Οι Μεγάλες Δυνάμεις, ο Νεοσυντηρητισμός και οι λαοί

του Μανώλη Γρηγοριάδη

Η ιστορική περίοδος που διανύει η ανθρωπότητα χαρακτηρίζεται από γεγονότα που αφορούν στο εδαφικό και οικονομικό ξαναμοίρασμα του κόσμου και στις απόπειρες διαμόρφωσης ενός νέου διεθνούς συστήματος συλλογικής ασφάλειας, υπό την αδήριτη δεσποτεία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της συντελούμενης ανατροπής στους οικονομικούς όρους και στην τεχνική των μέσων της καπιταλιστικής παραγωγής.

 

Επιτελείται από τις «Μεγάλες Δυνάμεις», από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα δύναμης, ανακατανομή σφαιρών επιρροής με ψυχρά και θερμά πολιτικά μέσα (πόλεμος νομισματικών ισοτιμιών και επιτοκίων, εμπορικός πόλεμος, περιφερειακές στρατιωτικές συγκρούσεις βλ. «ουκρανικό», «μεσανατολικό» κλπ. κλπ.).

 

Οι χώρες-πόλοι του συστήματος (υπαρκτοί ή δυνητικοί) διαγκωνίζονται για την κατάληψη ευνοϊκότερης θέσης στον μεταξύ τους οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό ανταγωνισμό, φροντίζοντας -προς το παρόν και κατά το δυνατόν- να εξασφαλίζουν την συναίνεση ή ανοχή των –ευρισκόμενων πάντως σε κατάσταση «επιβραδύνουσας καθηγεμόνευσης»- Η.Π.Α.

Χώρες μικρότερης οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, ανάλογα με την θέση τους στον παγκόσμιο καταμερισμό, τις γεωστρατηγικές τους ιδιαιτερότητες κλπ., τείνουν να ομαδοποιούνται σε περιφερειακά υποσυστήματα γύρω από κάποιον ή κάποιους πόλους, διαπραγματευόμενες ή εξαναγκαζόμενες για την ένταξή τους αυτή.

- Η de facto ανισχυροποίηση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου,

- η υποβάθμιση διεθνών και υπερεθνικών οργανισμών όπως αυτοί διαμορφώθηκαν κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και μεταψυχροπολεμικά καθώς και η σταδιακή υποκατάστασή τους από άλλα διεθνή fora,

- η απροσχημάτιστη εφαρμογή των δογμάτων του πραγματισμού-ωφελιμισμού στις σχέσεις μεταξύ των κρατών αλλά και μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού στο εσωτερικό των χωρών,

επιφέρουν αναπόφευκτα περιορισμό έως και αναίρεση των κυριαρχικών δικαιωμάτων εθνών, λαών και κυβερνήσεων, εγκυμονώντας σοβαρούς κινδύνους ιδιαίτερα για χώρες που βρίσκονται σε κομβικά από στρατηγική άποψη σημεία του πλανήτη και κατά συνέπεια βρίσκονται στο στόχαστρο πολλών ισχυρών (βλ. πχ «Ελλάδα των μνημονίων» κλπ).

 

Το «του κρείττονος συμφέρον» και η προσπάθεια έμπρακτης επιβολής του από τις εθνικοκρατικές συγκροτήσεις των κυρίαρχων τάξεων -τόσο στις αναμεταξύ τους σχέσεις στο «εξωτερικό», όσο και επί των υποτελών τάξεων στο «εσωτερικό»- καθίστανται, εμφανώς ή συγκεκαλυμμένα, αυταξία του Νεοσυντηρητισμού.

 

Στην ενατενιστική αναγωγή του οράματος, της επιθυμίας και της ανάγκης των λαών, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, για ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία, σμιλεύτηκαν, από την ιντελιγκέντσια των κυρίαρχων κύκλων ισχυρών οικονομικά δυνάμεων(πχ της Ευρωζώνης), συγχρονικά, συνεκδοχικά και μεταμοντέρνα συστήματα όρων και συμβόλων, στα οποία επιδαψίλευσαν χαρακτηριστικά «φιλοσοφικής λίθου» ευμάρειας, σταθερότητας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ., επικαλύπτοντας μετωνυμικά τις νεοσυντηρητικές οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές ιδιότητές τους.

 

Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκπρόσωποι του Νεοσυντηρητισμού:

 

- Μετονόμασαν και παρουσίασαν την αποστέρηση βαθμών ελευθερίας από έθνη, λαούς και κυβερνήσεις -ενίοτε με την άσκηση ωμής οικονομικής ή και στρατιωτικής βίας- ως τη μοναδική, δήθεν, εναλλακτική εκδοχή επιβίωσης στο σημερινό άναρχο, ηθικά αδιάφορο και ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον (μια εφιαλτική υπενθύμιση του θουκυδίδειου «δίκαια από της ίσης ανάγκης κρίνεται»).

 

- Μετονόμασαν και παρουσίασαν τις διακρατικές συμφωνίες των ηγετικών τάξεων ισχυρών εθνών και ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων, όπως αυτές αποτυπώνονται στις κατά το δοκούν αποφάσεις διεθνών οργανισμών (OHE, G7, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, ΠΟΕ, ΕΕ, Ευρωζώνη κλπ.), ως αποφάσεις, δήθεν, απρόσωπων υπερεθνικών ορθολογικών και τεχνοκρατικών κύκλων μιας «παγκοσμιοποιημένης» (βλ. κοσμοπολίτικης) οικονομίας… αποφάσεις, μάλιστα, τις οποίες τα Κράτη-έθνη και οι λαοί οφείλουν να ακολουθούν «τυφλά» προς όφελος, δήθεν, της ανταγωνιστικότητας, της προόδου και της ειρήνης.

 

- Μετονόμασαν και παρουσίασαν το φαουστικό «Δίκαιο της Ισχύος» (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής) ως «Δίκαιο της Ανάπτυξης» -μιας επίπλαστης όμως και φαινομενικής ανάπτυξης που καθαγιάζει, ηθικοποιεί και εξωραΐζει την χρησιμοθηρία, την κοινωνική ανισότητα και την κοινωνική αδικία, με άλλοθι την αναγκαιότητα που απορρέει, δήθεν, από τις νέες οικονομικές μορφές και τις νέες τεχνοδομές.

 

Τα ιδεολογήματα και τα προγράμματα νεοσυντηρητικών κομμάτων επιχειρούν να διαμορφώσουν μία εικονική πραγματικότητα: τη λαϊκιστική ψευδαίσθηση ότι τα ετερογενή και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα του οικονομικο-κοινωνικά και ταξικά διαρθρωμένου λαού ταυτίζονται.

 

Η «οικονομική μεγέθυνση» -που στηρίζεται στην υπερεκμετάλλευση των δυνάμεων της εργασίας και στην βίαιη απόσυρση κοινωνικών κατακτήσεων- παρουσιάζεται ως «ανάπτυξη»ρεαλιστική, δίκαιη και ηθική, ως «Λυδία λίθος» και πανάκεια για την αντιμετώπιση κάθε οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού προβλήματος. Η δε εντεινόμενη προσοδοθηρία της οικονομικής ολιγαρχίας και ο ιδιωφελής, αντιαναπτυξιακός, αντιπαραγωγικός υπερπλουτισμός της, παρουσιάζονται ως επιτεύγματα εκσυγχρονισμού και προοδευτικότητας.

 

Ιστορικές λειτουργίες της κοινωνίας, όπως λαϊκοί, πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες, επιδιώκεται να υπαχθούν θεσμικά στη δικαιοδοσία του Κράτους και της εκάστοτε Κυβέρνησης που, έτσι, προβάλλουν «βοναπαρτικά» και κατά το «νόμο του κατέχοντος» ως δήθεν εγγυητές ενός «συμβιβασμού των διεστώτων»… ως αμύντορες της «ισορροπίας» και της «αρμονικής συνύπαρξης» ανάμεσα σε αντιθετικά -κοινωνικά και ιδεολογικά- ταυτοτικά δίπολα, είτε αυτά είναι υπαρκτά και πραγματικά είτε κατασκευασμένα, διχαστικά και μανιχαϊστικά.

 

Προωθούνται ως πρότυπα για τους θεσμούς και την κοινωνία, αφενός μοντέλα «ντετερμινιστικά» (όπως η μηχανιστική πολιτειοκρατία, ο «μεταεθνικός συνταγματικός πατριωτισμός», ο θετικιστικός «νομικός δικαιωματισμός», η τεχνοκρατία κλπ.), αφετέρου αντιλήψεις βουλησιαρχικές (όπως ο αυταρχισμός, ο πεφωτισμένος ιδιωτικός και κρατικός δεσποτισμός, η απολυταρχία, η θεοκρατία κλπ).

 

Έτσι, τα έως τώρα με αγώνες κατακτημένα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα υποβαθμίζονται και παρακμάζουν, η έστω περιορισμένη συμμετοχή στα κοινά ευτελίζεται σε μια επίφαση αντιπροσώπευσης και κοινοβουλευτισμού, εμφανίζονται «σωτηριολογικού» χαρακτήρα πολιτικές προσωπικότητες, και το «ο σώζων εαυτόν…» γίνεται μοναδικός οδηγός πολιτικής και κοινωνικής επιβίωσης.

 

Έτσι, η λογική της κοπαδοποίησης και του «είτε-είτε», η οπαδική εχθροπάθεια κλπ., κυριαρχούν ιδεολογικά, αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα, παθητικοποιούν και εθίζουν τους πληθυσμούς σε στερεοτυπικά σχήματα, στον φανατισμό και την ημιμάθεια, εδραιώνοντας εντέλει το «διαίρει και βασίλευε».

 

Στις ταξικά διαρθρωμένες κοινωνίες των χωρών σε Δύση και Ανατολή, σε καθεμιά από τις χώρες ξεχωριστά, υπάρχουν πάντα δύο αντιθετικές επιθυμίες, δύο αντιθετικές θελήσεις, που «η καθεμιά έχει το δικαίωμα να πραγματώσει την ουσία της, και το πράττει αναιρώντας το εξίσου σημαντικό δικαίωμα της άλλης». Δεν είναι δύσκολο να ονομάσουμε ποιες από αυτές τις επιθυμίες έχουν σήμερα πρακτικά πραγματωθεί και ποιες έχουν πρακτικά αναιρεθεί…

                       

Η επιθυμία των λαών να καταργηθεί η εκμετάλλευση έθνους από έθνος, και των υπό εκμετάλλευση τάξεων να καταργηθεί οριστικά η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, προϋποθέτει πράγματι την ανάγκη για ειρήνη, ασφάλεια με ελευθερία, οικονομική ανάπτυξη χωρίς δυστυχία και καταπίεση, πολιτισμική ευημερία. Όμως, είναι ουτοπικό και επιζήμιο να υποστηρίζεται -από οποιουσδήποτε- ότι υπάρχει η δυνατότητα να καταργηθεί -με τον οποιονδήποτε τρόπο- η εκμετάλλευση μεταξύ εθνών-κρατών πριν ακόμα καταργηθεί η εκμετάλλευση στο εσωτερικό των εθνών.

Κατεξοχήν παράδειγμα φετιχοποιημένου ιδεολογικού φορέα τέτοιων ουτοπικών, επιζήμιων και δογματικών αντιλήψεων αποτελεί το θεσμοθετημένο με τις αρχές του ευρωπαϊκού νεοσυντηρητισμού «ευρώ» (…)

 

Είναι καταφανής πλέον η ανάγκη, εν μέσω κοσμοϊστορικών αλλαγών, να υπάρξουν και να αναδειχθούν στο διεθνές προσκήνιο νέες πολιτικές και κινήματα που να εκφράζουν τις αγωνίες, τους πόθους και τα οράματα των λαών και να επιλύουν τα σοβαρά προβλήματα της ανθρωπότητας.

 

Οι λαοί, που προς το παρόν έχουν οδηγηθεί -με ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- σε παθητική παρακολούθηση των εξελίξεων, στην μοιρολατρική αποδοχή των πολιτισμικών προτύπων, στον πεσιμιστικό κυνισμό, στον μηδενιστικό αναχωρητισμό, στην αυτολογοκρισία και την ηττοπάθεια… αυτοί οι ίδιοι θα οργανώσουν τις πολιτικές που αρμόζουν στις ιστορικές συνθήκες και θα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων τα ανιστόρητα νεοσυντηρητικά σοφίσματα περί «τέλους της ιστορίας», «παγκοσμιοποίησης» κλπ., και, μαζί μ’ αυτά, τις κατάδηλα αποτυχημένες πολιτικές του φιλελευθερισμού, της μικτής οικονομίας και του κρατισμού.

 

Σε μια τέτοια ιστορική περίοδο, ο συντονισμός των εργατικών και ριζοσπαστικών κινημάτων, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την αποτελεσματική διεξαγωγή του αγώνα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ενάντια σε κάθε αρχή, εξουσία, κοινωνικο-οικονομική δύναμη ή δομή που αντιπροσωπεύει και διαιωνίζει την φτώχεια, την δυστυχία και την καταπίεση -σε καθεμία χώρα ξεχωριστά.

Το δι-εθνιστικό καθήκον της επαναστατικής διανόησης της κάθε ξεχωριστής χώρας, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, είναι να οργανώσει τις υποκειμενικές προϋποθέσεις, πρώτα και κύρια, της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, σε ξεχωριστό πολιτικό κόμμα -το επαναλαμβάνουμε- στην κάθε ξεχωριστή χώρα.

 

Γράφει ο Μαρξ: «Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως υπάρχει και έκτη δύναμη, η οποία σε δεδομένες στιγμές διακηρύσσει την υπεροχή της σε σχέση με τις πέντε αποκαλούμενες "Μεγάλες Δυνάμεις” και τις αναγκάζει να τρέμουν, και τις πέντε. Η δύναμη αυτή είναι η επανάσταση... Ένα νεύμα χρειάζεται μονάχα κι η έκτη αυτή και μεγαλύτερη δύναμη θα βγει στο προσκήνιο, ντυμένη την αστραφτερή της πανοπλία, κρατώντας στο χέρι το σπαθί της, όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Ολύμπιου...»(New York Daily Tribune, 2/2/1854)

 

Η αναμενόμενη δράση των λαών σε μια προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική και δι-εθνιστική κατεύθυνση, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική και ικανή διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση.

Μανώλης Γρηγοριάδης,

μέλος της ΕΓ του ΑΚΕΠ

Οι Μεγάλες Δυνάμεις σε Δύση-Ανατολή ξαναμοιράζουν τον κόσμο

Σήμερα, η Σοβιετική Ένωση και το σύμφωνο της Βαρσοβίας δεν υπάρχουν πια. Η ηγέτιδα δύναμη του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, έχουν αποστερηθεί, σχετικά και απόλυτα, πάνω από το 50% της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης που διέθεταν στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Γερμανία έχει ενοποιηθεί και επικυριαρχεί στην ΕΕ και στη ζώνη του ευρώ. Η Κίνα, από ηγέτιδα δύναμη των κινημάτων του «Τρίτου Κόσμου», είναι πλέον μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και αποτελεί ανερχόμενο πόλο στις παγκόσμιες σχέσεις, κλπ.

Σήμερα, ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης για ανακατανομή των οικονομικο-πολιτικών σφαιρών επιρροής, που συντελείται υπό τη δεσποτεία της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, έχει περάσει από τον πόλεμο επιτοκίων στον πόλεμο νομισματικών ισοτιμιών, ενώ, ο εμπορικός πόλεμος σοβεί και διαμορφώνει συνθήκες θερμοπολεμικών πολιτικών και στρατιωτικών συγκρούσεων σε αρκετές περιοχές του πλανήτη.

Όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στο Ιράν, στη Συρία, στο Μεσανατολικό, στην Ουκρανία, στη Βενεζουέλα, στις χώρες του Μαγρέμπ κλπ., τον τελευταίο καιρό, αποτελούν σοβαρή ένδειξη ενάσκησης πολιτικής δυνάμεως από ιμπεριαλιστικά κέντρα για ανακατανομή ζωνών επιρροής -που αφορούν άμεσα και την Ελλάδα, αφού εμπλέκεται, πέραν των άλλων, στον καθορισμό των ΑΟΖ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, κλπ.

Η Ελλάδα, μέλος της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ, χώρα-κράτος «ευρωπαϊκό - μεσογειακό - βαλκανικό», βρίσκεται γεωστρατηγικά και οικονομικο-πολιτικά στο επίκεντρο του πολύμορφου ανταγωνισμού των μητροπολιτικών κέντρων δύναμης, βρίσκεται στο επίκεντρο του λεγόμενου «Ανατολικού ζητήματος», βρίσκεται σε μια από τις θερμότερες ζώνες επιρροής και ενάσκησης πολιτικής δυνάμεως του πλανήτη, επειδή βρίσκεται στον άξονα των προσβάσεων των κεντρικών ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας προς την Ανατολική Μεσόγειο, την Ευρασία και τις χώρες του Ινδικού και του Κάτω Ειρηνικού, όπου μετατοπίζεται το κέντρο βάρους της παγκόσμιας πολιτικής.

Η ιδιομορφία της δομικής πολιτικο-οικονομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, που τον καθιστά επίκεντρο του ανταγωνισμού των μητροπολιτικών κέντρων δύναμης από τη μιά, και η πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική ανεπάρκεια των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού από την άλλη, επικαθορίζουν και διαμορφώνουν τις σκληρές κι εφιαλτικές συνθήκες της σημερινής συγκυρίας.

Σήμερα, ο πλούσιος σε αγωνιστικές παραδόσεις ταξικά διαρθρωμένος λαός της μνημονιακής Ελλάδας διανύει μια από τις πιο εφιαλτικές περιόδους της ιστορίας του.

Οι τοκογλύφοι δανειστές του κράτους -εγχώριοι και ξένοι, οι κερδοσκόποι που ονομάζονται «αγορές», οι κάτοχοι του συσσωρευμένου χρηματικού κεφάλαιου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, οδηγούν με βεβαιότητα, την Ελλάδα και το λαό της, στον εξανδραποδισμό και στον όλεθρο.

Η εθνική ανεξαρτησία έχει φαλκιδευτεί!  Η λαϊκή κυριαρχία έχει φαλκιδευτεί!  Η δημόσια περιουσία και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας παζαρεύονται και εκποιούνται αντί πινακίου φακής! Οι θεσμικές και οι οικονομικές κατακτήσεις των μισθοσυντήρητων και του λαού έχουν αναιρεθεί!

Επιπρόσθετα, η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από την Τουρκία, με την ανοχή άσπονδων «φίλων» και «συμμάχων» –ιδίως της Γερμανίας, πολλαπλασιάζει τις αβεβαιότητες και τον προβληματισμό για την ορθότητα των στρατηγικών επιλογών και των κατευθύνσεων της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Ο κυρίαρχος λαός πρέπει οπωσδήποτε να υψώσει το ανάστημά του. Πρέπει οπωσδήποτε να μετατραπεί από παθητικό σε ενεργητικό πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή σε πολιτικό κίνημα που θα απαιτήσει και θα επιβάλει:

Α) Παύση πληρωμών του εξωτερικού δημόσιου χρέους στους τοκογλύφους δανειστές (...)

Β) «Σεισάχθεια», δηλαδή τη διαγραφή χρεών όλων των νοικοκυριών και όλων των επιχειρήσεων προς το τραπεζικό σύστημα και το Δημόσιο (...)

Γ) Έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μέσων ανταλλαγής (...)

Δ) Η δημόσια περιουσία να παραχωρηθεί και να αξιοποιηθεί παραγωγικά από τα ασφαλιστικά ταμεία (...)

Στη σημερινή, λοιπόν, ζοφερή μνημονιακή και κατεξοχήν ανελεύθερη πραγματικότητα, που σίγουρα οδηγεί σε καταστροφή τον λαό και τη χώρα, οι πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός αντιμνημονιακού, δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού κινήματος, αποτελούν πολιτική και ιστορική ανάγκη, έτσι ώστε να καλυφθεί με όρους μαζικού κινήματος το πολιτικό κενό εκπροσώπησης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού στους θεσμούς έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Αθήνα, 14 Απριλίου 2026

Η ΚΕ του ΑΚΕΠ

Αποχαιρετισμός στην ποιήτρια Μαρία Λαέρτη

Η ποιήτρια Μαρία Λαέρτη (Φερεντίνου) «έφυγε» από την ζωή την Δευτέρα 6 Απριλίου 2026 στις 23.40μμ.

Η Μαρία Λαέρτη, γεννήθηκε και έζησε στην Αθήνα. Κόρη κοινωνικών αγωνιστών με καταγωγή από την Λευκάδα. Ένα υπέροχο και φωτεινό πνεύμα, μια σεμνή όμως διόλου ταπεινόφρων προσωπικότητα.

 

Η Μαρία Λαέρτη στην Ποίησή της, με τη χρήση πληθώρας από παραδοσιακές, ανανεωμένες και καινούριες ποιητικές φόρμες, επιχειρεί μια βαθύτερη θέαση του κόσμου, και κατά συνέπεια ευρύτερες, εντονότερες και βαθύτερες σχέσεις με την πραγματικότητα. Έτσι, επιτυγχάνει το επιδιωκόμενο: το «Ωραίο». Με τα δικά της λόγια: «η τέχνη του ποιητή δεν είναι να μετατρέψει κάποια σκέψη (προπαντός τ’ απόνερα της σκέψης) σε λόγια (να κάνει δηλαδή εξωτερική χρήση του λόγου), αλλά να μεταφέρει τις εικόνες και τους ήχους, να μεταφέρει στις εικόνες και τους ήχους, με τον πιο δυνατό ζωντανό τρόπο, την βαθύτερη Σκέψη και Συγκίνηση… Γιατί, πράγματι, η φόρμα τη στιγμή του μεγάλου θριάμβου της αυτοκαταλύεται υπέρ της μορφής … Στην ποίηση επιδιωκόμενο είναι το Ωραίο, δηλαδή η απαραποίητη ποιότητα. Η Μάγια γυμνή και ολόκληρη· χωρίς δήθεν και υποκρισίες, μαϊμουδίσματα ή άλλα κόλπα. Έτσι όπως είναι. Ακριβής. Απόλυτη. Γυμνή. Ολόκληρη. Εξ άλλου, όταν το Ωραίο τεντώνεται προς το Υψηλό, το όλον έχει να κάνει με την αίσθηση του κενού» (Μαρία Λαέρτη, «Σημειώσεις για τη μορφή»).

 

Η Μαρία Λαέρτη, εξέδωσε 6 ποιητικές συλλογές στις εκδόσεις Δωδώνη («το τατουάζ» 1995, «Ο Κυνηγός» 1996, «Τα Βήματα της Ιστορίας» 1996, «Ερμής ο Χθόνιος» 1997, «Ασφόδελοι και Αίμα» 1999, «Η Μεγάλη Νύχτα» 2006), συνέγραψε κείμενα θεωρητικού και κριτικού περιεχομένου για την Τέχνη, και συνεργάστηκε με λογοτεχνικά περιοδικά, ιδιαίτερα δε με τα «Αιολικά Γράμματα» του Κώστα Βαλέτα (1939-2026).

 

Η κηδεία της Μαρίας Λαέρτη θα γίνει την Τετάρτη 15 Απριλίου, ώρα 12.30μμ, στο δημοτικό κοιμητήριο Ζωγράφου.

 

Στην μνήμη της, αναδημοσιεύουμε κείμενο του επί 35 χρόνια συντρόφου της Αντώνη Π. Χάλαρη (1949-2024) με τίτλο «Η Ποίηση και τα όπλα της»

 

ΑΚΕΠ - Γραφείο Τύπου

Μίκα Στάθη

Αθήνα, 8 Απριλίου 2026

«Η ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ»

Του Αντώνη Π. Χάλαρη

Αναδημοσιεύουμε το ποίημα της Μαρίας Λαέρτη "λευκά φεγγάρια" από την ποιητική συλλογή "το τατουάζ", τα ποιήματα "Εμείς"  και "ΠΟΝΑΩ" από την ποιητική συλλογή "ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ",  και απόσπασμα από το ποίημα «ΚΟΡΗ-ΑΓΓΕΛΟΣ-ΛΥΚΟΣ» από την ποιητική συλλογή “Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ”

***

Η ποίηση δεν "κάνει" οπωσδήποτε πολιτική, με τη φτηνή σημασία, κάνει όμως και πολιτική με τον τρόπο της (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ).

"Μεγάλα μάτια παιδιών

κοιτάζουν βουρκωμένα

την άνιση μοιρασιά.

Αθώα μάτια αμυγδαλένια

κι η πίστη μου αρρωσταίνει" (Μ. Λαέρτη, λαβύρινθος, Ο ΚΥΝΗΓΟΣ)

 

***

 

"Η Μ. Λαέρτη από την πρώτη της ακόμα συλλογή "Το τατουάζ" μας παρουσιάζει τη μεγάλη αρετή των σπουδαίων κειμένων την πρωτοτυπία. Παράδειγμα: στο υποκείμενο "φεγγάρια" βάζει το κατηγόρημα: "φαύλα". Ο Ρεμπώ (μετ. Άρη Δικταίου) στο υποκείμενο σελήνη βάζει το κατηγόρημα "στυγνή". Αυτό αφορά στη φωτιστική της συμπεριφορά. Θα μπορούσε να το πει κάποιος ναυτικός σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η σελήνη δείχνοντας το μισό της σώμα παίρνει μια ελαφρά χαλκοπράσινη χροιά κάτι το άγριο ενέχουσα. Το εμψυχωτικό κατηγόρημα "φαύλα" αφορά στο ήθος της σελήνης. Και είναι κορυφαία έκφραση ultima verbis του βαθμού διαφθοράς της εποχής. Τέτοια η διαφθορά ώστε διεφθάρησαν και τα φεγγάρια. Ο πληθυντικός υπονοεί τη διάρκεια, όχι κάτι στιγμιαίο" (ΣΤΑΘΗΣ ΠΡΩΤΑΙΟΣ).

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Για τις αγροτικές κινητοποιήσεις και το αγροτικό κίνημα

Το ΑΚΕΠ συμπαρατάσσεται με τον σημερινό αγώνα των αγροτών.

Οι οικονομικές αξιώσεις των μικρομεσαίων αγροτών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων, αλιέων κλπ., για αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματός τους, για καθορισμό κατώτατων εγγυημένων τιμών στα προϊόντα τους, για μείωση του κόστους παραγωγής, καθώς και πλήρεις αποζημιώσεις για τις καταστροφές που έχουν υποστεί στο φυτικό, ζωικό και πάγιο κεφάλαιο, είναι δίκαιες και επιβεβλημένες από την οικονομική πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας.
 
Οι μικρομεσαίοι αγρότες είναι ένα από τα σημαντικότερα τμήματα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Η επαπειλούμενη καταστροφή των μικρομεσαίων αγροτών αφορά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως τους μισθοσυντήρητους, των οποίων εξάλλου είναι ο πιο κοντινός και πιο ουσιαστικός κοινωνικο-οικονομικός σύμμαχος.

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Θέση για ευρωεκλογές 9/6/2024

 

Το ΑΚΕΠ αποφάσισε να μην μετέχει στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση.

Το ΑΚΕΠ προτείνει για την παρούσα εκλογική αναμέτρηση στα μέλη του, στους οπαδούς του και εν γένει στον ελληνικό λαό τα εξής:

Α) Να ψηφίσουν ένα από τα κόμματα ή τις συλλογικότητες του ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού πολιτικού χώρου που βρίσκεται πιο κοντά στην πολιτική και ιδεολογική τους «ιδιοσυγκρασία».

Β) Να μην απέχουν από τις εκλογές. Η αποχή -όταν δεν συντρέχουν ειδικοί λόγοι- υποβαθμίζει τους πολίτες, από φορείς δικαιωμάτων και μέλη του «Κυριάρχου», σε υπηκόους, δηλαδή σε φορείς μόνον υποχρεώσεων προς την οικονομική ολιγαρχία και τα κόμματα που την υπηρετούν.

Γ) Στην περίπτωση που κανένα από τα κόμματα ή τις συλλογικότητες του ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού πολιτικού χώρου δεν συνάδει με την πολιτική και ιδεολογική τους «ιδιοσυγκρασία», να ψηφίσουν «ΑΚΥΡΟ» -και οπωσδήποτε να μην απέχουν.  Το «ΑΚΥΡΟ», και την παθητικότητα αντιστρατεύεται, και την κριτική στα μνημονιακά πολιτικά κόμματα εμπεριέχει, και την ανάγκη ύπαρξης νέων πολιτικών δεδομένων υπονοεί.

Κατά τη γνώμη του ΑΚΕΠ, η πολιτική ανωριμότητα των λαϊκών στρωμάτων, η αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα αποτελεί το κυρίαρχο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Σήμερα το «ουδείς εκών κακός» δεν αιτιολογεί την πολιτική συμπεριφορά της πλειονοψηφίας του ελληνικού πληθυσμού. Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι αγνοεί τις εφαρμοσμένες πολιτικές των μνημονιακών κομμάτων και κυβερνήσεων, ότι αγνοεί τις επιζήμιες και οδυνηρές επιπτώσεις που είχαν και έχουν οι πολιτικές αυτές στην ελληνική κοινωνία.

Ας θυμηθούμε: Καστελόριζο, Ζάππειο 1-2, πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, δημοψήφισμα 2015, μνημόνια 1-2-3, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, νόμο Κατρούγκαλου κλπ. κλπ.

Στο σημείο αυτό, ας θυμηθούμε τις σκέψεις του μεγάλου Ιταλού ηγέτη-διανοητή για κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ανάλογες με αυτές της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Γράφει ο Γκράμσι:

«Η αδιαφορία επενεργεί δυναμικά στην ιστορία. Επενεργεί παθητικά, ωστόσο επενεργεί. Είναι το πεπρωμένο. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να βασιστούμε επάνω του, είναι κάτι που ανατρέπει τα προγράμματα, που αντιστρέφει τα καλύτερα καταστρωμένα σχέδια, είναι η ακατέργαστη ύλη που εξεγείρεται ενάντια στη νόηση και την πνίγει. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει επάνω σε όλους, το πιθανό καλό που μια ηρωική πράξη (καθολικής αξίας) μπορεί να γεννήσει, δεν οφείλεται τόσο στην πρωτοβουλία των λίγων που ενεργούν, όσο στην αδιαφορία, στην απουσία των πολλών».

Ας θυμηθούμε, επίσης, τί γράφει ο Μαρξ στη «18η Μπρυμαίρ» για το γαλλικό έθνος εκείνης της περιόδου: «Σε ένα έθνος, όπως και σε μια γυναίκα, δε συγχωρείται η στιγμή της αδυναμίας, που ο πρώτος τυχόν τυχοδιώκτης θα μπορούσε να τη βιάσει». Εδώ, ο Μαρξ  δεν κάνει μανιχαϊστική ή νατουραλιστική κριτική. Εδώ ο Μαρξ κάνει κριτική στις κοινωνικο-ιστορικές συνθήκες που εξέθρεψαν συμπεριφορές ατόμων και κοινωνικών τάξεων του γαλλικού έθνους.

Ο Μαρξ διδάσκει οτι τα άτομα, αν και είναι προϊόν κοινωνικών συνθηκών, υψώνονται υποκειμενικά πάνω από αυτές, και με την εκάστοτε στάση τους υπηρετούν συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα.

Έτσι και εμείς, που σαν οπαδοί του ιστορικού υλισμού αντιλαμβανόμαστε την εξέλιξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σαν φυσικο-ιστορικό προτσές, όταν λέμε «ΟΙ ΛΑΟΙ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΟΥΝ», κάνουμε κριτική στις κοινωνικές συνθήκες που εξέθρεψαν συμπεριφορές κοινωνικών τάξεων και ατόμων και -για να υιοθετήσουμε την έκφραση του Μαρξ-  θεωρούμε λιγότερο από τον καθένα το ξεχωριστό άτομο υπεύθυνο για συνθήκες, κοινωνικό προϊόν των οποίων παραμένει το ίδιο.

Είναι αλήθεια, η εκ των πραγμάτων οργανωτική και πολιτική ανωριμότητα των μισθοσυντήρητων και του λαού αποτελεί σήμερα το κυρίαρχο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι αλήθεια, οι λαοί -όταν μπορούν να επιλέξουν- επιλέγουν τους ηγέτες που αντιστοιχούν στη συνείδησή τους. Είναι επίσης αλήθεια, πως χωρίς την πολιτική ενεργοποίηση των μισθοσυντήρητων και του λαού κανένα απ’ τα σημερινά οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά προβλήματα δεν θα επιλυθεί. Η παθητικότητα, όμως, του λαού δεν είναι η αιτία της εφιαλτικής σημερινής κατάστασης, αλλά το αποτέλεσμα των κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών.

Κατά τη γνώμη του ΑΚΕΠ, ο ριζοσπαστικός αντιμνημονιακός πολιτικός χώρος, μέσα στην ανομοιογένεια και τις αντιφάσεις του, δεν κατάφερε τα πολλαπλά αυθόρμητα κινήματα των τελευταίων χρόνων να μετατραπούν σε συνειδητή στάση, σε οργάνωση, σε συνέχεια, δεν κατόρθωσε να στοχοθετήσει τους αυθόρμητους αγώνες και να τους προσδώσει μόνιμα χαρακτηριστικά και κοινωνική προοπτική.

Κατά τη γνώμη του ΑΚΕΠ, αυτό σημαίνει πως ο ριζοσπαστικός αντιμνημονιακός πολιτικός χώρος και τα τμήματά του -που οπωσδήποτε παρά τις αδυναμίες του αποτελεί θεματοφύλακα των αγωνιστικών παραδόσεων του κινήματος- δεν συνδέεται οργανικά με τις νέες κοινωνικές ταξικές ομάδες που αντιπροσωπεύουν την νέα ιστορική κατάσταση.
Αυτό σημαίνει πως, η νέα ιστορική κατάσταση δεν έφθασε ακόμη στον βαθμό της αναγκαίας ανάπτυξής της για να έχει την ικανότητα να δημιουργεί νέες δομές στο εποικοδόμημα.
Αυτό σημαίνει τη ρήξη του δεσμού μαρξιστικής κοσμοθεωρίας και πολιτικής πράξης που, κατά την αντίληψή μας, είναι στον καιρό μας το βασικό κατηγόρημα, η βασική ιδιότητα, της κρίσης του πολιτικού κινήματος της εργατικής τάξης.

Όπως είναι γνωστό, οι εκλογές αποτελούν –κοντολογίς- δείκτη του βαθμού ωριμότητας της συνείδησης της εργατικής τάξης και του λαού.

Ευχόμαστε στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση ο ριζοσπαστικός αντιμνημονιακός χώρος να διευρύνει την πολιτική του επιρροή, για να υπάρξουν ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός αντιμνημονιακού, δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού κινήματος, ώστε να καλυφθεί, με όρους μαζικού κινήματος, το πολιτικό κενό εκπροσώπησης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού στους θεσμούς έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

ΑΚΕΠ - Γραφείο Τύπου

Μίκα Στάθη

Αθήνα, 4 Ιουνίου 2024

ΑΚΕΠ: Σας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε...

ΣΑΣ ΕΛΕΓΑΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΤΕ,

ΟΤΑΝ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙΤΕ...

Σήμερα, υπό τη δεσποτεία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, επιτελείται με ψυχρά και θερμά πολιτικά μέσα ανακατανομή των σφαιρών επιρροής από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα δύναμης (πόλεμος νομισματικών ισοτιμιών, εμπορικός πόλεμος, θερμές περιφερειακές συγκρούσεις, «ουκρανικό», «μεσανατολικό» κλπ. κλπ.).

Σήμερα η πραγματικότητα, διεθνής και εγχώρια, διατυπώνει μια από τις πιο εφιαλτικές περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας. Οι τοκογλύφοι δανειστές του κράτους -εγχώριοι και ξένοι, οι κερδοσκόποι που ονομάζονται «αγορές», οι κάτοχοι του συσσωρευμένου χρηματικού κεφάλαιου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι (μνημονιακές κυβερνήσεις, μνημονιακά κόμματα), οδηγούν με βεβαιότητα την Ελλάδα και το λαό της στον εξανδραποδισμό και τον όλεθρο.

Η εθνική ανεξαρτησία έχει φαλκιδευτεί! Η λαϊκή κυριαρχία έχει φαλκιδευτεί! Η δημόσια περιουσία και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας παζαρεύονται και εκποιούνται αντί πινακίου φακής! Οι θεσμικές και οι οικονομικές κατακτήσεις των μισθοσυντήρητων και του λαού έχουν αναιρεθεί!

Η εφιαλτική σημερινή κατάσταση πρέπει οπωσδήποτε ν’ ανατραπεί. Ο κυρίαρχος λαός πρέπει οπωσδήποτε να υψώσει το ανάστημά του. Πρέπει οπωσδήποτε να μετατραπεί από παθητικό σε ενεργητικό πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή σε πολιτικό κίνημα που θα απαιτήσει και θα επιβάλει:

Α) Παύση πληρωμών του εξωτερικού δημόσιου χρέους στους τοκογλύφους δανειστές. Η προτεραιότητα στην κυριαρχία, την επιβίωση και τα δικαιώματα της κοινωνίας έναντι των αξιώσεων των δανειστών, είναι αρχή συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο (περί «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» άρθρο 25 παρ. 1 κλπ), πολλές χώρες την έχουν επικαλεσθεί και έχει ενσωματωθεί σε εθνικές νομοθεσίες όπως των ΗΠΑ. Τα μνημόνια «δεν αποτελούν διεθνή συμφωνία» (απόφαση Συμβούλιο της Επικρατείας Ολ. 668/2012), επομένως απλώς καταργούνται με άλλο νόμο. Οι δανειακές συμβάσεις, σαν δεσμεύσεις Δημόσιου Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου, υπάγονται κατευθείαν στις ρυθμίσεις και τις πρόνοιες της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (άρθρα 26, 31, 61, 62 κλπ.) και υφίστανται απόλυτη ακυρότητα. Εξάλλου, η απόφαση υπέρ της Ελλάδας το 1936, του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της  Κοινωνίας των Εθνών, αποτελεί αναμφισβήτητα δεδικασμένο.

Β) «Σεισάχθεια», δηλαδή τη διαγραφή χρεών όλων των νοικοκυριών και όλων των επιχειρήσεων προς το τραπεζικό σύστημα και το Δημόσιο. Η «σεισάχθεια» δεν είναι μέτρο ελεημοσύνης. Η πρόταση για «σεισάχθεια», παρόλο που είναι και δίκαιη και ηθική, είναι κυρίως και πρωτίστως μέτρο οικονομικής πολιτικής -και από μόνη της, και σε συνδυασμό με την πρόταση για «παύση πληρωμών». Είναι αναγκαίο μέτρο οικονομικής ανάπτυξης, που θα συμβάλλει αποφασιστικά στην αντιμετώπιση της «παγίδας ρευστότητας» που έχει περιπέσει η οικονομία, θα δημιουργήσει «ενεργό ζήτηση», και θ’ αυξήσει την «καταναλωτική παραγωγή» και την «παραγωγική κατανάλωση» των όρων παραγωγής σε όλους τους τομείς της παραγωγής (πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή).

Γ) Έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μέσων ανταλλαγής. Η ανάκτηση των νομισματικών εργαλείων άσκησης κρατικής πολιτικής είναι αναγκαία επιλογή. Είναι παράλογο και δεν έχει καμία οικονομική βασιμότητα το γεγονός του ότι, το κράτος δανείζεται «ευρώ», όχι απευθείας από την ΕΚΤ που τα εκδίδει, αλλά με τη διαμεσολάβηση τραπεζών που κερδοσκοπούν τοκογλυφικά. Με την κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος θ’ αποκατασταθεί η νομιμότητα και η λογική. Ας γίνει σαφές: οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει, από το 2008 έως σήμερα, εκατοντάδες δισ. ευρώ από το κράτος (σε εγγυήσεις, αγορά μετοχών και παροχή ρευστότητας). Τα ίδια κεφάλαια των τραπεζών είναι σκανδαλωδώς λίγα αν συγκριθούν με τα κεφάλαια που σίγουρα ανήκουν στο ελληνικό δημόσιο.

Δ) Η δημόσια περιουσία να παραχωρηθεί και να αξιοποιηθεί παραγωγικά από τα ασφαλιστικά ταμεία. Η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων έχει λεηλατηθεί. Αναφέρουμε, για παράδειγμα, το νόμο Μαρκεζίνη (ΑΝ 101/1950, 31/12/1950) -που οδήγησε σε υποχρεωτική δέσμευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από την Τράπεζα της Ελλάδας με μηδενικές αποδόσεις, το «τζογάρισμα» στο Χρηματιστήριο, το κούρεμα που υπέστησαν στο πλαίσιο του PSΙ κλπ. κλπ. κλπ. Η παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας στα ασφαλιστικά ταμεία και η παραγωγική αξιοποίησή της, είναι, ταυτόχρονα, και πράξη δικαιοσύνης και μοχλός οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Θα συμβάλει στην αύξηση του ΑΕΠ, θα τροφοδοτήσει με έσοδα τον κρατικό προϋπολογισμό, θα συμβάλει στην αύξηση των θέσεων εργασίας και θα δημιουργήσει συνθήκες για μεγαλύτερες συντάξεις, ποιοτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αξιοπρεπή επιδόματα ανεργίας σε όλους τους ανέργους κτλ. κτλ.

Στη σημερινή, λοιπόν, ζοφερή μνημονιακή και κατεξοχήν ανελεύθερη πραγματικότητα, που σίγουρα οδηγεί σε καταστροφή τον λαό και τη χώρα, οι πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός αντιμνημονιακού, δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού κινήματος αποτελούν πολιτική και ιστορική ανάγκη, έτσι ώστε να καλυφθεί με όρους μαζικού κινήματος το πολιτικό κενό εκπροσώπησης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού στους θεσμούς έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Απόφαση της ΚΕ του ΑΚΕΠ

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2024

Αντώνη, θα σε θυμόμαστε για πάντα!

Την Δευτέρα 4 Μαρτίου 2024, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, έγινε η κηδεία του ιδρυτή και επίτιμου Προέδρου του ΑΚΕΠ, Αντώνη Π. Χάλαρη.

Μέλη του ΑΚΕΠ, οικεία πρόσωπα και αρκετοί φίλοι, τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία.

Ακολουθούν, ο επικήδειος λόγος που εκφώνησε ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΑΚΕΠ, Μάκης Παπαπέτρου, και ο αποχαιρετισμός της ποιήτριας συντρόφου του Αντώνη Χάλαρη, Μαρίας Λαέρτη:

Διαβάστε περισσότερα...

Για την απώλεια του σύντροφου Νικηφόρου

Ο σ. Νικηφόρος Γαστεράτος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΠ, έφυγε ξαφνικά και αναπάντεχα από τη ζωή το βράδυ του Σαββάτου 9 Μαρτίου 2024.

Η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη 14 Μαρτίου 2024, ώρα 3.30 μ.μ. στην Λευκίμμη Κέρκυρας.

Τον αποχαιρετούμε με τους στίχους του ποιητή:

«Αλλ’ ήλιος, αλλ’ αόρατος αιθέρας κοσμοφόρος

από το μαύρο σύγνεφο κι από τη μαύρη πίσσα,

ο στύλος φανερώνεται, με κάτου μαζωμένα

τα παλληκάρια τα καλά, με πάνου τη σημαία»

(«Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», Διονύσιος Σολωμός)

ΑΚΕΠ - Γραφείο τύπου

Μίκα Στάθη

Αθήνα, 12 Μαρτίου 2024

Αναντικατάστατη η απώλεια του σύντροφου Αντώνη

Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος του ΑΚΕΠ Αντώνης Χάλαρης του Πέτρου, "έφυγε" την Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2024 στις 4 τα ξημερώματα, μετά από επτάμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Η κηδεία του θα γίνει την Δευτέρα 4 Μαρτίου 2024, ώρα 11.00πμ, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Αντώνης Χάλαρης του Πέτρου γεννήθηκε στην Ανάφη των Κυκλάδων, της επαρχίας Θήρας -δηλαδή σε τόπο εξορίας, οι δε γονείς του είναι αναγνωρισμένοι και παρασημοφορημένοι αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού και του αντιδικτατορικού αγώνα, και είχαν υποστεί ποικίλες διώξεις για τη συμμετοχή τους στον αγώνα του λαού για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική απελευθέρωση.

Διαβάστε περισσότερα...

Η μετεκλογική αφίσα του ΑΚΕΠ, Ιούνιος 2023

Ψηφίζω: «Να συμφωνήσουμε στα ελάχιστα»

του Αντώνη Χάλαρη

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Θέση για εκλογές 25/6/2023

Το ΑΚΕΠ, όπως στις εκλογές της 21/5/2023, έτσι και στις επαναληπτικές εκλογές της 25/6/2023 αποφάσισε να μην μετέχει.

Κατά τη γνώμη του ΑΚΕΠ, η πολιτική ανωριμότητα των λαϊκών στρωμάτων, η αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα αποτελεί το κυρίαρχο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Κυρίαρχος Λαός, ο ταξικά διαρθρωμένος λαός, στις εκλογές της 21/5/2023 επέλεξε –με συντριπτική πλειοψηφία- τα μνημονιακά πολιτικά κόμματα (ΝΔ 40.79%, ΣΥΡΙΖΑ 20.07%, ΠΑΣΟΚ 11.46% κλπ κλπ).

Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι εκλογές, τα αποτελέσματα της κάλπης, είναι δείκτης του βαθμού ωριμότητας της συνείδησης των κοινωνικών τάξεων ενός λαού.

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Θέση για εκλογές 21/5/2023

Το ΑΚΕΠ αποφάσισε να μην μετέχει στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση.

Το ΑΚΕΠ προτείνει για την παρούσα εκλογική αναμέτρηση στα μέλη του, στους οπαδούς του και εν γένει στον ελληνικό λαό τα εξής:

Α) Να ψηφίσουν ένα από τα κόμματα ή τις συλλογικότητες του ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού πολιτικού χώρου που βρίσκεται πιο κοντά στην πολιτική και ιδεολογική τους «ιδιοσυγκρασία».

Β) Να μην απέχουν από τις εκλογές. Η αποχή -όταν δεν συντρέχουν ειδικοί λόγοι- υποβαθμίζει τους πολίτες, από φορείς δικαιωμάτων και μέλη του «Κυριάρχου», σε υπηκόους, δηλαδή σε φορείς μόνον υποχρεώσεων προς την οικονομική ολιγαρχία και τα κόμματα που την υπηρετούν.

Γ) Στην περίπτωση που κανένα από τα κόμματα ή τις συλλογικότητες του ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού πολιτικού χώρου δεν συνάδει με την πολιτική και ιδεολογική τους «ιδιοσυγκρασία», να ψηφίσουν «ΑΚΥΡΟ» -και οπωσδήποτε να μην απέχουν.  Το «ΑΚΥΡΟ», και την παθητικότητα αντιστρατεύεται, και την κριτική στα μνημονιακά πολιτικά κόμματα εμπεριέχει, και την ανάγκη ύπαρξης νέων πολιτικών δεδομένων υπονοεί.

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Αφίσα - Εκλογές 21/5/2023

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΕΥΡΩ ΦΕΤΙΧ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Π. Χάλαρη

Διαβάστε περισσότερα...

«ΜΑΣ ΕΛΕΓΑΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙΤΕ»

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ ΚΑΙ Η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Αντώνης Π. Χάλαρης

Σχολιάζουμε και αναδημοσιεύουμε επιφυλλίδα της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο: «ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ», 31 Αυγούστου 2014, επειδή κατά τη γνώμη μας τα γεγονότα την καθιστούν επίκαιρη. Ήταν τότε περίοδος της κυβέρνησης Σαμαρά λίγους μήνες πριν την κυβέρνηση Τσίπρα. Στη συγκεκριμένη επιφυλλίδα,  ο σημαντικός ποιητής και συγγραφέας Θανάσης Θ. Νιάρχος, με αφορμή το σύνθημα του ΑΚΕΠ «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ», αναφέρεται κυρίως στον καθηγητή φιλοσοφίας ακαδημαϊκό Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλο, και στη σημασία που απέδωσε ο εν λόγω ακαδημαϊκός στη λέξη σεισάχθεια σε μια σειρά άρθρων που δημοσίευσε στο περιοδικό «Ευθύνη» με τον τίτλο «“Σεισάχθεια ή μια πνευματική επανάσταση” στις αρχές του 1973, δηλαδή πολύ πριν να υπάρξει το Πολυτεχνείο, όπου σαφέστατα κρίνει δριμύτατα το στρατιωτικό καθεστώς». Όπως γνωρίζουμε, οι πραξικοπηματίες είχαν ονομάσει τους εαυτούς τους «σωτήρες της πατρίδας», και το πραξικόπημά τους «επανάσταση».

Διαβάστε περισσότερα...

Να συμφωνήσουμε στα ελάχιστα! Να πετύχουμε τα μέγιστα!

του Μάκη Παπαπέτρου

Η πανδημία του Covid-19 και ο τρόπος αντιμετώπισής της στην Ελλάδα και τον κόσμο, καθώς και τα ηθικά και οικονομικά σκάνδαλα που καθημερινά αποκαλύπτονται, καταδεικνύουν την αλήθεια του ότι, σε εποχές που οι παραγωγικές σχέσεις έχουν παρακμάσει κι έχουν γίνει δεσμά στις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, η σήψη είναι καθολική. Οι "πάνω" εξαχρειώνονται. Οι "κάτω" εξαθλιώνονται. Η εξουσία βυσσοδομεί. Σε τέτοιες περιόδους παρακμής, όμοιες με αυτή που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα και τον κόσμο, οι ιστορικοί λαοί κατά κανόνα αφυπνίζονται, οργανώνονται και δίνουν ριζοσπαστικές λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα.

Διαβάστε περισσότερα...

Ανταγωνισμός και ατομισμός

του Μάκη Παπαπέτρου

Η πανδημία του Covid-19 (και όχι μόνον αυτή) εμφάνισε με τρόπο άμεσο και αδιαμφισβήτητο την αναποτελεσματικότητα και την ανεπάρκεια των αρχών και των αξιών ενός πολιτικο-οικονομικού συστήματος με πήλινα πόδια, που σαπίζει.

Διαβάστε περισσότερα...