ΑΚΕΠ: Να πέσει η κυβέρνηση τώρα!

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΑΚΕΠ

ΠΑΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η κυβέρνηση Παπανδρέου προσωποποιεί κι εκπροσωπεί πολιτικά τα συμφέροντα της αριστοκρατίας του πλούτου, τα συμφέροντα της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Προσωποποιεί και εκπροσωπεί «το διαβόητο έγκλημα» της δυστυχίας, της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης ενός ολόκληρου λαού.

Η ανάγκη να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι άμεση!

Η ανάγκη να ξεσηκωθεί ο λαός και ν’ ανατρέψει την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι άμεση!

Κάθε καθυστέρηση οδηγεί το λαό και τη χώρα στην καταστροφή και τον όλεθρο. Ο χρόνος της αναμονής έχει ήδη τελειώσει!

Η αποφατικότητα του πληθυσμού στα μέτρα μνημονίου ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, που ανατρέπουν συλλήβδην τα δικαιώματα των δυνάμεων της εργασίας, είναι ακόμα διάχυτη και καθολική. Έχει τον χαρακτήρα του αυθόρμητου, γι’ αυτό είναι διάχυτη και όχι συνεκτική. Εκδηλώνεται περισσότερο ατομικά, και όχι συλλογικά. Απουσιάζει, από αυτήν, η ευθυκρισία, δηλαδή ο πολιτικός προσανατολισμός, η κατεύθυνση και ο στόχος.

Η αναγκαία πολιτική κατεύθυνση, η αναγκαία συνθήκη, που μπορεί ν’ αντιμετωπίσει και να αναστρέψει τη σημερινή εφιαλτική οικονομικο-κοινωνική και πολιτική κατάσταση, ονομάζεται «ανένδοτος αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την αναίρεση των μέτρων μνημονίου-ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ».

Η πλησμονή των αντικειμενικών κοινωνικών συνθηκών, για τη σύσταση ενός προοδευτικού ριζοσπαστικού μαζικού κινήματος και για συντονισμένη δράση των κοινωνικών ομάδων ισχύος που πλήττονται από τη σημερινή κατάσταση, είναι προφανής.

Η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία, η κοινωνική δικαιοσύνη, με την υπαγωγή του ελληνικού κράτους στα άρθρα 121(4) και 126(9) της συνθήκης της Λισσαβόνας και με την εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου, έχουν ανενδοίαστα φαλκιδευτεί.

Η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς. Οι μισθοί, τα ημερομίσθια, οι συντάξεις, μειώνονται δραματικά. Τα μικρομεσαία στρώματα και τα μικρομεσαία αγροτικά νοικοκυριά καθαιμάζουν και ρημάζουν.

Δυστυχώς, όσο περισσότερο διαφαίνεται, ακόμη και δημοσκοπικά, η ανάγκη ενός μεγάλου –και διαρκώς διογκούμενου- τμήματος του πληθυσμού, να υπάρξουν πολιτικές πρωτοβουλίες έξω απ’ τα σημερινά κομματικά σχήματα και τις σημερινές πολιτικές και συνδικαλιστικές περιχαρακώσεις, που, με «το βουερό κέρας του κυνηγού» θα σημάνουν, στο όνομα των γενικών δικαιωμάτων της κοινωνίας, «το κυνήγι» της σημερινής εξαχρειωμένης οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, τόσο περισσότερο ο κοινοβουλευτικός και εξωκοινοβουλευτικός αντικαπιταλιστικός πολιτικός χώρος «κοπαδοποιείται», αλληλοσπαράσσεται και προσφέρει, με τη στάση του αυτή, «καλές υπηρεσίες» στο καθεστώς.

Σήμερα, εκείνο που επείγει δεν είναι η άμεση επίλυση των πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών των διαφόρων τμημάτων του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου, ούτε η άμεση πολιτική-ιδεολογική προγραμματική ενότητα της Αριστεράς. Στις σημερινές συνθήκες, οι πρωτοβουλίες για διάλογο πάνω στα γενικά ζητούμενα και τα δια ταύτα του κινήματος αναδεικνύουν, μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στα ζητούμενα και τα δια ταύτα της αντιμετώπισης της καταστροφής που απειλεί τους μισθοσυντήρητους και τα λαϊκά στρώματα, τις αλληλοαναιρούμενες και αξεπέραστες ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες αυτών που μετέχουν σ’ έναν τέτοιο διάλογο, οξύνουν τις υπάρχουσες αντιθέσεις, εντοπίζουν και περιχαρακώνουν τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, και δημιουργούν σύγχυση και κλίμα αποσυσπείρωσης στις κατηγορίες του πληθυσμού που πλήττονται από τη σημερινή πολιτική κατάσταση. Έτσι, μ’ αυτόν τον τρόπο, ούτε η ενότητα του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου και της Αριστεράς διευκολύνεται, ούτε οι υποκειμενικές συνθήκες για την αγωνιστική συσπείρωση των λαϊκών στρωμάτων ενάντια στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ επιτυγχάνονται.

Επειδή, όμως, οι κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές ηγεσίες του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου φλυαρούν προσχηματικά για «ενότητα», και θέτουν προσκόμματα στον επιβεβλημένο από τις περιστάσεις συντονισμό και συνεννόηση για κοινή δράση ενάντια στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, αυτό που επείγει να συμβεί σήμερα, αυτό που θα έπρεπε να έχει συμβεί χτες, δεν πρόκειται να συμβεί ούτε αύριο ούτε μεθαύριο, αν δεν ενισχυθούν και δεν υποστηριχθούν πρακτικά οι πολιτικές πρωτοβουλίες του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής του Α. Αλαβάνου, που αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα ανατροπής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ σαν προϋπόθεση της αναίρεσης των μέτρων μνημονίου-τρόικας.

Το κάλεσμα του Συντονιστικού του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής του Α. Αλαβάνου, προς τις δυνάμεις του ριζοσπαστικού και προοδευτικού πολιτικού χώρου, είναι σαφέστατο: «Στην πρωτοβουλία μπορεί να συμμετέχουν ισότιμα όλες οι δυνάμεις, με τις ιδιαίτερες αντιλήψεις τους. Το βασικό που χρειάζεται είναι ένα κεντρικό ενοποιητικό σύνθημα, που να εκφράζει το να τους διώξουμε, κυβέρνηση και τρόικα».

Δυστυχώς, οι ηγεσίες του αριστερού και του εν γένει ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου έχουν αναμετρηθεί με τις σημερινές ιστορικές συνθήκες της οικονομικής κρίσης, και το πολιτικό τους ανάστημα -μέχρι στιγμής- βρέθηκε πιο χαμηλό από τις σόλες των παπουτσιών της ιντελιγκέντσιας του καθεστώτος.

Η σημερινή δυσάρεστη και επιλήψιμη πολιτική στάση της ηγεσίας των τμημάτων του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου μπορεί ν’ αντισταθμιστεί και να συγχωρεθεί, μόνο αν συντελεστεί άμεσα, τώρα, η αναγκαία συσπείρωση γύρω από την κεντρική πολιτική κατεύθυνση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

Πράγματι, το αίτημα που μπορεί να πολιτικοποιήσει, να ενοποιήσει και να βαθύνει σήμερα τους αγώνες, είναι το αίτημα «να πέσει ΤΩΡΑ η κυβέρνηση Παπανδρέου».

Οι καιροί ου μενετοί. Η προοδευτική διανόηση, οι άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, της επιστήμης και του πολιτισμού, έχουν χρέος, τώρα, που ο κίνδυνος για τη βιωσιμότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι άμεσος και βέβαιος, να υψώσουν το ανάστημά τους, και να συμβάλουν, μαζί με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, στον ξεσηκωμό του λαού και στην αντιμετώπιση της καταστροφής που μας απειλεί.

«Οι αρχές ενός νέου κόσμου, πάντα τραχιές και πετρώδεις, είναι ανώτερες από την παρακμή ενός κόσμου σε αγωνία, που τραγουδάει το κύκνειο άσμα του».

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΤΩΡΑ!

ΠΑΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Γραφείο Τύπου του ΑΚΕΠ

Μίκα Στάθη

19/05/2011

ΑΚΕΠ: Η ομιλία του Μ. Γρηγοριάδη στην Πανελλαδική Συνάντηση του Μ.Α.Α.

"Χαιρετίζουμε την σημερινή Πανελλαδική Συνάντηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και ευχόμαστε ευόδωση των εργασιών της.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εμείς, το ΑΚΕΠ, γνωρίζουμε ότι οι οργανωμένες μας δυνάμεις δεν έχουν τα ποσοτικά και, ιδίως, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να ασκηθούν τα καθήκοντα που θέτει η σημερινή πολιτική συγκυρία.

Επιθυμούμε, όμως, να συμβάλλουμε, όσο το δυνατό περισσότερο, στη διαμόρφωση των υποκειμενικών προϋποθέσεων για ν’ ανατραπεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ν’ αναιρεθεί το μνημόνιο.

Επιθυμούμε να συμβάλλουμε, όσο το δυνατό περισσότερο, στη διαμόρφωση των υποκειμενικών προϋποθέσεων για τη συγκρότηση ενός μαζικού-ριζοσπαστικού-δημοκρατικού-λαϊκού κινήματος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εμείς, το ΑΚΕΠ, επιθυμούμε να συμπαραταχθούμε με τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που συγκροτούν το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, και να συμβάλλουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, στην επίτευξη των σκοπών και των στόχων του.

Συμφωνούμε ανεπιφύλακτα με τις κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις του σ. Αλέκου Αλαβάνου, έτσι όπως τις έχει διευκρινίσει στα κείμενα, τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις του.

Πράγματι, το αίτημα που μπορεί να πολιτικοποιήσει, να ενοποιήσει και να βαθύνει σήμερα τους αγώνες, είναι το αίτημα «να πέσει ΤΩΡΑ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ».

Σήμερα, που όλα τα σκιάζει η φοβέρα, που απειλούνται άμεσα η ύπαρξή μας, οι οικογένειές μας, τα παιδιά μας, και είμαστε ανέτοιμοι οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά ν’ αντιμετωπίσουμε την καταστροφή που μας απειλεί, ο αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο αγώνας για την αναίρεση του μνημονίου, είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην ενότητα των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού, που οδηγεί στη διαμόρφωση της συλλογικής ταξικής ταυτότητας (συνείδησης) που έχουν ανάγκη οι περιστάσεις, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί ν’ απεγκλωβίσει το λαό απ’ το να είναι οπαδός του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ κλπ.

Η πολιτική που θ’ αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα αντιλαϊκά μέτρα ΠΑΣΟΚ-τρόικας, πρέπει να είναι επαναστατική, δηλαδή:
α) να λαμβάνει υπ’ όψη την κατάσταση του υποκειμενικού παράγοντα, την ιδεολογική, την οργανωτική και την πολιτική ανωριμότητά του.
β) ν’ αξιοποιεί τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες της κρίσης, χωρίς απαραδέκτους υποκειμενισμούς και χωρίς φαταλιστικές μονομέρειες, χωρίς να προβάλει τα «συνθήματα προοπτικής» σαν «συνθήματα ημέρας» και τα «συνθήματα ημέρας» σαν «συνθήματα προοπτικής» -πράγμα που οδηγεί σε αυτό που, στην πολιτική τακτική, ονομάζεται «απώλεια ρυθμού».
γ) ν’ αξιοποιεί την διαρκώς εντεινόμενη αυθόρμητη δυσαρέσκεια και τον θυμό των πλατειών λαϊκών μαζών προς το ΠΑΣΟΚ και τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, με πολιτικές αποκαλύψεις για τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που υπηρετεί η πολιτική τους.
δ) να λαμβάνει υπ’ όψη το διεθνή παράγοντα, τις αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης, καθώς και τις αντιθέσεις μεταξύ των τμημάτων του εγχώριου Αστικού Συνασπισμού Εξουσίας, και ν’ αξιοποιεί τις αντιθέσεις αυτές σαν εφεδρεία και στην κατεύθυνση απεγκλωβισμού πλατιών λαϊκών μαζών από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στη σημερινή πραγματικότητα της δομικής κρίσης του παγκόσμιου οικονομικοκοινωνικού συστήματος υπάρχουν γεγονότα που, κατά τη διαλεκτική κοσμοθεωρία, σημαδεύουν το τέλος μιας περασμένης εποχής, αλλά ταυτόχρονα υποδείχνουν με βεβαιότητα μια νέα κατεύθυνση.

Σε κάθε τέτοιο μεταβατικό σημείο, νιώθουμε την ανάγκη να εξετάσουμε το παρελθόν και το παρόν με το ευγενικό μάτι του στοχασμού, έτσι ώστε ν’ αποκτήσουμε συνείδηση της πραγματικής μας κατάστασης.

Μα και η ίδια η Παγκόσμια Ιστορία αγαπά αυτή την αναδρομή στο παρελθόν, και κοιτάζει γύρω, και δίνει τότε, συχνά, την εντύπωση ότι οπισθοχωρεί, ότι μένει ακίνητη, ενώ εκείνη απλά έχει καθίσει να συλλογιστεί τον ίδιο της τον εαυτό, να διαπεράσει με το πνεύμα την ίδια την δική της πνευματική πράξη (Μαρξ).

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Κατά τη γνώμη μας, το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής έχει τη δυνατότητα και τις προϋποθέσεις ν’ αποτελέσει την κύρια πολιτική έκφραση των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού, έχει τη δυνατότητα και τις προϋποθέσεις ν’ αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να καλέσει, στο όνομα των γενικών δικαιωμάτων της κοινωνίας, σε ανένδοτο αγώνα το λαό, σε ανένδοτο αγώνα για ν’ ανατραπεί το ΠΑΣΟΚ και ν’ αποτραπεί η καταστροφή που μας απειλεί.

Το ΑΚΕΠ μετέχει στη σημερινή Πανελλαδική Συνάντηση του Μετώπου με 5μελή αντιπροσωπεία της Κ.Ε. του κόμματος μ’ επικεφαλής τον Γ.Γ. του, Μανώλη Γρηγοριάδη.

Και πάλι ευχόμαστε ευόδωση των εργασιών της σημερινής Συνάντησης του Μετώπου.

Ευχαριστούμε."

ΑΚΕΠ: Η Αριστερά και «ο όνος του Μπουριντάν»

Αντώνης Χάλαρης

Η Αριστερά και ο εν γένει ριζοσπαστικός χώρος και τα τμήματά του, βλέπουν την διάχυτη και καθολική αποφατικότητα του πληθυσμού στα μέτρα μνημονίου ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, που ανατρέπουν συλλήβδην τα δικαιώματα των δυνάμεων της εργασίας. Βλέπουν, ν’ αυξάνεται αλματωδώς η ανεργία, να μειώνονται δραματικά οι μισθοί, τα ημερομίσθια, οι συντάξεις. Βλέπουν, τα μικρομεσαία στρώματα και τα μικρομεσαία αγροτικά νοικοκυριά να καθαιμάζουν και να ρημάζουν. Βλέπουν, την πλησμονή των αντικειμενικών κοινωνικών συνθηκών για τη σύσταση ενός προοδευτικού ριζοσπαστικού μαζικού κινήματος και για συντονισμένη δράση των κοινωνικών ομάδων ισχύος που πλήττονται από τη σημερινή κατάσταση.

Όμως, παρ’ όλα αυτά, αντί να καλούν, «στο όνομα των γενικών δικαιωμάτων της κοινωνίας», σε ενωτική πανστρατιά το λαό, ν’ αντιμετωπιστεί ο ολοκληρωτικός ταξικός πόλεμος που έχει κηρύξει η ελίτ του χρήματος και η πολιτική του έκφραση, προβάλουν με τρόπο απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο τις ιδιαίτερες πολιτικές θέσεις τους σαν προϋπόθεση ενότητας και σύμπραξης, και θέτουν στα λαϊκά στρώματα μια σειρά διλήμματα, και επιλέγουν σαν τον «όνο του Μπουριντάν» «όχι ανάμεσα σε δυό δεμάτια σανό για το ποιό είναι πιο ορεκτικό, αλλά ανάμεσα σε δυό ξυλοφορτώματα ποιό είναι πιο σκληρό»: π.χ. «μέσα ή έξω από την ΕΕ», «μέσα ή έξω από τη ζώνη του ευρώ», κλπ κλπ.

Διαβάστε περισσότερα... 

ΑΚΕΠ- ΕΞΕΓΕΡΣΗ: το λυκόφως των γεγονότων

Αντώνης Χάλαρης

«Βόηθα, Θεά, το τρυφερό κλωνάρι μόνο να ’χω,
σε γκρεμό κρέμουμαι βαθύ, κι αυτό βαστώ μονάχο»
(Διονύσιος Σολωμός)

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τις εξεταστικές επιτροπές για τα σκάνδαλα Siemens-Μονής Βατοπεδίου, οι απόψεις που προπαγανδίζονται καταιγιστικά από τα ΜΜΕ και την ιντελιγκέντσια του καθεστώτος, είναι η άποψη του ότι, η αβελτηρία και η διαφθορά αξιωματούχων των κομμάτων εξουσίας και του κράτους, καθώς και η διαπλοκή με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα του «εσωτερικού» και του «εξωτερικού», ευθύνονται για τα δημοσιονομικά προβλήματα και την οικονομική κρίση, και η άποψη του ότι, ο λαός -ιδίως τα φτωχά λαϊκά στρώματα- ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση αφού με τη στάση, την πράξη ή την απραξία του στήριξε, ενίσχυσε ή ανέχτηκε κόμματα, πολιτικές και νοοτροπίες, που συνέβαλαν στη μεγέθυνση της σήψης, της διαφθοράς και της εξαχρείωσης.
Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Στον Β΄γύρο, ψηφίζουμε "άκυρο"

Στον Α΄ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών ψηφίσαμε "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ" - στηρίξαμε ΑΛΑΒΑΝΟ (http://tinyurl.com/262x9wz). Στον Β΄ γύρο ψηφίζουμε ΑΚΥΡΟ. Καταψηφίζουμε το μνημόνιο ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ. Καταψηφίζουμε τις πολιτικές επιλογές ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Συνεισφέρουμε στις προσπάθειες και στις πρωτοβουλίες να εκπροσωπηθούν στο εποικοδόμημα, με όρους κινήματος, οι δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού.

Εμπρός: από τους κοινωνικούς ταξικούς αγώνες που έρχονται, να μη λείψει κανείς!

Επιτέλους, οι Έλληνες μισθοσυντήρητοι και τα λαϊκά στρώματα οφείλουν ν' αντιληφθούν ότι τα δικά τους οικονομικά προβλήματα (οι χαμηλοί μισθοί, οι χαμηλές συντάξεις, τα χρέη τους προς τις τράπεζες, η ανεργία, η υποαπασχόληση, η πτώχευση μικρομεσαίων επιχειρήσεων κλπ.) είναι πολύ πιο σημαντικά από το πρόβλημα της ολιγαρχίας, που θέλει, με αφορμή την δημοσιονομική κρίση, να συναποκομίσει χωρίς ρίσκο περισσότερα κέρδη, μετατοπίζοντας τις συνέπειες της δομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού στα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα.

Επιτέλους, οι Έλληνες μισθοσυντήρητοι και ο λαός, από καθήκον προς τον εαυτό τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους, οφείλουν ν' αντιδράσουν άμεσα και σύσσωμα. Ν’ ανατρέψουν αγωνιστικά τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ολιγαρχίας. Ν’ απαιτήσουν να μειωθούν άμεσα και δραστικά τα επιτόκια χορηγήσεων των ελληνικών τραπεζών. Ν’ αυξηθούν άμεσα οι μισθοί και οι συντάξεις. Να καταργηθούν τα προνόμια εκείνων που υπηρετούν το κατεστημένο. Να πληρώσουν και να περιορίσουν το κρατικό έλλειμμα εκείνοι που ευθύνονται για την διόγκωσή του, δηλαδή μόνον οι έχοντες και κατέχοντες.

Επιτέλους, οι Έλληνες μισθοσυντήρητοι και ο λαός οφείλουν να κατανοήσουν πως στην καπιταλιστική κοινωνία, η οικονομική ανάπτυξη και η μεγέθυνση του κοινωνικού πλούτου καθιστούν νομοτελειακά τους πλούσιους σχετικά και απόλυτα πλουσιότερους και ισχυρότερους, ενώ τους μισθοσυντήρητους και τα λαϊκά στρώματα, τους καθιστούν σχετικά και απόλυτα περισσότερο φτωχούς και περισσότερο αδύναμους.

Ας τρέμει το καθεστώς την αφύπνιση του λαού και την ανασυγκρότηση του πολιτικού κινήματος των μισθοσυντήρητων, της νεολαίας και του λαού.

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ - Ν’ ΑΝΑΙΡΕΘΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ - ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ

ΑΚΕΠ-Γραφείο Τύπου, Μίκα Στάθη

12/11/2010

ΑΚΕΠ: ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ» - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΛΑΒΑΝΟ

Αντώνης Χάλαρης

Ν’ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ – Ν’ ΑΝΑΙΡΕΘΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ

«Κι όπου πλέον μοναχιασμένοι
είναι οι βράχοι σιγαλοί,
Μήνιν άειδε θέ ν’ακούσης
να σού ψάλλη μία φωνή»
(Διονύσιος Σολωμός)

Στους μεγαλοφυείς στίχους του πρώιμου ποιήματος του ποιητή προβάλλει εωσφορικά η διαλεκτική αλήθεια της φυσικο-ιστορικής κίνησης. Η ύβρις των κοινωνικών συστημάτων, που ενσαρκώνεται στις πράξεις των εκάστοτε κυρίαρχων τάξεων, είναι το λίκνο της Μήνιδος, της οργής και του θυμού, που εμψυχώνει την βούληση και την δράση των λαών, που ανατρέπουν τις κοινωνικές συνθήκες της ύβρεως και επιφέρουν την κάθαρση.

Η μήνις, ο τρομερός θυμός όπως μεταφράζει ο Πολυλάς από το ομηρικό έπος, είναι στον ποιητή ουσιώδες γνώρισμα της ελευθερίας, είναι η μορφή ενός περιεχομένου πνευματικού, ιστορικού και κοινωνικού, που ενοποιεί σε φυσικο-ιστορικό συνεχές το Παρόν με το Παρελθόν και το Μέλλον.
Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΥΠΝΩΤΤΟΥΣΑ…

Η πολιτική κατεύθυνση που ενεργοποιεί και ενοποιεί αγωνιστικά τους μισθοσυντήρητους και το λαό, για ν’ αντιμετωπίσουν τα οξυμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ονομάζεται, σήμερα, «ανένδοτος αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την αναίρεση των μέτρων μνημονίου-ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ», και εκφράζεται με το σύνθημα «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ».

Ο εχθρός ελαύνει με νέα αντιλαϊκά μέτρα. Η υπνώττουσα αριστερά οφείλει να αφυπνισθεί. Τα ιδιοτελή κομματικά ενύπνια, οι ατομικές φιλοδοξίες και οι συνεχείς φλυαρίες για τα ζητούμενα και τα «δια ταύτα» του κινήματος, είναι ο ουσιαστικότερος σύμμαχος του σημερινού καθεστώτος κι ο σημαντικότερος εχθρός του πολιτικά ακέφαλου και χωρίς κατεύθυνση εργατικού πληθυσμού. Η ενότητα του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου κι εν γένει της Αριστεράς -που δεν είναι αυτοσκοπός- θα προκύψει μόνον μέσα από την ενιαία δράση, στον κοινό αγώνα για τον κοινό σκοπό.

Οι πολιτικές προτάσεις και απόψεις που στοχεύουν να ενοποιήσουν πρακτικά την αυθόρμητη αγανάκτηση του ταξικά διαρθρωμένου πληθυσμού ενάντια στην αφόρητη σημερινή οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση, είναι οι πολιτικές προτάσεις και απόψεις που αντιλαμβάνονται την άμεση ανάγκη, κάθε πρωτοβουλιακή προσπάθεια από προσωπικότητες κλπ., και κάθε τμήμα του ριζοσπαστικού και αριστερού χώρου να επικεντρωθεί και να προσανατολιστεί άμεσα, με όλες και όσες δυνάμεις διαθέτει, στο συντονισμό της πρακτικής δράσης, για ν’ ανατραπεί άμεσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ν’ αναιρεθούν άμεσα τα μέτρα μνημονίου-ΠΑΣΟΚ-τρόικας.

Όλοι γνωρίζουν την αλήθεια της ρήσης «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρχει επαναστατικό κίνημα…» Κατά την διαλεκτική κοσμοθεωρία, λοιπόν, ο άνθρωπος δεν είναι αυτό που λέει ότι είναι, αλλά είναι αυτό που πράττει. Γράφει ο Γκράμσι:
«Και δεν συμβαίνει συχνά να υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στο διανοητικό γεγονός και τον κανόνα συμπεριφοράς; Ποια θα ήταν τότε η πραγματική κοσμοαντίληψη; Εκείνη που βεβαιώνεται λογικά ως διανοητικό γεγονός ή εκείνη που προκύπτει από την πραγματική δραστηριότητα καθενός, που υπολανθάνει στη δράση του; Και αφού η δράση είναι πάντα πολιτική δράση, δεν μπορούμε να πούμε ότι η πραγματική φιλοσοφία του καθενός περιέχεται ολόκληρη στην πολιτική του [δηλαδή στην πράξη του]; Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση, δηλαδή η συνύπαρξη δυο κοσμοαντιλήψεων, που η μια βεβαιώνεται στα λόγια και η άλλη εκφράζεται με έργα, δεν οφείλεται πάντα σε πλάνη. Η πλάνη μπορεί να είναι ικανοποιητική εξήγηση για μερικά μεμονωμένα άτομα, ή ακόμη για κάπως ομοιογενείς ομάδες, δεν είναι όμως ικανοποιητική όταν η αντίθεση διαπιστώνεται στη ζωή πλατιών μαζών: τότε αυτό δεν μπορεί παρά να είναι έκφραση βαθύτερων αντιθέσεων ιστορικοκοινωνικής τάξης».

Σήμερα, οι ηγεμονεύουσες κοσμοαντιλήψεις του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου και των τμημάτων του είναι αυτές που υπολανθάνουν και υπονοούνται στην πολιτική πρακτική του, κι έρχονται σε καταφανέστατη αντίθεση με την διαλεκτική κοσμοθεωρία και τα κοινωνικά ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί η κοσμοθεωρία αυτή. Κωλυσιεργούν, λοιπόν, άλλοτε εκούσια κι άλλοτε ακούσια, να συμπράξουν και να δώσουν νόημα και κατεύθυνση σ’ έναν προφανή και αυτονόητο αγώνα για την προάσπιση των λαϊκών συμφερόντων -έστω, και αστικοδημοκρατικό. Ας συνέλθουν, λοιπόν, κι ας ενεργοποιηθούν άμεσα. Διότι, αν δεν το κάνουν, θα ξεπεραστούν σίγουρα από τις συνθήκες. Ας ενεργοποιηθούν, λοιπόν, έστω κι από κομματική ιδιοτέλεια. Διότι τέτοιοι που είναι, μόνο από κομματική ιδιοτέλεια μπορούν να συμπράξουν στον κοινό αγώνα. Ας ενεργοποιηθούν, λοιπόν, έστω και κομματικά ιδιοτελώς. Το κίνημα σήμερα τους έχει ανάγκη.

Σήμερα, οι καιροί δεν είναι καθόλου ομαλοί. Η οξύτατη οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του καπιταλισμού και οι πολιτικές επιλογές της ηγεμονεύουσας μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης, που υλοποιούνται στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, ανακλώνται στη συνείδηση του ταξικά διαρθρωμένου πληθυσμού, σαν αντιμαχία της σημερινής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας με τις παραδοσιακές κοσμοαντιλήψεις και πολιτικές ιδεολογίες. Η αντιμαχία, αυτή, του λαού, με τις παραδοσιακές πολιτικές πεποιθήσεις, είναι ακόμη αυθόρμητη και ατομική και γι’ αυτό παθητική.

Αν, λοιπόν, δεν υπάρξει ηγεμονική πολιτική κατεύθυνση από τις ριζοσπαστικές και προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, που θα δίνει ρεαλιστική δυνατότητα ανατροπής των σημερινών συνθηκών και θα οδηγεί σ’ ένα συνειδητό, οργανωμένο, μαζικό κίνημα, με στόχους, κατεύθυνση και προοπτική, τότε, όπως έχει συμβεί πολλές φορές σε ανάλογες ιστορικές συνθήκες, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα:
α) να μετατραπεί η απόγνωση του λαού σε παθητικότητα και μοιρολατρική υποταγή. Στην περίπτωση αυτή, η κοινωνική κατάσταση θα πηγαίνει καθημερινά από το κακό στο χειρότερο, κι ο θεός ας βάλει το χέρι του…
β) να προκύψει, αν υπάρξει η κατάλληλη αφορμή, ένα αυθόρμητο, σαν καταστροφικό φυσικό φαινόμενο, εξεγερτικό ξέσπασμα, χωρίς στόχους, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς προοπτική που, ή θ’ αξιοποιηθεί από συντηρητικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, για να οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία σε αυταρχικότερες από τις σημερινές μορφές διακυβέρνησης, ή θα βρεθεί πάλι κάποιος «σωτήρας», πολιτικός ηγέτης ή κόμμα του κεντροαριστερού χώρου, τύπου «ΠΑΣΟΚ-3ης Σεπτέμβρη», που θ’ αξιοποιήσει τις συνθήκες και θα ευνουχίσει για μια ακόμα φορά ιδεολογικά-πολιτικά το λαό προς όφελος της άρχουσας τάξης. Και στην περίπτωση αυτή, η κοινωνική κατάσταση θα πηγαίνει καθημερινά από το κακό στο χειρότερο, κι ο θεός ας βάλει το χέρι του…

Ο εχθρός ελαύνει. Τα νέα αντιλαϊκά μέτρα είναι προ των πυλών. Οι καιροί ου μενετοί. Ο ριζοσπαστικός πολιτικός χώρος οφείλει να δράσει ενιαία και άμεσα.

Μανώλης Γρηγοριάδης-Μάκης Παπαπέτρου

ΑΚΕΠ: ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ

Γράφουν: Α. Χάλαρης - Μ. Γρηγοριάδης - Μ. Παπαπέτρου

Α) «Όσο η καταπιεζόμενη τάξη, δηλαδή στην περίπτωσή μας το προλεταριάτο, δεν είναι ακόμα ώριμο για την αυτοαπελευθέρωσή του, θα αναγνωρίζει στην πλειοψηφία του το κοινωνικό καθεστώς που υπάρχει σαν το μόνο δυνατό, και πολιτικά θα είναι ουρά της κεφαλαιοκρατικής τάξης, η άκρα αριστερά της πτέρυγα.» (Ένγκελς, ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ, ΔΙΑΛΕΧΤΑ ΕΡΓΑ τόμ. ΙΙ, σελ. 372)

Όπως είναι γνωστό, ο όρος «Αριστερά» προέκυψε στην γαλλική επανάσταση. Στη γαλλική εθνοσυνέλευση, στο αριστερό τμήμα της αίθουσας βρίσκονταν πάντα οι πιο ριζοσπάστες αντιπρόσωποι του λαού, και ονομάστηκαν γι’ αυτό το λόγο «αριστεροί» ή «Αριστερά». Έκτοτε επικράτησε ο όρος «Αριστερά» να εκφράζει και να εννοιολογεί το ριζοσπαστικότερο τμήμα του πολιτικού εποικοδομήματος.
Διαβάστε περισσότερα...

ΑΚΕΠ: Οι καιροί απαιτούν...

Από τις κινητοποιήσεις της 29ης Ιουνίου, δεν απουσίαζαν μόνο πλειοψηφικά τμήματα των μισθοσυντήρητων του ιδιωτικού τομέα και των ιδιωτικών τραπεζών -που απειλούνται με απόλυση αν απεργήσουν- αλλά και πλειοψηφικά τμήματα των μισθοσυντήρητων του δημόσιου τομέα (δημόσια διοίκηση, ΔΕΚΟ, εκπαιδευτικοί κλπ.), απουσίαζαν οι συνταξιούχοι, απουσίαζε η σπουδάζουσα νεολαία, φοιτητές- μαθητές, απουσίαζαν, τέλος, τμήματα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, που δεν ανήκουν στην εργατική τάξη ή στα λαϊκά στρώματα, αλλά πλήττονται άμεσα και καθοριστικά από τα μέτρα ΠΑΣΟΚ-τρόικας και, με την παρουσία τους στις κινητοποιήσεις, θα υποδήλωναν τη συμμετοχή τους στη λαϊκή οργή και στον αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων.

Η κραυγαλέα απουσία πλειοψηφικών τμημάτων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από τις κινητοποιήσεις της 29ης Ιουνίου, και εν γένει η αποτυχία της γενικής απεργίας που κήρυξαν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ-Πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα κλπ., είναι η κραυγαλέα πιστοποίηση της αποδοκιμασίας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην επίσημη και ανεπίσημη συνδικαλιστική ηγεσία, στα κόμματα της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, στα κόμματα και τις οργανώσεις του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου, αντιεξουσιαστές, αναρχικούς κλπ., που στήριξαν και μετείχαν στις κινητοποιήσεις ενάντια στο μνημόνιο και τα μέτρα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, είναι η κραυγαλέα πιστοποίηση της αποτυχίας της πολιτικής του οικονομισμού, του ρεφορμισμού και του δογματισμού.

Είναι περισσότερο από βέβαιο -και εμφανίζεται ακόμα και στις δημοσκοπήσεις του καθεστώτος- ότι η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έχουν αγανακτήσει κι έχουν εξοργιστεί από τα μέτρα κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-τρόικας και από τη στάση των καθεστωτικών πολιτικών κομμάτων. Ακόμα και τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται από τα μέτρα και βρίσκονται σε σύγχυση, επηρεασμένα από την καθεστωτική προπαγάνδα περί δήθεν αναγκαιότητας των μέτρων, εκφράζουν ανοιχτά την δυσαρέσκειά τους στο σημερινό πολιτικό σύστημα.

Επομένως, κατά τη γνώμη μας, η κραυγαλέα αποδοκιμασία της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στη σημερινή πολιτική στάση του αριστερού και του αντικαπιταλιστικού ριζοσπαστικού χώρου, καθώς και στην πρακτική της επίσημης και ανεπίσημης συνδικαλιστικής ηγεσίας, στις κινητοποιήσεις της 29ης Ιουνίου, δεν είναι ένδειξη ανοχής και υποστήριξης των λαϊκών στρωμάτων στα μέτρα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, αλλά ελπιδοφόρα ένδειξη διαμόρφωσης ενός αυθόρμητου μαζικού προσανατολισμού, για νέες πολιτικές μορφές και τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων της σημερινής συγκυρίας, που θα υπερβαίνουν τα σημερινά συνδικαλιστικά σχήματα και τις σημερινές πολιτικές οριοθετήσεις.

Ο ελπιδοφόρος, αυθόρμητος και μαζικός προσανατολισμός των λαϊκών μαζών, στον οποίο αναφερόμαστε, εμφανίστηκε για πρώτη φορά καθαρά στην εξέγερση του Δεκέμβρη ’08. Η εξέγερση δεν δημιουργήθηκε, δεν καθοδηγήθηκε και δεν αξιοποιήθηκε από καμία πολιτική εκδοχή, και γι’ αυτό το νόημά της συσκοτίζεται, όχι μόνον από τους ιδεολόγους του αστισμού, αλλά κι από τις περισσότερες πολιτικές προσεγγίσεις του αριστερού ή του ριζοσπαστικού επαναστατικού πολιτικού χώρου. Στη γενική απεργία της 5ης Μαΐου, η αυθόρμητη προσέλευση λαϊκών στρωμάτων, έξω από τα παραδοσιακά κόμματα, ήταν το στοιχείο που έδωσε τον παλμό και τη διαφορά στις κινητοποιήσεις, ενώ, το στοιχείο αυτό, επειδή αντιμετωπίστηκε εχθρικά, με δυσπιστία, ή και προβοκατόρικα ακόμα, απουσίαζε από τις κινητοποιήσεις της 29ης Ιουνίου και γι’ αυτό το λόγο ήταν άτονες και χωρίς παλμό.

Επιπρόσθετα, από το γεγονός του ότι, μετά τις κινητοποιήσεις της 5η Μαΐου, τα αντιλαϊκά φορολογικά μέτρα έγιναν νόμος του Κράτους χωρίς να θορυβηθεί άμεσα το καθεστώς, δημιουργήθηκε η αίσθηση, σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ότι οι αντιπολιτευόμενες πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι ανίκανες να εκφράσουν τα λαϊκά συμφέροντα.

Κατά τη γνώμη μας και σύμφωνα με τις αναλύσεις μας, η προσδιοριστικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής -που εκδηλώνεται στην ποικιλότροπη ανωριμότητα του υποκειμενικού παράγοντα και στην παθητικότητα της εργατικής τάξης και του λαού- δεν εμφανίζεται μόνο από τις γενικές και ειδικές συμπεριφορές του πληθυσμού, ούτε μόνο από την πλειοψηφική ένταξή του στα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, αλλά εμφανίζεται -πρωτίστως και κυρίως- στα πολιτικά προγράμματα της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και στις πολιτικές επιλογές του ριζοσπαστικού αντικαπιταλιστικού πολιτικού χώρου.

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως, οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές αιτίες, που θα οδηγήσουν στην αφύπνιση του λαού και στην ανασυγκρότηση του αντικαπιταλιστικού ριζοσπαστικού πολιτικού κινήματος, έχουν υποστασιοποιηθεί και είναι (δυνάμει) κοινωνικά παρούσες.

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως, ο αριστερός κι εν γένει ο αντικαπιταλιστικός ριζοσπαστικός πολιτικός χώρος, σαν θεματοφύλακας των επαναστατικών παραδόσεων του κινήματος, δεν συνδέεται οργανικά με τις νέες κοινωνικές ταξικές ομάδες που αντιπροσωπεύουν την νέα ιστορική κατάσταση. Αυτό σημαίνει πως, η νέα ιστορική κατάσταση δεν έφθασε ακόμη στον βαθμό της αναγκαίας ανάπτυξής της για να έχει την ικανότητα να δημιουργεί νέες δομές στο εποικοδόμημα. Αυτό σημαίνει την ρήξη του δεσμού μαρξιστικής κοσμοθεωρίας και πολιτικής πράξης που, κατά την αντίληψή μας, αποτελεί στον καιρό μας το βασικό κατηγόρημα, την βασική ιδιότητα, του πολιτικού κινήματος της εργατικής τάξης.

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως, με την σημερινή παγκόσμια οικονομικο-πιστωτική κρίση, που πλήττει βαθύτατα και την ελληνική κοινωνία, τους μισθοσυντήρητους και το λαό, αναδιατάσσεται και μεταβάλλεται ποσοτικά το γενικό πλαίσιο της οικονομικής δομής, πάνω στην οποία υψώνεται το πολιτικό και νομικό εποικοδόμημα της ελληνικής κοινωνίας, και η αντίστοιχη επαναστατική αντικαπιταλιστική ποιότητα, που δεν έχει ακόμη οργανικά σχηματιστεί στο εποικοδόμημα, ετοιμάζεται σύντομα, πρακτικά, ν’ αναφανεί.

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως, σήμερα που όλα τα σκιάζει η φοβέρα κι απειλούνται άμεσα η ύπαρξή μας, οι οικογένειές μας, τα παιδιά μας, και είμαστε ανέτοιμοι οργανωτικά, ιδεολογικά και πολιτικά ν’ αντιμετωπίσουμε την καταστροφή που μας απειλεί, ο αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την ανατροπή του μνημονίου της τρόικας, είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην ενότητα τις δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού, που οδηγεί στη διαμόρφωση της συλλογικής ταξικής ταυτότητας που έχουν ανάγκη οι περιστάσεις. Είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μας απεγκλωβίσει από το να είμαστε οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ κλπ.
Η πολιτική που θ’ αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα αντιλαϊκά μέτρα ΠΑΣΟΚ-τρόικας, πρέπει να είναι επαναστατική, δηλαδή:
α) να λαμβάνει υπ’ όψη την κατάσταση του υποκειμενικού παράγοντα, την ιδεολογική, την οργανωτική και την πολιτική ανωριμότητά του.
β) ν’ αξιοποιεί τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες της κρίσης, χωρίς απαραδέκτους υποκειμενισμούς και φαταλιστικές μονομέρειες, χωρίς να προβάλει τα «συνθήματα προοπτικής» σαν «συνθήματα ημέρας» και τα «συνθήματα ημέρας» σαν «συνθήματα προοπτικής» -πράγμα που οδηγεί σε αυτό που, στην πολιτική τακτική, ονομάζεται «απώλεια ρυθμού».
γ) ν’ αξιοποιεί την διαρκώς εντεινόμενη αυθόρμητη δυσαρέσκεια και τον θυμό, των πλατειών λαϊκών μαζών, προς το ΠΑΣΟΚ και τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, με πολιτικές αποκαλύψεις για τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που υπηρετεί η πολιτική τους.
δ) να λαμβάνει υπ’ όψη το διεθνή παράγοντα, τις αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης, καθώς και τις αντιθέσεις μεταξύ των τμημάτων του εγχώριου Αστικού Συνασπισμού Εξουσίας, και ν’ αξιοποιεί τις αντιθέσεις αυτές σαν εφεδρεία και στην κατεύθυνση απεγκλωβισμού πλατειών λαϊκών μαζών από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα.

Έχουμε τονίσει ότι, συνθήματα που προτείνουν ανατροπή του μνημονίου χωρίς να τονίζουν την αναγκαιότητα ανατροπής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ή συνθήματα που προτείνουν την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ χωρίς να τονίζουν την ανάγκη ανατροπής του μνημονίου της τρόικας, είναι συνθήματα που στοχεύουν να μας παγιδεύσουν, να μας οπαδοποιήσουν, να μας στερήσουν τη δυνατότητα ν’ αποκτήσουμε συνείδηση του εαυτού μας και της τάξης μας, που στοχεύουν να μας καταστήσουν οπαδούς του «φιλελευθερισμού με άλλο πρόσωπο», του «κρατισμού με άλλο πρόσωπο», της «μικτής οικονομίας με άλλο πρόσωπο», δηλαδή να μας παθητικοποιήσουν πολιτικά, να μας ευνουχίσουν ιδεολογικά και να μας καταστήσουν ανίκανους ν’ αγωνιστούμε για την χειραφέτησή μας από τα δεσμά του κεφάλαιου.
Οι μαξιμαλιστικές πολιτικές τμημάτων του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου, με δεδομένη την αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα, εμπεριέχουν απαράδεκτους υποκειμενισμούς, και δε συμβάλλουν στην άμεση ενεργοποίηση των μαζών. Οι ρεφορμιστικές πολιτικές τμημάτων της Αριστεράς, που προτείνουν διάφορες «συνταγές» διεξόδου από τη σημερινή οικονομικοπολιτική κρίση, με δεδομένη την αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα, αποπροσανατολίζουν κι εγκλωβίζουν τις μάζες στην κυρίαρχη πολιτική και ιδεολογική προπαγάνδα του σημερινού καθεστώτος.

Πρέπει να τονιστεί εμφατικά ότι η προσφυγή σε εκλογές, όπως αναφέρει ειδική ρήτρα του μνημονίου το ακυρώνει άμεσα. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, γιατί καμιά πολιτική εκδοχή δεν προτείνει σήμερα προσφυγή στις κάλπες… αφού, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, οι δεσμεύσεις του μνημονίου θα έχουν αναιρεθεί.

Στο ερώτημα που μπορεί να θέσουν κάποιοι «μετά το ΠΑΣΟΚ τι; μετά το ΠΑΣΟΚ ποια πολιτική, ποιο κόμμα θα έρθει στην εξουσία;» κλπ., η απάντηση είναι μία: αν η πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ επέλθει σαν αποτέλεσμα ενός μαζικού ριζοσπαστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος, η οποιαδήποτε πολιτική, το οποιοδήποτε κόμμα έρθει στην εξουσία θα έχει ν’ αντιμετωπίσει έναν ενεργοποιημένο, οργανωμένο και συνειδητοποιημένο λαό. Θα έχει ν’ αντιμετωπίσει ένα ρωμαλέο αντικαπιταλιστικό επαναστατικό ριζοσπαστικό πολιτικό κίνημα.

Το σύνθημα ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ οφείλει να γίνει ιαχή ταξικού πολέμου, κάλεσμα αγωνιστικής ενότητας των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού. Σύνθημα μάχης.

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΕΝΟΤΗΤΑ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΕΝΟΤΗΤΑ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ

Ασπασία Δημαρόγκωνα