.

Σήμερα, ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης για ανακατανομή των οικονομικο-πολιτικών σφαιρών επιρροής, που συντελείται υπό τη δεσποτεία της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, έχει περάσει από τον πόλεμο επιτοκίων στον πόλεμο νομισματικών ισοτιμιών, ενώ, ο εμπορικός πόλεμος σοβεί και διαμορφώνει συνθήκες θερμοπολεμικών πολιτικών και στρατιωτικών συγκρούσεων σε αρκετές περιοχές του πλανήτη.

Όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στο Ιράν, στη Συρία, στο Μεσανατολικό, στην Ουκρανία, στη Βενεζουέλα, στις χώρες του Μαγρέμπ κλπ., τον τελευταίο καιρό, αποτελούν σοβαρή ένδειξη ενάσκησης πολιτικής δυνάμεως από ιμπεριαλιστικά κέντρα για ανακατανομή ζωνών επιρροής -που αφορούν άμεσα και την Ελλάδα, αφού εμπλέκεται, πέραν των άλλων, στον καθορισμό των ΑΟΖ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, κλπ.

Η Ελλάδα, μέλος της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ, χώρα-κράτος «ευρωπαϊκό - μεσογειακό - βαλκανικό», βρίσκεται γεωστρατηγικά και οικονομικο-πολιτικά στο επίκεντρο του πολύμορφου ανταγωνισμού των μητροπολιτικών κέντρων δύναμης, βρίσκεται στο επίκεντρο του λεγόμενου «Ανατολικού ζητήματος», βρίσκεται σε μια από τις θερμότερες ζώνες επιρροής και ενάσκησης πολιτικής δυνάμεως του πλανήτη, επειδή βρίσκεται στον άξονα των προσβάσεων των κεντρικών ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας προς την Ανατολική Μεσόγειο, την Ευρασία και τις χώρες του Ινδικού και του Κάτω Ειρηνικού, όπου μετατοπίζεται το κέντρο βάρους της παγκόσμιας πολιτικής.

Η ιδιομορφία της δομικής πολιτικο-οικονομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, που τον καθιστά επίκεντρο του ανταγωνισμού των μητροπολιτικών κέντρων δύναμης από τη μιά, και η πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική ανεπάρκεια των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού από την άλλη, επικαθορίζουν και διαμορφώνουν τις σκληρές κι εφιαλτικές συνθήκες της σημερινής συγκυρίας.

Σήμερα, ο πλούσιος σε αγωνιστικές παραδόσεις ταξικά διαρθρωμένος λαός της μνημονιακής Ελλάδας διανύει μια από τις πιο εφιαλτικές περιόδους της ιστορίας του.

Οι τοκογλύφοι δανειστές του κράτους -εγχώριοι και ξένοι, οι κερδοσκόποι που ονομάζονται «αγορές», οι κάτοχοι του συσσωρευμένου χρηματικού κεφάλαιου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, οδηγούν με βεβαιότητα, την Ελλάδα και το λαό της, στον εξανδραποδισμό και στον όλεθρο.

Η εθνική ανεξαρτησία έχει φαλκιδευτεί!  Η λαϊκή κυριαρχία έχει φαλκιδευτεί!  Η δημόσια περιουσία και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας παζαρεύονται και εκποιούνται αντί πινακίου φακής! Οι θεσμικές και οι οικονομικές κατακτήσεις των μισθοσυντήρητων και του λαού έχουν αναιρεθεί!

Επιπρόσθετα, η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από την Τουρκία, με την ανοχή άσπονδων «φίλων» και «συμμάχων» –ιδίως της Γερμανίας, πολλαπλασιάζει τις αβεβαιότητες και τον προβληματισμό για την ορθότητα των στρατηγικών επιλογών και των κατευθύνσεων της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Ο κυρίαρχος λαός πρέπει οπωσδήποτε να υψώσει το ανάστημά του. Πρέπει οπωσδήποτε να μετατραπεί από παθητικό σε ενεργητικό πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή σε πολιτικό κίνημα που θα απαιτήσει και θα επιβάλει:

Α) Παύση πληρωμών του εξωτερικού δημόσιου χρέους στους τοκογλύφους δανειστές (...)

Β) «Σεισάχθεια», δηλαδή τη διαγραφή χρεών όλων των νοικοκυριών και όλων των επιχειρήσεων προς το τραπεζικό σύστημα και το Δημόσιο (...)

Γ) Έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μέσων ανταλλαγής (...)

Δ) Η δημόσια περιουσία να παραχωρηθεί και να αξιοποιηθεί παραγωγικά από τα ασφαλιστικά ταμεία (...)

Στη σημερινή, λοιπόν, ζοφερή μνημονιακή και κατεξοχήν ανελεύθερη πραγματικότητα, που σίγουρα οδηγεί σε καταστροφή τον λαό και τη χώρα, οι πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός αντιμνημονιακού, δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού κινήματος, αποτελούν πολιτική και ιστορική ανάγκη, έτσι ώστε να καλυφθεί με όρους μαζικού κινήματος το πολιτικό κενό εκπροσώπησης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού στους θεσμούς έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Αθήνα, 14 Απριλίου 2026

Η ΚΕ του ΑΚΕΠ

ΤΟ ΕΥΡΩ ΦΕΤΙΧ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Π. Χάλαρη

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ ΚΑΙ Η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Αντώνης Π. Χάλαρης

Σχολιάζουμε και αναδημοσιεύουμε επιφυλλίδα της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο: «ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ», 31 Αυγούστου 2014, επειδή κατά τη γνώμη μας τα γεγονότα την καθιστούν επίκαιρη. Ήταν τότε περίοδος της κυβέρνησης Σαμαρά λίγους μήνες πριν την κυβέρνηση Τσίπρα. Στη συγκεκριμένη επιφυλλίδα,  ο σημαντικός ποιητής και συγγραφέας Θανάσης Θ. Νιάρχος, με αφορμή το σύνθημα του ΑΚΕΠ «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ», αναφέρεται κυρίως στον καθηγητή φιλοσοφίας ακαδημαϊκό Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλο, και στη σημασία που απέδωσε ο εν λόγω ακαδημαϊκός στη λέξη σεισάχθεια σε μια σειρά άρθρων που δημοσίευσε στο περιοδικό «Ευθύνη» με τον τίτλο «“Σεισάχθεια ή μια πνευματική επανάσταση” στις αρχές του 1973, δηλαδή πολύ πριν να υπάρξει το Πολυτεχνείο, όπου σαφέστατα κρίνει δριμύτατα το στρατιωτικό καθεστώς». Όπως γνωρίζουμε, οι πραξικοπηματίες είχαν ονομάσει τους εαυτούς τους «σωτήρες της πατρίδας», και το πραξικόπημά τους «επανάσταση».

Διαβάστε περισσότερα...

Να συμφωνήσουμε στα ελάχιστα! Να πετύχουμε τα μέγιστα!

του Μάκη Παπαπέτρου

Η πανδημία του Covid-19 και ο τρόπος αντιμετώπισής της στην Ελλάδα και τον κόσμο, καθώς και τα ηθικά και οικονομικά σκάνδαλα που καθημερινά αποκαλύπτονται, καταδεικνύουν την αλήθεια του ότι, σε εποχές που οι παραγωγικές σχέσεις έχουν παρακμάσει κι έχουν γίνει δεσμά στις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, η σήψη είναι καθολική. Οι "πάνω" εξαχρειώνονται. Οι "κάτω" εξαθλιώνονται. Η εξουσία βυσσοδομεί. Σε τέτοιες περιόδους παρακμής, όμοιες με αυτή που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα και τον κόσμο, οι ιστορικοί λαοί κατά κανόνα αφυπνίζονται, οργανώνονται και δίνουν ριζοσπαστικές λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα.

Διαβάστε περισσότερα...

Ανταγωνισμός και ατομισμός

του Μάκη Παπαπέτρου

Η πανδημία του Covid-19 (και όχι μόνον αυτή) εμφάνισε με τρόπο άμεσο και αδιαμφισβήτητο την αναποτελεσματικότητα και την ανεπάρκεια των αρχών και των αξιών ενός πολιτικο-οικονομικού συστήματος με πήλινα πόδια, που σαπίζει.

Διαβάστε περισσότερα...

Μνημόνια: Ο περιφρονημένος άνθρωπος

της Μίκας Στάθη

"....κάνουν τον άνθρωπο ένα ον ταπεινωμένο, υποδουλωμένο, εγκαταλλειμένο, περιφρονημένο"

 

Από άκρη σε άκρη, στην Ελλάδα των μνημονίων, ακούγεται καθημερινά και αδιαλείπτως «η φωνή» των τοκογλύφων δανειστών, εγχώριων και ξένων, της ευρωζώνης:

Το δημόσιο χρέος πρέπει ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ να αποπληρωθεί. Στην πυρά του δημόσιου χρέους, η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες, οι θεσμικές κατακτήσεις αιώνα, η δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Το ιδιωτικό χρέος πρέπει ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ να αποπληρωθεί. Στην πυρά του ιδιωτικού χρέους, οι μισθοί που κατάσχονται, οι συντάξεις που ληστεύονται, οι κατοικίες που εκπλειστηριάζονται, τώρα και ολόκληρη η ιδιωτική περιουσία που... παραχωρείται!!!

Διαβάστε περισσότερα...

Ανούσιες εξαγγελίες, αγύρτικες πολιτικές

του Κώστα Μπερσή

Πραγματικά κ. Μητσοτάκη, υπάρχει μια ρωγμή κι έτσι μπαίνει το φως μέσα, αλλά δεν είναι το δικό σας. Το δικό σας το φως είναι το φως της κόλασης των μνημονίων που, μαζί με τα μνημόνια του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, κατέστρεψαν την παραγωγική δομή της χώρας και έφεραν δυστυχία και απόγνωση σε πλειοψηφικά τμήματα του ελληνικού πληθυσμού, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσετε τα τοκογλυφικά συμφέροντα της Γερμανικής ευρωζώνης.

Ως «μεγαλόψυχος» ανακοινώσατε αναστολή των πλειστηριασμών για όσο θα κρατήσει η πανδημία του κορονοϊού και τα περιοριστικά μέτρα.

Μεγαλόψυχος κατά τον Αριστοτέλη είναι «ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του άξιο μεγάλων πραγμάτων και είναι πράγματι άξιος μεγάλων πραγμάτων· γιατί ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του άξιο μεγάλων πραγμάτων χωρίς στην πραγματικότητα να το αξίζει, είναι ανόητος».

Διαβάστε περισσότερα...

Η τάξη βασιλεύει στην Ελλάδα-Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι

Αναδημοσιεύουμε από την ISKRA, 2 κείμενα του Προκόπη Μπίχτα: 1) "Η τάξη βασιλεύει στην Ελλάδα", 2) "Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι".
Διαβάστε περισσότερα...

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΚΕΠ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Διαβάστε περισσότερα..

ΟΗΕ: Να διαγραφεί το χρέος 1 τρισ. δολ. των αναπτυσσόμενων χωρών

Αναδημοσιεύουμε 2 κείμενα: 1) Άρθρο από ΤοΒΗΜΑ Team με τίτλο "ΟΗΕ: Να διαγραφεί το χρέος 1 τρισ. δολ. των αναπτυσσόμενων χωρών", 2) Συμπεράσματα από μελέτη οικονομολόγων από τη Deutsche Welle με τίτλο "Συνήθως οι χώρες που χρεοκοπούν σημειώνουν στη συνέχεια οικονομικό θαύμα"
(απόσπασμα)
«Αυτός είναι ένας κόσμος όπου οι αθετήσεις χρεών από αναπτυσσόμενες χώρες είναι αναπόφευκτες», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Κόζουλ Ράιτ, διευθυντής του τμήματος της UNCTAD για την παγκοσμιοποίηση και τις αναπτυξιακές στρατηγικές.

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα πραγματικό πείραμα υπερ-κεϋνσιανισμού

Μπορεί η μεγαλύτερη οικονομική τόνωση στην ιστορία να αποτρέψει μια ύφεση λόγω του κορωνοϊού;

του Zachary Karabell

Περίληψη Κειμένου και Βιογραφικό Συγγραφέα

Διαβάστε περισσότερα...

Τι έκανε η Κίνα που δεν έκανε η Δύση για την επανεκκίνηση της οικονομίας

1) Παραπέμπουμε με link στο SLpress, σε κείμενο της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) με τίτλο "Τι έκανε η Κίνα που δεν έκανε η Δύση για την επανεκκίνηση της οικονομίας", χωρίς να συμφωνούμε απόλυτα με τον επίλογο της αρθρογράφου για την έκβαση του ανταγωνισμού μεταξύ του κρατικού καπιταλισμού της Κίνας και του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ.
(απόσπασμα)
"Η Κίνα σοφίστηκε την προσθήκη ενός απλοϊκού, σε πρώτη ματιά, μέτρου που όμως ενδέχεται να αποδειχθεί το κλειδί για την αποτελεσματικότητα των βασικών στόχων της, στην παρούσα ύφεση. Πρόκειται για την εισαγωγή, στον αγώνα εναντίον της ύφεσης που προκαλεί ο ιός, καταναλωτικών κουπονιών. Αυτά τα κουπόνια, μικρής αξίας προς το παρόν το καθένα, και ισχύος μόνον μιας εβδομάδας, αποτελούν την πρωτοπορία της Κίνας, στην προσπάθεια να επιτύχει ταυτόχρονα αύξηση της ρευστότητας στην οικονομία της, αλλά και άμεση μεταβολή της σε ζήτηση."
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο SLpress

2) Παραπέμπουμε σε συνέντευξη του πρώην διοικητή της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (FED) Ben Bernake στο Ινστιτούτο Brookings, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:
"...η κρίση προσιδιάζει μάλλον σε καταστροφή και η απάντηση πρέπει να στοχεύει σε επείγουσα ανακούφιση μάλλον και όχι μόνο σε τυπικά μέτρα δημιουργίας τόνωσης και σε αντι-υφεσιακές πολιτικές… το χρήμα πρέπει να κατευθυνθεί, αφενός με άμεση και απευθείας πληρωμή στα φυσικά πρόσωπα (ιδίως αυτά με πολύ χαμηλό εισόδημα)… αφετέρου στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις με μειωμένους τζίρους άμεσα ή με πολύ χαμηλότοκα δάνεια (και υπό όρους εκ των προτέρων απαλλάξιμα) προκειμένου να πληρώσουν τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, την ανανέωση του εξοπλισμού τους κλπ.… για να επιβιώσουν την περίοδο της πανδημίας... και (ενν. μετά το τέλος της πανδημίας) να αποκατασταθεί η οικονομική τους δραστηριότητα"
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη

Ποιος πιστεύει πια στο ευρώ;

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Δεν υπάρχει άλλο νόμισμα στην παγκόσμια σύγχρονη τουλάχιστον Ιστορία που να συνδέθηκε με κρίσεις τόσο συχνά και τόσο έντονα όσο το ευρώ.

Η πανδημία επανέφερε, πιο δραματικά, το ερώτημα για το μέλλον της «κοινής» Ευρώπης και του νομίσματός της: έχει μείνει πια κανείς να πιστεύει πραγματικά στο ευρώ; Οχι επειδή φοβάται τι θα μπορούσε να επιφέρει το ενδεχόμενο διάλυσης ή απομάκρυνσης, αλλά να το πιστεύει ακόμα ως εργαλείο για ένα καλύτερο κοινό μέλλον.

Διαβάστε περισσότερα... 

Η Βρετανία έφυγε. Δεν επιστρέφει ποτέ. Grexit το μέλλον για Ελλάδα

Η έξοδος της Βρετανίας από την Ε.Ε είναι ένα μεγάλο γεγονός. Η Βρετανία με τα 3,5 ολόκληρα χρόνια από το δημοψήφισμα που “ανέλπιστα” διατράνωσε ένα μεγάλο ‘ΟΧΙ” στην Ε.Ε. Μετά από αμέτρητες πιέσεις, κινδυνολογίες, εκφοβισμούς, προπαγάνδα και πλύση εγκεφάλου. Μετά από σκληρότατο αγώνα με θεούς και δαίμονες και κυρίως με το ιερατείο των Βρυξελλών και του Βερολίνου, η λαϊκή εντολή για έξοδο από την Ευρωπαϊκά Ένωση έγινε τελικά πράξη. Όσοι προεξοφλούσαν την υπαναχώρηση, την μετάνοια και την επιστροφή της Βρετανία στη γερμανική μπότα διαψεύστηκαν παταγωδώς.
Διαβάστε περισσότερα...

Να το κάνουμε όπως η Βρετανία αλλά με προοδευτικό πρόσημο

του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών αποτελεί ένα μεγάλο πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό σεισμό για  την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις βρετανικές εκλογές δεν νίκησε τόσο ο Τζόνσον και το συντηρητικό πρόγραμμά του όσο θριάμβευσε η αποφασιστική επιθυμία του βρετανικού λαού να απαλλαγεί από την δεσποτική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και την Γερμανική Ευρώπη με άμεση και καθαρή έξοδο από την ολοκληρωτική Ε.Ε.
Διαβάστε περισσότερα...

Μετακεϋνσιανοί και Νεοφιλελεύθεροι-Θεωρητικές Ιδέες και Πολιτική Πρακτική

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

(...) Κατά συνέπεια η συστράτευση όλων, για να γίνει αυτό το πρώτο μεγάλο βήμα της επανόδου στο Εθνικό Νόμισμα, αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για να καταστεί η χώρα κυρίαρχη (...)
Διαβάστε περισσότερα...

IIF: Ωρολογιακή βόμβα το παγκόσμιο χρέος

Αυξήθηκε κατά $7,5 τρισ. το Α' εξάμηνο του 2019 - Συνολικά έσπασε το φράγμα των 250 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, προειδοποιεί το Διεθνές Ινστιτούτο Οικονομικών.

Διαβάστε περισσότερα...

Πλούτος και φτώχεια με αριθμούς

Αναδημοσιεύουμε 2 κείμενα: Α) άρθρο από την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, που αναφέρεται στην παγκόσμια κατανομή του πλούτου και της φτώχειας με αριθμούς σύμφωνα με την έκθεση Global Wealth Report 2019, και Β) άρθρο από το enallaktikos.gr, που αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε απαντήσεις του βραβευθέντος με το Νόμπελ Οικονομίας 2019 οικονομολόγου Αμπιτζίτ Μπανερτζί, για την αντιμετώπιση της κοινωνικής ανισότητας και της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.
Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ- ΤΟ «ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΙΚΟ»: Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Μανώλης Γρηγοριάδης

«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ»

(Μάης ’68)

Η νομοθετική απαγόρευση του καπνίσματος, σε χώρους όπου στον ελεύθερο χρόνο τους οι άνθρωποι συναναστρέφονται, συνομιλούν ή διασκεδάζουν, είναι μέτρο μαζικής καθυπόταξης και ελέγχου των συνειδήσεων. Είναι μέτρο, που θέλει να καταστήσει τους ανθρώπους παθητικούς αποδέκτες των εντολών της εξουσίας.

Διαβάστε περισσότερα...