Α) Ανακοινώσεις: 1) Πρεσβεία των ΗΠΑ στο Αζερμπαϊτζάν, 2) Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Γεωργία, 3) Πρεσβεία της Γαλλίας στο ΛονδίνοΒ) Άρθρο της Πράβδα με τίτλο "Θα κηρύξει πόλεμο η Ρωσία κατά της Τουρκίας;" Γ) Κείμενο στο ΒΗΜΑ για την κοινή δήλωση Πούτιν, Μακρόν και Τραμπ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2020
Print 
PDFΤρίτη 12 Αυγούστου 2014
ΗΠΑ-BRICS
Αναδημοσιεύουμε 2 ενδιαφέροντα άρθρα από την "ΗΜΕΡΗΣΙΑ": α) "BRICS, μία παγκόσμια δύναμη γεννήθηκε" και, β) "Πώς βλέπουν στις ΗΠΑ την Ομάδα των BRICS"
Διαβάστε περισσότερα...
Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013
Στο Ιράν επέστρεψε ο κύλινδρος του Κύρου
Στο Ιράν επέστρεψε το Βρετανικό Μουσείο τον κύλινδρο του Κύρου,
ο οποίος θα εκτεθεί για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια στην χώρα όπου
φιλοτεχνήθηκε.
Συνοδευόμενος από αντιπροσωπεία του Βρετανικού Μουσείου με επικεφαλής των έφορο των συλλογών της Μέσης Ανατολής, ο πήλινος κύλινδρος έφτασε στο Εθνικό Μουσείο του Ιράν, όπου θα παραμείνει για τέσσερις μήνες.
«Η περίοδος των τεσσάρων μηνών είναι μία σπουδαία ευκαιρία για όλους τους Ιρανούς που ενδιαφέρονται να δουν τον κύλινδρο», δήλωσε ο επικεφαλής του Εθνικού Μουσείου,
Ο κύλινδρος, γραμμένος σε βαβυλωνιακή σφηνοειδή γραφή, θεωρείται ότι αποτελεί τον πρώτο καταστατικό χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την κατασκευή του οποίου διέταξε το Πέρσης βασιλιάς Κύρος Β' ο Μέγας.
Συνοδευόμενος από αντιπροσωπεία του Βρετανικού Μουσείου με επικεφαλής των έφορο των συλλογών της Μέσης Ανατολής, ο πήλινος κύλινδρος έφτασε στο Εθνικό Μουσείο του Ιράν, όπου θα παραμείνει για τέσσερις μήνες.
«Η περίοδος των τεσσάρων μηνών είναι μία σπουδαία ευκαιρία για όλους τους Ιρανούς που ενδιαφέρονται να δουν τον κύλινδρο», δήλωσε ο επικεφαλής του Εθνικού Μουσείου,
Ο κύλινδρος, γραμμένος σε βαβυλωνιακή σφηνοειδή γραφή, θεωρείται ότι αποτελεί τον πρώτο καταστατικό χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την κατασκευή του οποίου διέταξε το Πέρσης βασιλιάς Κύρος Β' ο Μέγας.
Ο Κύλινδρος του Κύρου (539 π.Χ.)
Το 539 π.Χ., τα στρατεύματα του
Κύρου του Μεγάλου, του πρώτου βασιλιά της αρχαίας Περσίας, κατέκτησαν
την πόλη της Βαβυλώνας. Αλλά οι επόμενες ενέργειές του ήταν αυτές που
σήμαναν μια μεγάλη πρόοδο για τον Άνθρωπο. Ελευθέρωσε τους σκλάβους,
διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν τη
θρησκεία τους και εδραίωσε φυλετική ισότητα. Αυτές και άλλες αποφάσεις
καταγράφηκαν σε ένα κύλινδρο από ψημένο πηλό στην Ακκαδική γλώσσα με
σφηνοειδή γραφή.
Διαβάστε περισσότερα...
Διαβάστε περισσότερα...
Ζητήματα Ελληνοτουρκικών Σχέσεων
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η
Τουρκία εγκαινίασε μια συστηματική πολιτική αμφισβητήσεων και
διεκδικήσεων σε βάρος της κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και
των διεθνών αρμοδιοτήτων της Ελλάδας στον θαλάσσιο, νησιωτικό και
εναέριο χώρο.
Σκοπός της νεοπαγούς αυτής τουρκικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας ήταν και είναι η μεταβολή του εδαφικού status quo, που προβλέπεται σε διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, καθώς και του νομικού καθεστώτος στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο που πηγάζει από το διεθνές δίκαιο και δη το ισχύον δίκαιο της θάλασσας.
Διαβάστε περισσότερα...
Σκοπός της νεοπαγούς αυτής τουρκικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας ήταν και είναι η μεταβολή του εδαφικού status quo, που προβλέπεται σε διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, καθώς και του νομικού καθεστώτος στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο που πηγάζει από το διεθνές δίκαιο και δη το ισχύον δίκαιο της θάλασσας.
Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013
Αγωνιώδης έκκληση βετεράνων διπλωματών προς τον Α.Σαμαρά για τα εθνικά θέματα
Με επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά 23 πρώην
πρεσβευτές της χώρας κτυπούν το καμπανάκι του κινδύνου στην πολιτική
ηγεσία της χώρας και επισημαίνουν με εντυπωσιακή ακρίβεια και ιστορική
σαφήνεια το που οδηγείται η Ελλάδα σε τέσσερα μείζονα εθνικά μέτωπα:
Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Σκοπιανό και ελληνοαλβανικές σχέσεις.
Διαβάστε περισσότερα...
Διαβάστε περισσότερα...
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
ΑΚΕΠ: Ολοκαύτωμα στην Παλαιστίνη
Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση συμπράττουν με το Ισραήλ στο νέο ολοκαύτωμα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού.
Οι Γολιάθ του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, εγκλωβισμένοι στην βαθιά οικονομική κρίση, γίνονται καθημερινά περισσότερο επικίνδυνοι και απροκάλυπτα απάνθρωποι.
Η πτώση της τιμής του πετρελαίου και των βιομηχανικών ορυκτών, σε επίπεδα κάτω του κόστους παραγωγής τους, οξύνουν την κρίση ανάπτυξης κι εντείνουν τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων, που οδηγούνται -μέρα με την μέρα- στην ανοιχτή ρήξη και τον πόλεμο.
Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού και η ανισόμετρη ανισομέρεια των τομέων και των κλάδων παραγωγής στο εσωτερικό των καπιταλιστικών χωρών διαμορφώνουν, υπό την δεσποτεία της νέας τεχνικής στα μέσα παραγωγής, νέα πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά, ετερογένειες και αντιθέσεις, που δεν δημιουργούν μόνον αδύναμους κρίκους στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα, αλλά αποσαρθρώνουν την αλυσίδα ολόκληρη.
Στην σημερινή ζοφερή παγκόσμια πραγματικότητα καμία χώρα, κανένας λαός, καμία υπό εκμετάλλευση τάξη, κανένας άνθρωπος δεν είναι ασφαλής. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Παλαιστινιακός λαός, όσο απίθανο κι αν φαίνεται, μπορεί αύριο να το αντιμετωπίσει κι ο δικός μας λαός. Γι’ αυτό, η συμπαράσταση και η πάνδημη συμμετοχή του ελληνικού λαού στις κινητοποιήσεις υπέρ των Παλαιστινίων είναι επιβεβλημένη, όχι μόνον σαν εκδήλωση αλληλεγγύης, αλλά και σαν εκδήλωση πρόνοιας και αποτροπής των σχεδίων των Μεγάλων Δυνάμεων για την περιοχή μας, την χώρα μας, τον λαό μας.
Η στάση του Ομπάμα στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής δείχνει πόσο μωρόδοξοι ήταν όσοι πίστεψαν πως θα γινόταν προοδευτικότερη η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και πόσο δίκιο έχει ο σοφός λαός όταν λέει «άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά».
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ
Γραφείο Τύπου
Μίκα Στάθη
29/12/08
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008
ΑΚΕΠ: Ο Μπάρακ Ομπάμα και η μύτη της Κλεοπάτρας
Η βαθιά οικονομική κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, ξεθώριασε το «αμερικάνικο όνειρο» και υπονόμευσε την ηγεμονία των ΗΠΑ στον καπιταλιστικό κόσμο.
Οι ιθύνουσες τάξεις των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών-κρατών αντιμετωπίζουν, με σκεπτικισμό και φόβο, την αποσταθεροποίηση του παγιωμένου μεταπολεμικά παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και το ενδεχόμενο να περιέλθουν οι οικονομίες τους στην εφιαλτική φάση της παγίδας ρευστότητας (κρίση ανάπτυξης).
Η αποτυχία των κεϋνσιανών μοντέλων ν’ αντιμετωπίσουν τα φαινόμενα του στασιμοπληθωρισμού την δεκαετία του 1970, δεν δημιουργεί βεβαιότητες για την αποτελεσματικότητα των κεϋνσιανών οικονομικών μέτρων που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης.
Η δραματική ομολογία του Άλαν Γκρίνσπαν στην ομιλία του στο Κογκρέσο, που αμφισβήτησε το δόγμα «αυτορρύθμισης της αγοράς» και τις μακροοικονομικές θεωρίες της Νεοκλασσικής Σχολής περί «προσαρμοστικών» και «ορθολογικών προσδοκιών» (Φρήντμαν,Φέλπς και λοιποί), θυμίζουν τα λόγια του Σπινόζα, όταν αναφέρεται στην υποκειμενική ψευδαίσθηση της ελευθερίας: «έχουν συνείδηση των πράξεών τους, αγνοούν όμως τις αιτίες που τις προκαλούν και τις καθορίζουν».
Η θέση του μαρξισμού: «δεν είναι ο καπιταλιστής εκείνος που διευθύνει το Κεφάλαιο, αλλά το Κεφάλαιο είναι εκείνο που διευθύνει τον καπιταλιστή», έχει, στις σημερινές συνθήκες, πέρα για πέρα επιβεβαιωθεί.
Κάτω από το βάρος των γεγονότων, οι σκοπιμότητες της αστικής διανόησης να χρεώσει την κρίση στους γιάπηδες της Γουόλ Στρήτ, τα λεγόμενα golden boys, ήταν προφανείς: από την μια μετέθεσαν τις αιτίες της κρίσης από τις εγγενείς στον καπιταλισμό αντιφάσεις στις αδυναμίες του ανθρώπινου χαρακτήρα, και από την άλλη παρουσίασαν την επίκληση στις αρχές της Βασιλείας 2*, την ανάγκη για ένα νέο Μπρέτον-Γούντς** και την εσπευσμένη υιοθέτηση κεϋνσιανών μέτρων κρατικού παρεμβατισμού σαν αναγκαίες προσπάθειες για την αντιμετώπιση της ανθρώπινης φαυλότητας.
Η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ, για ν’ αντιμετωπίσει την έκρυθμη κατάσταση και, κυρίως, για να αποτρέψει την αφύπνιση της πολυφυλετικής και ταξικά διαρθρωμένης αμερικανικής κοινωνίας, προέβη, πέραν των οικονομικών μέτρων Πόλσον και Μπερνάκι, σε μια άνευ προηγουμένου ιδεολογική αντεπίθεση, και πέτυχε, έστω και περιστασιακά, σημαντική νίκη.
Οι εκλογές για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ δεν ήταν αυτή την φορά η συνήθης διαδικασία μιας προεδρικής εκλογής, αλλά η διαδικασία προβολής προτύπων και αξιών που στηρίζουν το «αμερικάνικο όνειρο» κι εκθειάζουν τις υπερβατολογικές αντιλήψεις του Μεταμοντερνισμού και του Πραγματισμού για τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Η νίκη του Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα στις εκλογές για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ αναζωπύρωσε στον μέσο αμερικάνο την πίστη στο «αμερικάνικο όνειρο», στον δε μέσο ευρωπαίο την προσδοκία για αναστροφή του οικονομικού κλίματος που κάνει το μέλλον να φαίνεται σκοτεινό και αβέβαιο. Στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου, ιδίως του Αμερικάνου, που αντιμετωπίζει προβλήματα ανάλογα με αυτά των πρωταγωνιστών των ταινιών «Πικρή γή», «Ο φύλακας της σίκαλης», «Τα Σταφύλια της οργής».... εκείνο που μέτρησε περισσότερο ήταν το γεγονός οτι ο Ομπάμα «τα κατάφερε», οτι ο Ομπάμα «πέτυχε».
Στο μυαλό του μέσου αμερικάνου και του μέσου ευρωπαίου ο Ομπάμα φαντάζει, άλλοτε σαν την ηρωική μορφή του Διογένη Teufelsdröckh(= θεϊκό κοπρογέννημα του διαβόλου) του μυθιστορήματος «Sartor Resartus» της πρώιμης περιόδου του Καρλάιλ, άλλοτε σαν τους «ήρωες» των λογοτεχνημάτων και δοκιμίων των αρχών του 19ου αιώνα που γέννησαν την υπερβατική φιλοσοφική και ιστορική αντίληψη της «Νέας Αγγλίας» και του «american transcendentalism».
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός οτι οι κυρίαρχες αντιλήψεις της αστικής φιλοσοφίας για την ιστορία υποστηρίζουν υπέρμετρα το ρόλο της προσωπικότητας στην διαμόρφωση των ιστορικών γεγονότων. Τα επιχειρήματα της υπερβατικής φιλοσοφίας της ιστορίας (Φίχτε, Κάντ, Καρλάιλ κλπ.) εξέθρεψαν το «αμερικάνικο όνειρο», και συμπεριλαμβάνονται σήμερα στην φαρέτρα επιχειρήματων των κυρίαρχων ρευμάτων του Μεταμοντερνισμού και του Πραγματισμού.
Ο Ομπάμα εκλαϊκευσε και χρησιμοποίησε τα επιχειρήματα της υπερβατικής φιλοσοφίας στα προεκλογικά επιχειρήματα του περίφημου «ΜΠΟΡΕΙΣ». Τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ δεν τις κέρδισε ο κατα Αριστοτέλη «μεγαλόψυχος» (magnanimous), «ηθικά τέλειος» ηγέτης, αλλά ο κατα Καρλάιλ «δημιουργικά ενεργητικός» ηγέτης που μπορεί να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις του πραγματικού κόσμου. Το Μεταμοντέρνο πρότυπο του ατόμου, που «ΜΠΟΡΕΙ» να κερδίζει την επιτυχία, με επιμονή και σκληρή προσπάθεια ενάντια σε οικονομικές, κοινωνικές και φυλετικές αντιξοότητες –μέχρι του σημείου μάλιστα να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ!!!- στο πρόσωπο του Ομπάμα έγινε το Υπερεγώ και το όραμα κάθε δυστυχισμένου αμερικάνου, αλλά και κάθε δυστυχισμένου Ευρωπαίου, Αφρικανού και Ασιάτη.
Σε συγκυρίες όπως η σημερινή, η αστική Φιλοσοφία και η αστική Τέχνη, σαν μορφές κοινωνικής συνείδησης, αποκαλύπτουν τον ταξικό τους ρόλο και τον, αδιάγνωστο για πολλούς, προορισμό τους.
Η φιλοσοφική αντίληψη της αστικής κουλτούρας για τον ρόλο της προσωπικότητας και του ατόμου στην διαμόρφωση των κοινωνικών φαινομένων, διάχυτη και διαλελυμένη στα εύπεπτα πολιτισμικά προϊόντα της μαζικής υποκουλτούρας (life style, ριάλιτις, σαπουνόπερες), συμπυκνωμένη, ωραιοποιημένη και υψιπετής στα κορυφαία καλλιτεχνικά δημιουργήματα της αστικής τέχνης, διαμορφώνει την αναγκαία ηγεμονική διάταξη της αστικής ιδεολογίας μεταξύ του κοινού νού και της ευθυκρισίας και συμβάλλει στην σταθερότητα των κοινωνικών δομών.
Σήμερα, η περίφημη φράση του Σαιν Μπέβ «αν η μύτη της Κλεοπάτρας τύχαινε να είναι πιο κοντή, η όψη του κόσμου θα ήταν αλλοιώτικη», αποκτά στο πρόσωπο του Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα κωμικοτραγική επικαιρότητα, αφού του προσδίδουν ιστορικές ιδιότητες ανάλογες με αυτές που προσέδιδε ο Σαιν Μπεβ στην μύτη της Κλεοπάτρας. Ο Σαιν Μπεβ, για να υποστηρίξει τον αποφασιστικό ρόλο της προσωπικότητας στην διαμόρφωση των ιστορικών φαινομένων, υποστήριζε πως αν ο χαρακτήρας του Λουδοβίκου 15ου ήταν διαφορετικός και η Μανταμ ντε Πομπαντούρ δεν τον επηρέαζε στην λήψη των αποφάσεών του, η οικονομική και πολιτική πραγματικότητα της Γαλλίας θα ήταν διαφορετική. Αν ο περίφημος ρήτορας Μιραμπώ δεν πέθαινε, η εξέλιξη της Γαλλικής Επανάστασης θα ήταν διαφορετική, κλπ.κλπ.
Αν ζούσε λοιπόν σήμερα ο Σαιν Μπεβ θα μπορούσε ωραιότατα να υποστηρίξει αυτά που υποστηρίζουν, εν χορώ, οι σημερινοί απολογητές του καπιταλισμού. Αν τα golden boys δεν ήταν τόσο άπληστοι και πλεονέκτες, η οικονομική κρίση θα είχε αποφευχθεί. Ή, αν ο Μπάρακ Ομπάμα, ο Πρόεδρος της «βασιλεύουσας» του καπιταλισμού, αποδειχθεί οτι είναι άνθρωπος με ευαισθησίες και ικανότητες, τα προβλήματα της ανθρωπότητας και η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης θα αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά, κλπ.κλπ. Βέβαια, η θέση του Ομπάμα στο Μεσανατολικό πρόβλημα και η προσχηματική σιωπή του για την συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού είναι –τουλάχιστον- απογοητευτική... και προμήνυμα δεινών...
Εμείς, πάντως, μαζί με τους λιγοστούς σήμερα οπαδούς της διαλεκτικής αντίληψης για την ιστορία και τον ρόλο της προσωπικότητας, εμμένουμε στις απόψεις του μεγάλου διαλεκτικού:
«Στην κοινωνική παραγωγή της ζωής τους, οι άνθρωποι έρχονται σε καθορισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες από την θέλησή τους σχέσεις, σε σχέσεις παραγωγικές, που αντιστοιχούν σε μιαν ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών τους δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών σχέσεων, αποτελεί την οικονομική συγκρότηση της κοινωνίας, την υλική βάση, πάνω στην οποία υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν καθορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει την πορεία της κοινωνικής, πολιτικής και διανοητικής ζωής γενικά. Την πραγματικότητα δεν την καθορίζει η συνείδηση των ανθρώπων, παρα αντίθετα η κοινωνική πραγματικότητα καθορίζει την συνείδησή τους. Σ’ ένα ορισμένο στάδιο της αναπτυξής τους οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής, ή, πράγμα που είναι μονάχα η νομική έκφραση αυτού του γεγονότος, με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, στο εσωτερικό των οποίων είχαν κινηθεί μέχρι τότε. Αυτές οι σχέσεις, από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, γίνονται τώρα εμπόδια αυτών των δυνάμεων. Τότε αρχίζει μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Όταν μεταβάλλεται η οικονομική βάση, ανατρέπεται περισσότερο ή λιγότερο γρήγορα ή αργά ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα. Όταν αντικρύζουμε τέτοιου είδους ανατροπές, πάντα θα πρέπει να ξεχωρίζουμε την υλική ανατροπή των οικονομικών όρων της παραγωγής –που έχουμε την υποχρέωση να την εξακριβώσουμε πιστά με την βοήθεια των φυσικών επιστημών- από τις νομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές μορφές, με λίγα λόγια, από τις ιδεολογικές μορφές, με τις οποίες οι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτήν την σύγκρουση και την αποτελειώνουν. Όπως δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα άτομο από την ιδέα που έχει αυτό για τον εαυτό του, το ίδιο δεν μπορούμε να κρίνουμε μια εποχή ανατροπής από την συνείδηση που έχει αυτή για τον εαυτό της. Χρειάζεται, αντίθετα, να εξηγούμε την συνείδηση αυτή με τις αντιφάσεις της υλικής ζωής, με την σύγκρουση που υπάρχει ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και στις σχέσεις παραγωγής. Ποτέ δεν εξαφανίζεται ένα κοινωνικό συγκρότημα πριν αναπτυχθούν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις που μπορεί να χωρέσει. Και ποτέ δεν έρχονται να καταλάβουν την θέση του καινούριες και ανώτερες σχέσεις παραγωγής πριν ωριμάσουν, μεσα στους κόλπους της παλιάς κοινωνίας, οι υλικοί όροι ύπαρξης αυτών των σχέσεων. Γι’ αυτό η ανθρωπότητα ποτέ δεν βάζει μπροστά της, παρα μόνο τα προβλήματα εκείνα που μπορεί να λύσει. Γιατί, αν κοιτάξουμε από πιο κοντά, θα δούμε πως πάντοτε παρουσιάζεται το πρόβλημα τότε μόνον, όταν υπάρχουν ή τουλαχιστον βρίσκονται στην διαδικασία της ωρίμανσής τους οι υλικές προϋποθέσεις για την επίλυσή του».
* Βασιλεία: ελβετική πόλη, που από το 1988 έδοσε το όνομά της στο Σύμφωνο για τις αρχές λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος ως Βασιλεία 1-Βασιλεία2.
** Μπρέτον-Γούντς: πόλη του Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ, όπου το 1944 έγινε η Διάσκεψη κατα την οποία, υπο την επιρροή του κεϋνσιανισμού για μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση στο οικονομικό γίγνεσθαι, αποφασίστηκε το νομισματικό σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, και καθόρισε τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία εως τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Μανώλης Γρηγοριάδης, 17/11/08
http://www.akeppress.gr/
Οι ιθύνουσες τάξεις των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών-κρατών αντιμετωπίζουν, με σκεπτικισμό και φόβο, την αποσταθεροποίηση του παγιωμένου μεταπολεμικά παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και το ενδεχόμενο να περιέλθουν οι οικονομίες τους στην εφιαλτική φάση της παγίδας ρευστότητας (κρίση ανάπτυξης).
Η αποτυχία των κεϋνσιανών μοντέλων ν’ αντιμετωπίσουν τα φαινόμενα του στασιμοπληθωρισμού την δεκαετία του 1970, δεν δημιουργεί βεβαιότητες για την αποτελεσματικότητα των κεϋνσιανών οικονομικών μέτρων που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης.
Η δραματική ομολογία του Άλαν Γκρίνσπαν στην ομιλία του στο Κογκρέσο, που αμφισβήτησε το δόγμα «αυτορρύθμισης της αγοράς» και τις μακροοικονομικές θεωρίες της Νεοκλασσικής Σχολής περί «προσαρμοστικών» και «ορθολογικών προσδοκιών» (Φρήντμαν,Φέλπς και λοιποί), θυμίζουν τα λόγια του Σπινόζα, όταν αναφέρεται στην υποκειμενική ψευδαίσθηση της ελευθερίας: «έχουν συνείδηση των πράξεών τους, αγνοούν όμως τις αιτίες που τις προκαλούν και τις καθορίζουν».
Η θέση του μαρξισμού: «δεν είναι ο καπιταλιστής εκείνος που διευθύνει το Κεφάλαιο, αλλά το Κεφάλαιο είναι εκείνο που διευθύνει τον καπιταλιστή», έχει, στις σημερινές συνθήκες, πέρα για πέρα επιβεβαιωθεί.
Κάτω από το βάρος των γεγονότων, οι σκοπιμότητες της αστικής διανόησης να χρεώσει την κρίση στους γιάπηδες της Γουόλ Στρήτ, τα λεγόμενα golden boys, ήταν προφανείς: από την μια μετέθεσαν τις αιτίες της κρίσης από τις εγγενείς στον καπιταλισμό αντιφάσεις στις αδυναμίες του ανθρώπινου χαρακτήρα, και από την άλλη παρουσίασαν την επίκληση στις αρχές της Βασιλείας 2*, την ανάγκη για ένα νέο Μπρέτον-Γούντς** και την εσπευσμένη υιοθέτηση κεϋνσιανών μέτρων κρατικού παρεμβατισμού σαν αναγκαίες προσπάθειες για την αντιμετώπιση της ανθρώπινης φαυλότητας.
Η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ, για ν’ αντιμετωπίσει την έκρυθμη κατάσταση και, κυρίως, για να αποτρέψει την αφύπνιση της πολυφυλετικής και ταξικά διαρθρωμένης αμερικανικής κοινωνίας, προέβη, πέραν των οικονομικών μέτρων Πόλσον και Μπερνάκι, σε μια άνευ προηγουμένου ιδεολογική αντεπίθεση, και πέτυχε, έστω και περιστασιακά, σημαντική νίκη.
Οι εκλογές για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ δεν ήταν αυτή την φορά η συνήθης διαδικασία μιας προεδρικής εκλογής, αλλά η διαδικασία προβολής προτύπων και αξιών που στηρίζουν το «αμερικάνικο όνειρο» κι εκθειάζουν τις υπερβατολογικές αντιλήψεις του Μεταμοντερνισμού και του Πραγματισμού για τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Η νίκη του Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα στις εκλογές για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ αναζωπύρωσε στον μέσο αμερικάνο την πίστη στο «αμερικάνικο όνειρο», στον δε μέσο ευρωπαίο την προσδοκία για αναστροφή του οικονομικού κλίματος που κάνει το μέλλον να φαίνεται σκοτεινό και αβέβαιο. Στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου, ιδίως του Αμερικάνου, που αντιμετωπίζει προβλήματα ανάλογα με αυτά των πρωταγωνιστών των ταινιών «Πικρή γή», «Ο φύλακας της σίκαλης», «Τα Σταφύλια της οργής».... εκείνο που μέτρησε περισσότερο ήταν το γεγονός οτι ο Ομπάμα «τα κατάφερε», οτι ο Ομπάμα «πέτυχε».
Στο μυαλό του μέσου αμερικάνου και του μέσου ευρωπαίου ο Ομπάμα φαντάζει, άλλοτε σαν την ηρωική μορφή του Διογένη Teufelsdröckh(= θεϊκό κοπρογέννημα του διαβόλου) του μυθιστορήματος «Sartor Resartus» της πρώιμης περιόδου του Καρλάιλ, άλλοτε σαν τους «ήρωες» των λογοτεχνημάτων και δοκιμίων των αρχών του 19ου αιώνα που γέννησαν την υπερβατική φιλοσοφική και ιστορική αντίληψη της «Νέας Αγγλίας» και του «american transcendentalism».
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός οτι οι κυρίαρχες αντιλήψεις της αστικής φιλοσοφίας για την ιστορία υποστηρίζουν υπέρμετρα το ρόλο της προσωπικότητας στην διαμόρφωση των ιστορικών γεγονότων. Τα επιχειρήματα της υπερβατικής φιλοσοφίας της ιστορίας (Φίχτε, Κάντ, Καρλάιλ κλπ.) εξέθρεψαν το «αμερικάνικο όνειρο», και συμπεριλαμβάνονται σήμερα στην φαρέτρα επιχειρήματων των κυρίαρχων ρευμάτων του Μεταμοντερνισμού και του Πραγματισμού.
Ο Ομπάμα εκλαϊκευσε και χρησιμοποίησε τα επιχειρήματα της υπερβατικής φιλοσοφίας στα προεκλογικά επιχειρήματα του περίφημου «ΜΠΟΡΕΙΣ». Τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ δεν τις κέρδισε ο κατα Αριστοτέλη «μεγαλόψυχος» (magnanimous), «ηθικά τέλειος» ηγέτης, αλλά ο κατα Καρλάιλ «δημιουργικά ενεργητικός» ηγέτης που μπορεί να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις του πραγματικού κόσμου. Το Μεταμοντέρνο πρότυπο του ατόμου, που «ΜΠΟΡΕΙ» να κερδίζει την επιτυχία, με επιμονή και σκληρή προσπάθεια ενάντια σε οικονομικές, κοινωνικές και φυλετικές αντιξοότητες –μέχρι του σημείου μάλιστα να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ!!!- στο πρόσωπο του Ομπάμα έγινε το Υπερεγώ και το όραμα κάθε δυστυχισμένου αμερικάνου, αλλά και κάθε δυστυχισμένου Ευρωπαίου, Αφρικανού και Ασιάτη.
Σε συγκυρίες όπως η σημερινή, η αστική Φιλοσοφία και η αστική Τέχνη, σαν μορφές κοινωνικής συνείδησης, αποκαλύπτουν τον ταξικό τους ρόλο και τον, αδιάγνωστο για πολλούς, προορισμό τους.
Η φιλοσοφική αντίληψη της αστικής κουλτούρας για τον ρόλο της προσωπικότητας και του ατόμου στην διαμόρφωση των κοινωνικών φαινομένων, διάχυτη και διαλελυμένη στα εύπεπτα πολιτισμικά προϊόντα της μαζικής υποκουλτούρας (life style, ριάλιτις, σαπουνόπερες), συμπυκνωμένη, ωραιοποιημένη και υψιπετής στα κορυφαία καλλιτεχνικά δημιουργήματα της αστικής τέχνης, διαμορφώνει την αναγκαία ηγεμονική διάταξη της αστικής ιδεολογίας μεταξύ του κοινού νού και της ευθυκρισίας και συμβάλλει στην σταθερότητα των κοινωνικών δομών.
Σήμερα, η περίφημη φράση του Σαιν Μπέβ «αν η μύτη της Κλεοπάτρας τύχαινε να είναι πιο κοντή, η όψη του κόσμου θα ήταν αλλοιώτικη», αποκτά στο πρόσωπο του Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα κωμικοτραγική επικαιρότητα, αφού του προσδίδουν ιστορικές ιδιότητες ανάλογες με αυτές που προσέδιδε ο Σαιν Μπεβ στην μύτη της Κλεοπάτρας. Ο Σαιν Μπεβ, για να υποστηρίξει τον αποφασιστικό ρόλο της προσωπικότητας στην διαμόρφωση των ιστορικών φαινομένων, υποστήριζε πως αν ο χαρακτήρας του Λουδοβίκου 15ου ήταν διαφορετικός και η Μανταμ ντε Πομπαντούρ δεν τον επηρέαζε στην λήψη των αποφάσεών του, η οικονομική και πολιτική πραγματικότητα της Γαλλίας θα ήταν διαφορετική. Αν ο περίφημος ρήτορας Μιραμπώ δεν πέθαινε, η εξέλιξη της Γαλλικής Επανάστασης θα ήταν διαφορετική, κλπ.κλπ.
Αν ζούσε λοιπόν σήμερα ο Σαιν Μπεβ θα μπορούσε ωραιότατα να υποστηρίξει αυτά που υποστηρίζουν, εν χορώ, οι σημερινοί απολογητές του καπιταλισμού. Αν τα golden boys δεν ήταν τόσο άπληστοι και πλεονέκτες, η οικονομική κρίση θα είχε αποφευχθεί. Ή, αν ο Μπάρακ Ομπάμα, ο Πρόεδρος της «βασιλεύουσας» του καπιταλισμού, αποδειχθεί οτι είναι άνθρωπος με ευαισθησίες και ικανότητες, τα προβλήματα της ανθρωπότητας και η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης θα αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά, κλπ.κλπ. Βέβαια, η θέση του Ομπάμα στο Μεσανατολικό πρόβλημα και η προσχηματική σιωπή του για την συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού είναι –τουλάχιστον- απογοητευτική... και προμήνυμα δεινών...
Εμείς, πάντως, μαζί με τους λιγοστούς σήμερα οπαδούς της διαλεκτικής αντίληψης για την ιστορία και τον ρόλο της προσωπικότητας, εμμένουμε στις απόψεις του μεγάλου διαλεκτικού:
«Στην κοινωνική παραγωγή της ζωής τους, οι άνθρωποι έρχονται σε καθορισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες από την θέλησή τους σχέσεις, σε σχέσεις παραγωγικές, που αντιστοιχούν σε μιαν ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών τους δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών σχέσεων, αποτελεί την οικονομική συγκρότηση της κοινωνίας, την υλική βάση, πάνω στην οποία υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν καθορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει την πορεία της κοινωνικής, πολιτικής και διανοητικής ζωής γενικά. Την πραγματικότητα δεν την καθορίζει η συνείδηση των ανθρώπων, παρα αντίθετα η κοινωνική πραγματικότητα καθορίζει την συνείδησή τους. Σ’ ένα ορισμένο στάδιο της αναπτυξής τους οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής, ή, πράγμα που είναι μονάχα η νομική έκφραση αυτού του γεγονότος, με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, στο εσωτερικό των οποίων είχαν κινηθεί μέχρι τότε. Αυτές οι σχέσεις, από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, γίνονται τώρα εμπόδια αυτών των δυνάμεων. Τότε αρχίζει μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Όταν μεταβάλλεται η οικονομική βάση, ανατρέπεται περισσότερο ή λιγότερο γρήγορα ή αργά ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα. Όταν αντικρύζουμε τέτοιου είδους ανατροπές, πάντα θα πρέπει να ξεχωρίζουμε την υλική ανατροπή των οικονομικών όρων της παραγωγής –που έχουμε την υποχρέωση να την εξακριβώσουμε πιστά με την βοήθεια των φυσικών επιστημών- από τις νομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές μορφές, με λίγα λόγια, από τις ιδεολογικές μορφές, με τις οποίες οι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτήν την σύγκρουση και την αποτελειώνουν. Όπως δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα άτομο από την ιδέα που έχει αυτό για τον εαυτό του, το ίδιο δεν μπορούμε να κρίνουμε μια εποχή ανατροπής από την συνείδηση που έχει αυτή για τον εαυτό της. Χρειάζεται, αντίθετα, να εξηγούμε την συνείδηση αυτή με τις αντιφάσεις της υλικής ζωής, με την σύγκρουση που υπάρχει ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και στις σχέσεις παραγωγής. Ποτέ δεν εξαφανίζεται ένα κοινωνικό συγκρότημα πριν αναπτυχθούν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις που μπορεί να χωρέσει. Και ποτέ δεν έρχονται να καταλάβουν την θέση του καινούριες και ανώτερες σχέσεις παραγωγής πριν ωριμάσουν, μεσα στους κόλπους της παλιάς κοινωνίας, οι υλικοί όροι ύπαρξης αυτών των σχέσεων. Γι’ αυτό η ανθρωπότητα ποτέ δεν βάζει μπροστά της, παρα μόνο τα προβλήματα εκείνα που μπορεί να λύσει. Γιατί, αν κοιτάξουμε από πιο κοντά, θα δούμε πως πάντοτε παρουσιάζεται το πρόβλημα τότε μόνον, όταν υπάρχουν ή τουλαχιστον βρίσκονται στην διαδικασία της ωρίμανσής τους οι υλικές προϋποθέσεις για την επίλυσή του».
* Βασιλεία: ελβετική πόλη, που από το 1988 έδοσε το όνομά της στο Σύμφωνο για τις αρχές λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος ως Βασιλεία 1-Βασιλεία2.
** Μπρέτον-Γούντς: πόλη του Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ, όπου το 1944 έγινε η Διάσκεψη κατα την οποία, υπο την επιρροή του κεϋνσιανισμού για μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση στο οικονομικό γίγνεσθαι, αποφασίστηκε το νομισματικό σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, και καθόρισε τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία εως τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Μανώλης Γρηγοριάδης, 17/11/08
http://www.akeppress.gr/
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008
ΑΚΕΠ: Κόσσοβο - Καύκασος - Οικονομική κρίση
Πράγματι, όσοι συσχετίζουν το Κόσσοβο με τα γεγονότα της Γεωργίας έχουν δίκιο. Οπωσδήποτε η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας παραβιάζουν την διεθνή νομιμότητα -και αποτελούν έμπρακτη «αναίρεση» των συμφωνιών της Γιάλτας, θα προσθέσουμε εμείς… Πράγματι, οι εμπορικοί δρόμοι μεταφοράς πρώτων υλών, πετρελαίου, φυσικού αερίου και γενικά εμπορευμάτων έχουν πολλές φορές ίση, και αρκετές φορές μεγαλύτερη, γεωστρατηγική σπουδαιότητα από τις χώρες που παράγουν τις πρώτες ύλες και τις «πηγές» ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο, κάρβουνο κλπ).
Όμως, ο γραμμικός συσχετισμός της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου με τα γεγονότα της Γεωργίας ερμηνεύει τα διεθνή γεγονότα μηχανικο-ντετερμινιστικά. Και αυτό είναι λάθος.
Τα γεγονότα στη Γεωργία, την «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και την Ευρασία γενικότερα πρέπει να αναλύονται με βάση τον διαλεκτικό συσχετισμό των νόμων κίνησης της παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής και ανταλλαγής και της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του παγκόσμιου συστήματος.
Τα «παιχνίδια» της αυξομείωσης της τιμής του πετρελαίου, της πτώσης του δολαρίου και της χρηματοπιστωτικής κρίσης έχουν διαλεκτική σχέση με την άνοδο της τιμής των εμπορευμάτων, ιδίως των τροφίμων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν τρομακτικές ελλείψεις στην πρωτογενή παραγωγή και εισάγουν πάνω από το 50% των δημητριακών και των τροφίμων που απαιτούν οι ανάγκες του πληθυσμού τους.
Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αγγλία κλπ. έχουν ανεπτυγμένο πρωτογενή τομέα και κερδίζουν, από την συγκεκριμένη κατάσταση, μυθικές σχετικές υπεραξίες από την Ρωσία και την Κίνα κλπ, πράγμα που δρα ως αντίρροπη τάση στην νομοτελειακή πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, κυρίως στις ΗΠΑ.
Πέραν τούτου, οι θεληματικοί σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου των ΗΠΑ έχουν πρακτικό αντίκτυπο και βλάπτουν καίρια τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές τάξεις των λαών όλου του κόσμου, που καλούνται αυτές να σηκώσουν τα βάρη του ξεπεράσματος της σημερινής κρίσης του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
Επομένως, κατά την αντίληψή μας, τα τελευταία γεγονότα στην περιοχή του Καυκάσου πρέπει να αξιολογηθούν και από την πλευρά της -μη εμφανούς- σκοπιμότητας των ΗΠΑ να μεταφέρουν τον διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό και στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, πεδίο αναμφισβήτητης συντριπτικής υπεροχής τους, μέσω της τεχνητής κρίσης στους δομικούς παράγοντες της καπιταλιστικής παραγωγής.
Όλα αυτά, βεβαίως, αφορούν και την χώρα μας. Αδιάψευστος μάρτυρας τα διάφορα αντιλαϊκά νομοθετήματα της κυβέρνησης της ΝΔ και η συνέντευξη Καραμανλή στην ΔΕΘ.
Όμως, ο γραμμικός συσχετισμός της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου με τα γεγονότα της Γεωργίας ερμηνεύει τα διεθνή γεγονότα μηχανικο-ντετερμινιστικά. Και αυτό είναι λάθος.
Τα γεγονότα στη Γεωργία, την «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και την Ευρασία γενικότερα πρέπει να αναλύονται με βάση τον διαλεκτικό συσχετισμό των νόμων κίνησης της παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής και ανταλλαγής και της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του παγκόσμιου συστήματος.
Τα «παιχνίδια» της αυξομείωσης της τιμής του πετρελαίου, της πτώσης του δολαρίου και της χρηματοπιστωτικής κρίσης έχουν διαλεκτική σχέση με την άνοδο της τιμής των εμπορευμάτων, ιδίως των τροφίμων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν τρομακτικές ελλείψεις στην πρωτογενή παραγωγή και εισάγουν πάνω από το 50% των δημητριακών και των τροφίμων που απαιτούν οι ανάγκες του πληθυσμού τους.
Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αγγλία κλπ. έχουν ανεπτυγμένο πρωτογενή τομέα και κερδίζουν, από την συγκεκριμένη κατάσταση, μυθικές σχετικές υπεραξίες από την Ρωσία και την Κίνα κλπ, πράγμα που δρα ως αντίρροπη τάση στην νομοτελειακή πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, κυρίως στις ΗΠΑ.
Πέραν τούτου, οι θεληματικοί σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου των ΗΠΑ έχουν πρακτικό αντίκτυπο και βλάπτουν καίρια τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές τάξεις των λαών όλου του κόσμου, που καλούνται αυτές να σηκώσουν τα βάρη του ξεπεράσματος της σημερινής κρίσης του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
Επομένως, κατά την αντίληψή μας, τα τελευταία γεγονότα στην περιοχή του Καυκάσου πρέπει να αξιολογηθούν και από την πλευρά της -μη εμφανούς- σκοπιμότητας των ΗΠΑ να μεταφέρουν τον διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό και στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, πεδίο αναμφισβήτητης συντριπτικής υπεροχής τους, μέσω της τεχνητής κρίσης στους δομικούς παράγοντες της καπιταλιστικής παραγωγής.
Όλα αυτά, βεβαίως, αφορούν και την χώρα μας. Αδιάψευστος μάρτυρας τα διάφορα αντιλαϊκά νομοθετήματα της κυβέρνησης της ΝΔ και η συνέντευξη Καραμανλή στην ΔΕΘ.
Μανώλης Γρηγοριάδης
11/09/2008
ΑΚΕΠ: Καύκασος, θερμή ζώνη επιρροής και άσκησης πολιτικής δυνάμεως
Η σύγκρουση Ρωσίας – ΗΠΑ στην περιοχή του Καυκάσου είναι η κορυφή του παγόβουνου της διαμάχης των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης για ανακατανομή των σφαιρών επιρροής και τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και των εμπορικών δρόμων μεταφοράς τους.
Η de jure ανισχυροποίηση των συμφωνιών της Γιάλτας, που συνέβη με την ενοποίηση της Γερμανίας, την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, την κατάρρευση των κρατικοκαπιταλιστικών καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού» σοσιαλισμού, και η de facto αναίρεση του διπολισμού ΗΠΑ-Ρωσίας του Ψυχρού Πολέμου, διαμόρφωσαν συνθήκες πενταπολισμού στις παγκόσμιες σχέσεις κι έφεραν την υπερδύναμη των ΗΠΑ σε γεωπολιτική απόκλιση παραγόντων θέσης, που προσιδιάζει με την θέση της αυτοκρατορικής Αγγλίας τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η στρατιωτική ναυτική παρουσία της Ιαπωνίας στον Ινδικό Ωκεανό και την αραβική θάλασσα μετά το 2001, η επίσκεψη του Ιάπωνα Πρωθυπουργού Shinzo Abe στην έδρα του NATO τον Ιανουάριο του 2007 κλπ., που αναβαθμίζουν πολιτικοστρατιωτικά την Ιαπωνία, η υπογραφή Κοινής Δήλωσης Ρωσίας-Κίνας τον Ιούλιο 2005 για την "Διεθνή Τάξη στον 21ο αιώνα" με στόχο την εγκαθίδρυση πολυπολικής παγκόσμιας τάξης κλπ., και η στάση του γάλλο-γερμανικού άξονα στον πόλεμο του Ιράκ, στην Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, αποδελτιώνουν τις προθέσεις για τους ρόλους των Μεγάλων Δυνάμεων στο υπό διαμόρφωση πενταπολικό σύστημα συλλογικής ασφάλειας.
Η ένταξη της Αμπχαζίας και της Ν. Οσσετίας στο μετασοβιετικό Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας και η προοπτική ένταξής τους στην Ένωση Ρωσίας – Λευκορωσίας δημιούργησε στρατηγική επισφάλεια στους ενεργειακούς δρόμους της περιοχής που ελέγχονται από τις ΗΠΑ και ανέδειξε δυναμικά την πενταπολική διαμόρφωση των διεθνών σχέσεων και των υποσυστημάτων ασφάλειας, και στην περιοχή του Καυκάσου και στον κόσμο.
Οι πρωτοβουλίες του γάλλο-γερμανικού άξονα με τον Σαρκοζί και η ανάλογη στάση της Κίνας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης κλπ., υπονομεύουν με το «γάντι» την ηγεμονία των ΗΠΑ.
Ο εντεινόμενος ανταγωνισμός των καπιταλιστικών κέντρων δύναμης γίνεται μεσούσης της βαθιάς οικονομικο-πιστωτικής κρίσης του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος. Γίνεται ερήμην των λαών και των υπό εκμετάλλευση κοινωνικών τάξεων. Αναδεικνύει το πολιτικό κενό ιστορικοπολιτικής τάξης από την κρίση του πολιτικού επαναστατικού κινήματος που επήλθε με την διάλυση της Γ’ Διεθνούς κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι εμφανίζει, με αναγκαιότητα φυσικού φαινομένου, το «φάντασμα» της επανάστασης και τις επαναστατικές ιδέες της Α’ Διεθνούς και του «Μανιφέστου» ξανά πάνω από την Ευρώπη και τον κόσμο. Οι αρχές της παρισινής Κομμούνας, της Οκτωβριανής επανάστασης και του Μάη του ’68 είναι οι οδηγητικοί φάροι που, μέσα από το ανθισμένο μονοπάτι της επανάστασης, «οι λαοί θα υψώσουν την στέγη τους πιο ψηλά και από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας».
7/9/2008
Υποσημείωση:
Α) ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης αποτελείται από τις εξής χώρες: Ρωσία, Κίνα, Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, και περιλαμβάνει ως παρατηρητές Ιράν, Ινδία, Μογγολία, Πακιστάν. Ιδρύθηκε το 1996 ως πιθανό αντι-ΝΑΤΟ στην Ευρασία. Η επίλυση των συνοριακών διαφορών μεταξύ Κίνας-Ρωσίας πρέπει ν’ αναγνωσθεί υπό το πρίσμα της νέας αντι-status quo δυναμικής που αναπτύσσεται στην περιοχή αυτή.
Β) το μετασοβιετικό Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας αποτελείται από 7 πρώην σοβιετικές δημοκρατίες: Ρωσία, Αρμενία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν. Πολλές απ’ αυτές μετέχουν και στον Οργανισμό της Σαγκάης. Η φιλορωσική δυναμική που αναπτύσσεται στην Ουκρανία και τα γεγονότα στην Γεωργία πιστοποιούν την δυναμική επανάκαμψη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής στο διεθνές προσκήνιο.
Γ) η Γιάλτα μπορεί να φαίνεται μια παλιά ξεχασμένη ιστορία. Δεν είναι όμως έτσι. Τα γεγονότα που προηγήθηκαν της Γιάλτας και τα οποία αποτέλεσαν την προϋπόθεση αυτών των συμφωνιών, αλλά και τα γεγονότα που προέκυψαν από την υλοποίησή τους, επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και στην χώρα μας και στον κόσμο.
Π.χ. Γκαζέρτα, Λίβανος, Βάρκιζα και τα τόσα όσα επακολούθησαν μέχρι σήμερα.
Π.χ. διάλυση της Γ’ Διεθνούς. Η Διεθνής αντικαταστάθηκε από τις διασκέψεις όσων κομμουνιστικών κομμάτων βρίσκονταν στην επιρροή της Μόσχας. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Η επαναστατική θέση για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού αντικαταστάθηκε με τις ρεφορμιστικές θεωρίες «περί ειρηνικής συνύπαρξης» και «αντιπαράθεσης των δυο (δήθεν) διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων».
Σήμερα, η έλλειψη της Διεθνούς είναι εμφανής στον καθένα. Σήμερα, οι ιμπεριαλιστές τσακώνονται για την λεία τους ερήμην των λαών και των υπό εκμετάλλευση τάξεων που πλήττονται από την εντεινόμενη οικονομικο-πιστωτική και κοινωνική κρίση.
Υπό το πρίσμα, λοιπόν, αυτών των γεγονότων, οι ιδέες της Α’ Διεθνούς και του «Μανιφέστου», παρά τις αντιρρήσεις πολλών…, γίνονται πάλι επίκαιρες.
ΑΚΕΠ: Για την σύλληψη του Κάρατζιτς
Η σύλληψη του Κάρατζιτς από τη σημερινή κυβέρνηση της Σερβίας για την έκδοσή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι ένα ακόμα γεγονός που δηλώνει πως το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση αποτελεί για την σημερινή διεθνή πραγματικότητα γράμμα κενό περιεχομένου.
Η ενοποίηση της Γερμανίας που κατάργησε de jure τις συμφωνίες της Γιάλτας μεταξύ των νικητών κρατών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και η ταυτότητα συμφερόντων Γερμανίας-ΗΠΑ στα Βαλκάνια κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, επέβαλαν την άμεση διάλυση του κράτους της Γιουγκοσλαβίας και την ανακατανομή των ζωνών επιρροής στην περιοχή.
Η ενοποιημένη Γερμανία δεν διέθετε τις απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις για το εγχείρημα και άφησε την διευθέτηση του ζητήματος στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.
Η θέληση της πλειοψηφίας του γιουγκοσλαβικού λαού να αποτρέψει τις αποφάσεις του διεθνούς παράγοντα για την διάλυση του κράτους τους, έπρεπε να καμφθεί με πόνο, δάκρυ και αίμα.
Η σύλληψη του Κάρατζιτς δεν είναι ντροπή και προδοσία μόνο για την σημερινή κυβέρνηση της Σερβίας, αλλά και για όλους τους άλλους, άτομα, κόμματα, κυβερνήσεις που με διάφορες δικαιολογίες δεν εναντιώνονται έμπρακτα στην κατάφορη κι εγκληματική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.
ΟΙ ΛΑΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ
25/07/2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
